Jack White is lekker bezig de laatste tijd. Sinds de White Stripes uit elkaar zijn kwam zijn eigen debuut uit (Blunderbuss uit 2012), is hij flink aan de weg aan het timmeren met zijn eigen label Third Man Records, nam een album op met Neil Young en wist daarnaast ook nog tijd vrij te maken om zijn eigen tweede album op te nemen. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik in eerste instantie erg enthousiast was over Blunderbuss, maar dat ik me de laatste keer niet meer kan herinneren dat ik hem op had staan. Maar misschien dat het met deze wel helemaal anders gaat!

Three Woman begint namelijk ouderwets goed, met een fijne orgel intro. De rest van het nummer is aardig, maar nergens heel bijzonder. Een beetje een 'standaard' Jack White nummer eigenlijk, tot het einde, waar dat orgeltje ineens weer lekker terug komt. Ook Lazaretto is eigenlijk weer een nummer dat heerlijk typisch als Jack White klinkt, vooral die heerlijke plastic en krakerige gitaar. Would You Fight For My Love is dan wel weer eens wat anders, en bevalt bijzonder goed.Vooral het samenzang in combinatie met de piano. Het tweede deel van het album is vervolgens een stuk rustiger: minder de ruige rock-kant en meer de gevoelige country-kant van meneer White. Dit klinkt allemaal prima, maar weet me over het algemeen een stukje minder te boeien.

Over het algemeen kan ik niet iets noemen wat echt slecht is, maar toch wordt ik niet heel warm van het album. Het is allemaal weer typisch Jack White en erg herkenbaar, maar misschien zit daar wel de grootste zwakte. Het zou zo maar kunnen dat ik na al die jaren een beetje Jack White moe begin te worden...

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Mars, de mannelijke variant van Venus. Maar oef, dat begin.. foute jaren 80 drums, synthesizer, blegh. Maar dan komt die stem van mister Rebel, die het nummer nog weet te redden als een soort superman die het meisje op het laatste moment weet te redden. Verder blijft het een ultiem fout jaren 80 gevoel houden. Kwestie van smaak? Zal vast allemaal wel, maar ik vind het niet te harden. Het blijft eigenlijk allemaal een beetje glad en geproduceerd klinken. Waar het begin op de vrouwelijke EP (Venus) nogal mannelijk was, is het hier nogal.. nou ja, vrouwelijk eigenlijk. En dat blijft zo tot Tonight, waar de gitaren weer tevoorschijn komen. Ook is zijn stem hier minder glad en geproduceerd. Meer de rand op zoeken. Dit is meer mijn ding. En wederom zo'n super catchy stukje... It's no fun when the girls are dancing... Wat is dat heerlijk zeg! Daarna komt Sleep Overs wat wederom heerlijke catchy stukjes heeft. Afsluiter Sugar is dan weer een stukje rustiger en meer soul-vol.

Het talent spat er aan alle kanten vanaf, helemaal als je bedenkt dat alles door dezelfde persoon is opgenomen. De 'soul-kant' is niet helemaal mijn kopje thee, maar dat is natuurlijk een smaak kwestie. Het laat in ieder geval wel 1 ding zien: dit is zeker geen 1-trick pony en hier gaan we nog heel veel van horen.

In gewijzigde vorm overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Venus kennen we als de vrouwelijke godin. Maar het eerste nummer (Do You Love Me At All) is weinig vrouwelijk. Raggende gitaren, goeie stem, goeie melodie. Catchy tot en met en daarom absoluut terecht dat het op de radio kwam. Het tweede nummer ('Louise') is in mijn ogen zelfs nog beter. Leuke koortjes, fantastische stem en wederom catchy ass hell. Ik ga hier heerlijk op.
Maar dat Jett Rebel niet alleen maar up-tempo dingen aan kan laat hij zien/horen in 'Should Have Told You'. Beetje gladde soul eigenlijk. Dan een raar tussendoortje van 35 seconde met veel meerstemmige zang. Op zich wel grappig, maar voegt niet heel veel toe. Daarna blijft het een beetje in de soul hoek hangen. Zeker niet slecht, maar niet mijn ding.
Naarmate de EP vordert bedenk ik me dat dit wel op David Bowie en Prince lijkt. Niet zozeer 1 album van, maar meer de hele stijl. Dat stuiterde ook van de ruigere rock naar de zwoele soul kant.

Het talent spat er aan alle kanten vanaf, helemaal als je bedenkt dat alles door dezelfde persoon is opgenomen. In mijn ogen zijn er 2 absolute hoogtepunten: Do You Love Me At All en Louise . Dat zijn ook meteen de 'rock'-nummers van het geheel. De 'soul-kant' is niet helemaal mijn kopje thee, maar dat is natuurlijk een smaak kwestie. Het laat in ieder geval wel 1 ding zien: dit is zeker geen 1-trick pony en hier gaan we nog heel veel van horen.

In gewijzigde vorm overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Met dank aan Musicmeter weet ik nu dat ik al eens eerder een album van Jonathan Wilson heb geluisterd, namelijk Gentle Spirit uit 2011. Die beoordeelde ik overigens met een 4.0, een zeer behoorlijke score dus. En nu is er een nieuwe: Fanfare. Wat voor een muziek deze man maakt? Tsja, ondanks dat ik het vorige album dus (blijkbaar) behoorlijk goed vond, kan ik me echt niet meer herinneren hoe het klonk. Vaak al niet echt een goed voorteken…

Maar op fanfare staat dus folk-muziek, maar dan met een dosis psychedelica. De stem van Jonathan Wilson is lekker loom, waardoor het een hele ontspannen sfeer heeft. Ik mis wel de afwisseling binnen de nummers en binnen het hele album. Het is wel prima, maar het kabbelt allemaal een beetje voort. Dit in combinatie met het feit dat het album maar liefst 78 minuten duurt, maakt het een lange zit, te lang misschien wel. Af en toe wordt ik wel meer naar de muziek toe gezogen door een tof stukje of een leuke overgang, maar dit gebeurd te weinig. Voor mijn gevoel zit je 78 minuten te luisteren voor misschien 10 minuten aan toffe stukken die echt interessant zijn.

Gentle Spirit kwam tot een score van 4.0, maar werd daarna eigenlijk nooit meer gedraaid bij mij thuis. Ik denk dat dit album hetzelfde lot staat te wachten, maar dan met een lagere score. Allemaal wel aardig, maar het album is te lang voor me en niet bijzonder genoeg.

Overgenomen van mijn blog

Bedankt voor de tip tuktak. Ik ga er eens achter aan. Ik schreef ondertussen al een recensie over dit debuut van Jungle:

Ik heb het al eerder geschreven: dit gaat misschien wel de grootste hype van 2014 worden. Twee Engelse jongens (bekend onder de namen J en T) die soul en electro mixen. En die buzz is eigenlijk vooral gaande door de uitgebrachte singles en EP, die waanzinnig catchy waren. En nu is er dan het echte debuut-album, 10 maanden na de eerste EP.

En dat begint heerlijk met The Heat, een nummer dat wel al kennen van de EP. Alle nummers van de eerste EP komen trouwens terug op dit album. Maar goed, The Heat heeft een fijne zwoele electro-beat met de soulvolle zang-lijnen van J en T. Een mooi nummer om mee te beginnen. Ook Accelerate gaat in dezelfde flow verder, met dit keer een erg fijn refrein, waarbij de zang erg op de voorgrond treedt. Hoogtepunt zijn de stoppende zang-lijnen midden in het refrein, waardoor het hele nummer iets dynamisch en pulserend mee krijgt. Normaal ben ik niet zo van de soul, maar dit vind ik een waanzinnig goed nummer. En dan volgt eigenlijk al het hoogtepunt van het album: Busy Earnin'. Een ontzettend catchy nummer wat qua stemgeluid perfect klinkt. Ook een briljant synthesizer-loopje door het hele nummer. En deze combinatie van electro en soul blijft de rest van het album. Soms wat rustiger en meer soul, maar altijd herkenbaar door dat kenmerkende stemgeluid.
Het enige minpuntje is dat het album naar het einde toe toch wat inzakt. Hierdoor blijf je jammer genoeg achter met een gevoel dat er meer in had gezeten. Maar dat komt natuurlijk ook door dat fenomenale begin van het album. Het kan bijna niet anders dat het niveau daarna iets terug zakt.

En dan nu natuurlijk de ham-vraag: is de buzz rond deze band terecht? In mijn ogen wel. De singles zijn wel (met grote afstand) de beste nummers van het album, waar de rest van het album niet aan kan tippen. Maar dat wil niet zeggen dat de rest van het album slecht is hoor. Alleen zijn die singles zijn bizar goed!

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Solo, duo, trio, quartet, kwintet... Maar wat als er nou 9 mensen in een band/gezelschap zitten, zoals bij dit Jungle By Night? Nou, daar hebben ze ook gewoon een naam voor: een nonet (dit heb ik op moeten zoeken hoor). Dit nonet komt uit Amsterdam en maakt een bijzondere mix van stijlen. Dat is misschien ook niet zo raar met 9 mensen in een band natuurlijk. Volgens de eigen site: rauwe afro-funk, cutting-egde hip-hop beats en rock-tunes. En dit is alweer hun tweede echte album, na hun debuut Hidden (2012) en 2 EP's.

En net zoals het eerdere werk is dit geheel instrumentaal, maar daar kwam ik (bij wijze van spreken) pas bij de tweede keer luisteren achter. Er gebeurt namelijk zoveel dat je een stem/zanger/zangeres niet mist. In plaats van een zanger/zangeres zijn er namelijk blazers: trompet, trombone en een saxofoon die deze rol met verve overnemen. De basis wordt gelegd door 3 percussie-instrumenten (drummer, conga & djembe) in combinatie met slag-gitaar, bas en orgel. Maar eerlijkheid gebiedt mij te zeggen: het is wat braafjes. Alle nummers bieden genoeg potentie met leuke ritmes en voldoende afwisseling. Maar dan moeten de solo's wel knallen, maar dat doen ze hier niet echt. Het is ook niet zo dat ze slecht zijn, maar het springt er nergens echt uit. En daardoor wordt naarmate het album vordert alles wat voorspelbaar. Absoluut niet slecht, maar soms hoop je op een echte climax. Iets dat op dit album ontbreekt.

Maar misschien is dit wel bij uitstek een band die je live moet gaan zien. De spanning die hier niet over komt zal daar waarschijnlijk een stuk beter zijn. Tot die tijd geeft dit album een fijn muziekje, die ik geregeld ga draaien. Maar mij echt overdonderen is niet gelukt.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds