De Kaiser Chiefs... Ik weet nog dat ik naar de Free Record Shop ging toen Unemployement (2005) net uit was. I Predict A Riot, Na Na Na Na Na en natuurlijk Oh My God. Ik vind het nu nog steeds fantastische nummers, en het album ziet de cd-speler nog wel eens van binnen. Opvolger Yours Truly Angry Mob (2007) heb ik nog wel in huis gehaald, maar vond ik al een heel stuk minder. En sindsdien ben ik de band eigenlijk uit het oog verloren, waarbij ik de laatste 2 albums compleet gemist heb. Of nou ja... gemist, ik heb ze in ieder geval niet geluisterd. Maar nu is er behoorlijk wat veranderd bij de Chiefs. liedjes-schrijver en band-lid Nick Hodgson is er namelijk mee gestopt. Zonder vervanging proberen de Chiefs het nu dus gewoon eens zelf.

Maar de magie van het debuut wordt nergens gehaald. Bij lange na niet zelfs. Geen puntige pop/rock songs maar meer een groots stadion geluid wat me af en toe wel een beetje aan de Killers doet denken. Nu gaat daar mijn nekhaar van overeind staan terwijl de koude rillingen over mijn rug lopen. De stem van Ricky Wilson begint me halverwege het album zelfs tegen te staan. Het lijkt wel alsof hij te hard zijn best moet doen om de hoge tonen te halen, waardoor het allemaal geforceerd wordt. Weg zijn de vrolijke singles en heerlijke simpele mee zing refreintjes. Heel soms sijpelt er nog iets van de potentie door in delen van een liedje (bijvoorbeeld One More Last Song) maar zelfs dan mogen die nummers nog niet eens de schoenen poetsen van de oudere nummers.

Als ik dit had gehoord zonder te weten wie het was, had ik nooit verwacht dat het de Kaiser Chiefs waren. Maar het kan toch niet zo zijn dat al dat geniale van het debuut ineens verdwenen is? Ik hoop (misschien tegen beter weten in) dat er nog een keer zo'n album komt. Tot die tijd kan ik de Kaiser Chiefs veilig overslaan. Nu alleen hopen dat iemand mij waarschuwt als dat geniale album er nog wel een keer komt...

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Vandaag is bekend gemaakt dat ze op 6 november in de HMH staan. Vrijdag 13-06 begint de voorverkoop. Ik ben wel van plan hier naar toe te gaan! Recensie:

Dit Engelse Kasabian heb ik altijd een fijne band gevonden. Een goede live-performance (op basis van die ene keer dat ik ze zag op Lowlands) en natuurlijk een geniaal debuut, waarbij rock en dance muziek heerlijk gemixt werden. Ook de albums daarna waren leuk, maar konden toch niet aan het debuut tippen in mijn ogen. Maar toch begon het weer te kriebelen toen ik zag dat er weer een nieuw album uit kwam.

En dat begint meteen goed zeg. Na de intro van (Shiva) knalt Bumblebee er even heerlijk in zeg! Die eerste 16 seconde beloven alvast vele goeds, en dat wordt nog even heerlijk herhaald gedurende de rest van het nummer. Ook Stevie is een fijn nummer. Een rustig begin met strijkers en blazers, waarna langzaam het tempo steeds verder opgevoerd wordt en eindigt op grootse wijze. Ik kijk er nu al naar uit om dit live eens los te zien gaan! Ook het vervolg van het album blijft van hoog niveau. Het is allemaal meer dance-georiënteerd dan de voorgaande albums, maar de nummers blijven lekker catchy. Ook zit er genoeg afwisseling in het album qua tempo, waardoor het hele album lekker fris blijft klinken. Treat heeft zelfs een Engelse jaren 90 house-vibe aan het eind van het nummer. Maar hoogtepunt van het album is voor mij toch Eez-Eh. Een heerlijke stuwende drum door het hele nummer die continue voor bewegende voeten (en de rest van het lichaam trouwens) zorgt. In combinatie met dat catchy refrein misschien wel het beste wat Kasabian heeft voortgebracht.

Ja, ik word hier weer eens ouderwets enthousiast van. Het is allemaal een stuk meer dance dan de voorgaande albums, wat mij bijzonder goed bevalt. Dansbaar, catchy en super verslavend. Misschien wel hun beste album zelfs.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Het gaat hard met het Utrechtse Kensington. Het eerste album deed niet heel veel, maar opvolger Vultures ging als warme broodjes over de toonbank. En het optreden op Pinkpop vorig jaar maakte de 'zegetocht' compleet: het ideale optreden op het meest geschikte moment. Vanaf dat moment is Kensington een grote Nederlandse band. Voor dit nieuwe album is een club-tour aangekondigd (stijf uitverkocht trouwens) en zelfs een optreden in de HMH. En dan is er nu ook daadwerkelijk de release van het nieuwe album: Rivals.

En dat begint met een bekend nummer: Streets. De eerste single van het album, wat al gelijk behoorlijk wat airplay kreeg op de Nederlandse radio. Een groots stadion geluid wat we ook al kennen van Vultures, maar hier iets gelikter, beter uitgewerkt. Vooral de zang en galm in het refrein zorgen voor dat 'grootse' geluid. Een erg leuk nummer, en geschikte eerste single. En de lijn van Streets wordt doorgezet op All For Nothing. Net zo catchy, met ook hier weer het stadion-geluid. Hetzelfde geld eigenlijk voor alle nummers op het album. Nummers die gemaakt lijken te zijn voor de grote festivals en stadions, en die allemaal lekker weg luisteren. Het is niet heel bijzonder of uniek, maar wel goed uitgevoerd. Voor mij mist het echter wel wat spanning. De afwisseling tussen de nummers had groter gekund, waarbij nu alle nummers wel erg op elkaar lijken. Ook is het album wel erg gelikt, waarbij alles precies op de plek zit waar je het verwacht. Handig, praktisch maar daardoor ook voorspelbaar.

Kensington doet dus waar ze goed in zijn. Dit album is dan ook een logisch vervolg op Vultures. Gelikte, grootse nummers die fijn weg luisteren. Perfect geschikt voor op de radio, waar ze dan ook al veelvuldig te horen zijn. Alleen is een heel album wel een beetje te veel van het goede. Iets meer onvoorspelbaarheid zal voor mij geen kwaad kunnen.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Dit Kent uit Zweden gaat alweer even mee. Hun debuut komt uit 1995 en eind jaren '90 leek het even of Kent heel erg groot zou worden. Dit kwam met name door de albums Isola en Agnesta Hill, die zowel in het Zweeds (zoals alle albums van Kent) als in het Engels werden uitgebracht. Maar om redenen die niemand kent is dat niet gelukt. Zonde, want deze band maakt pop/rock die met name in het Zweeds bijzonder lekker klinkt. Maar na het album Du & Jag Doden (2005) ben ik ze eigenlijk een beetje uit het oog verloren, wederom om onverklaarbare redenen. Maar nu is er deze nieuwste, het 13e album van de band.

Maar heel erg warm kan ik er niet van worden. Het klinkt allemaal een stuk electronischer dan ik me kan herinneren. Zo begint opener Mirage al meteen met behoorlijk heftige drums. Nu is de intro van dit nummer trouwens behoorlijk geniaal, waarbij langzaam de spanning wordt opgevoerd met steeds heftiger wordende drums. En dan komt na 50 seconden heerlijk de synthesizer om de hoek. Helaas is de rest van het nummer niet zo goed als het intro, waarbij de spanning langzaam weg ebt. Een ander hoogtepunt is Skogorna, waarbij vooral dat refrein erg goed is. Het 'Stanna, Stanna' deel is onwijs catchy. Verder een lekker stevige drum-partij en aardige melodie. Naar het einde toe wordt het album wel steeds beter trouwens. Afsluiter Den Andre Sidan is misschien wel het mooiste nummer van het hele album. Een mooi rustig, ingetogen begin wat langzaam opgebouwd wordt tot een groots einde.
Maar de rest van het album weet me een stuk minder te boeien. Het luistert allemaal prima weg en ze schuwen het experiment niet, waarvoor ze respect verdienen. Maar helaas weet dit me iets minder te boeien dan de rock-muziek die Kent vroeger maakte. Ze weten me eigenlijk gewoon niet te raken.

Soms hoor je een album en kan je eigenlijk niet benoemen waarom dit nou goed is of niet. Dat heb ik hier ook eigenlijk. Ik hoor de kwaliteit, Kent vernieuwt zich weer en daar heb ik niets dan lof voor. Maar het weet me gewoonweg niet te raken. De magie, de klik ontbreekt op dit album. Op naar nummer 14 dan maar, want kwaliteit is er zeker!

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Er was eens een youtube-filmpje, dat de aandacht trok van mensen bij het label Innovative Leisure. Hierop waren 4 mensen uit Thailand te zien, die lekker buiten muziek aan het maken waren. Met behulp van Facebook werd de band van het filmpje achterhaald en stuurde Innovative Leisure iemand met een rugzak met daarin een laptop en wat microfoons naar Thailand, met als doel een album op te nemen. Het resultaat is dit album geworden, opgenomen tijdens een enkele dag in het regen-seizoen van Thailand, in de open lucht, met niets meer dan wat in die rugzak paste.

De band zelf bestaat uit een phin-speler (een soort luit, wat weer een soort gitaar is) en 3 (!) percussionisten. De phin is vervolgens elektrisch versterkt wat een heel bijzonder geluid voortbrengt. Het lijkt op een gitaar, maar klinkt tegelijk een stuk warmer en scheller tegelijk. En ondanks de wel erg minimale instrumentatie, is het resultaat verbluffend. Het album kent dan wel 7 losse nummers, maar eigenlijk wordt je vanaf het eerste moment mee genomen in een lange psychedelische trip. De percussie zorgt daarin voor de ruggengraat. Dat is de structuur, waarover de phin zijn 'ding' kan doen. Maar zelfs de percussie zit al bol van tempo-wisselingen en rare toevoegingen. Zo horen we soms meer 'westerse' drums (klinkt als bongo's), maar soms ook een combinatie van allemaal belletjes en tambourijn. En die tempo-wisselingen zijn echt briljant. De phin zal in eerste instantie echter toch echt de hoofdrol op zich eisen. Ten eerste omdat de phin het enige niet-percussie instrument is en dus de melodie moet brengen. Ten tweede omdat het geniaal klinkt, eigenlijk als een enorme improvisatie van 40 minuten. Het ene moment helder, om daarna bijna een soort distortion-pedaal in te duwen en compleet overstuurd de rock-kant op te gaan. Maar de melodie klinkt anders dan je vanuit het westen gewend bent, waardoor het continue spannend blijft. Soms doet dit wat denken aan Bombino (rock uit Algerije), soms meer als de Flower Travellin' Band (Japan).

Dit album klinkt als een grote jam van 40 minuten die per ongeluk opgenomen is. Dat gevoel wordt nog eens versterkt doordat je op de achtergrond nog mensen hoort klappen en andere buitengeluiden hoort. Misschien is het album zo spannend doordat je alle referenties mist. Je kunt vaak wel redelijk aanvoelen hoe een akkoorden-schema zich ontwikkelt. Juist omdat dit niet die 'gebaande paden' volgt is het zo boeiend. Maar dan moet er ook bij gezegd worden dat de muzikanten serieus goed hun instrument beheersen. Het klinkt (ondanks de ontzettend primitieve opname-methode) waanzinnig lekker.

Pat-sounds: Album Khun Narin - Electric Phin Band (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

King Tuff is het project van Kyle Thomas die eerder in bands zat als Feather en Witch (met J Mascis op drums). En Thomas is nu toe aan zijn derde album onder de naam King Tuff. Voor mij tot nu toe nog een compleet onbekende. Maar ik las ergens dat Ty Segall ook mee werkte op dit album. Aangezien Ty Segall garant staat voor kwaliteit, moest dit dus ook maar eens aan een luisterbeurt onderworpen worden.

Black Moon Spell begint met gierende, oversturende gitaren, die al meteen een fijne herkenbare riff voort brengen. Vervolgens de doffe drums en die bijzondere stem van Kyle Thomas. Je moet er even aan wennen, maar dan is hij wel erg lekker. Goede gitaar solo aan het eind en je hebt eigenlijk het recept voor de rest van het album te pakken, want bijna ieder nummer is er hetzelfde patroon namelijk. En het knappe is: nergens wordt het vervelend. Rainbow's Sun is eigenlijk een ontzettend fijn pop-nummer dat ideaal is voor op de radio met zijn lengte van 3:25. Headbanger wat er meteen op volgt knalt er ook heerlijk in met dat heerlijke gitaar-geluid. Het is een soort Ty Segall meets jaren '70 glam-rock, maar de tering, wat is het allemaal fijn. Het rammelt, schuurt en zit overal net tegen het 'over-de-top' gevoel aan... maar is het toch nergens. Wederom een nummer dat eigenlijk zo op de radio gegooid kan worden. En zo gaat het maar door. Ieder nummer is werkelijk catchy-as-hell. Het enige nummer dat ik eigenlijk een stuk minder vind is I Love You Ugly, wat meer klinkt als een demo opgenomen met een crappy cassette-bandje. Daarnaast is het tempo hier wat langzamer, wat de flow uit het album haalt. Gelukkig wordt dit aan het einde van het album helemaal goed gemaakt met mijn favoriete nummer: Eyes Of The Muse. Subtiele gitaar, lekker laid back gezongen, jaren '60 gevoel in het refrein ook.

Dit is zeker geen hyperintelligente muziek waarbij je iedere keer weer mee nieuwe dingen opvallen, maar precies het tegenovergestelde. Gitaar, drum, bas en 13 ontzettend catchy nummers. Ty Segall, de jaren '70, punk en glam zijn nooit ver weg, en het balanceert continue op het randje tussen top en 'over-de-top'. Maar man, wat is dit lekker zeg.

Pat-sounds: Album King Tuff - Black Moon Spell (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Knalpot bestaat uit Gerri Jäger (Inssbruck) en Raphael Vanoli (Freiburg) en wonen tegenwoordig beiden in Amsterdam, waar ze elkaar ook hebben ontmoet op het conservatorium in 2006. Hun muziek is een bijzondere mix van stijlen, waarbij free-jazz, noise-rock en electro de boventoon voeren. En dat allemaal met drums (Gerri) en een gitaar (Raphael). Dit Yes Please is het eerste 'echte' album na de EP's Serious Outtakes (2009) en Sauce (2011).

En dat begint al meteen bijzonder. Een industrieel ritme, waar na 20 seconde een alarm overheen knalt. En dat industriële blijft vooral in het begin aanhouden. Toen ik las dat dit gemaakt werd met alleen een gitaar en drums, viel mijn mond open van verbazing. Zoveel bijzondere geluiden komen voorbij. Na 2.5 minuut wordt het nummer wat toegankelijker, en komt er melodie in de muziek. Een welkome afwisseling na het stormachtige begin. Deze afwisseling tussen aan de ene kant complete waanzin en aan de andere kant rustige melodieuze stukken blijft behouden over het hele album. De afwisseling is dan ook zo groot, dat er met iedere luisterbeurt weer nieuwe details opvallen. Het gebrek aan zang is daarbij voor mij eerder iets positiefs. Nu krijg je de mogelijkheid om je volledig op de muziek te focussen. Zoals bijvoorbeeld op Bumhouse, wat een heerlijke 'riff' heeft, in combinatie met de bijna ambient stukken die er meteen op volgen. Of 'Kom Terug Mike', wat verrassend genoeg klinkt als een meer traditioneel rock nummer.

Een bijzonder intrigerend album dit van Knalpot. Absoluut niet makkelijk, en na meerdere luisterbeurten blijven er nieuwe dingen opvallen. Hierdoor is het een album dat je maar blijft draaien. Het is iedere keer weer een ontdekking wat je gaat horen. Maar na verloop van tijd mis ik toch de melodie, de structuur van een traditioneel liedje. Met andere woorden: het is voor mijn smaak net iets te experimenteel.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds