Bij Eindhoven denk ik aan PSV, Philips, de Effenaar en rock. Op een of andere manier heeft Eindhoven namelijk iets met het stevigere rock-geweld. Motorpsycho kan bijvoorbeeld bijna geen tour doen zonder naar de Effenaar te komen en heeft er zelfs in de buurt een paar nummers op genomen. Ook veel Nederlandse bands die van het stevigere werk houden komen uit deze regio. Een daarvan is Radar Men From The Moon. Een trio dat een mix maakt tussen space-rock en stoner, en sinds kort een nieuw album uit heeft. Hun derde alweer trouwens.

Deze keer geen opmerkingen over de zanger / zangeres. Die is er namelijk niet. Het album is geheel instrumentaal en dat verveelt geen moment. Vooral door de afwisselende ritmes en het goede gitaarspel blijft het hele album spannend. Ook fijn dat het ene moment de gitaar eerder lieflijk klinkt om vervolgens te ontaarden in een goede bak met herrie. En dat allemaal zonder ergens geforceerd te klinken. Hierbij helpt het dat de nummers relatief kort zijn. Het langste nummer duurt net geen 7 minuten, een unicum in dit genre. Het gesoleer blijft beperkt waardoor alle nummers 'kort' en bondig overkomen. Vol vaart gespeeld, veel afwisseling en meer een 'stoner' geluid dan 'echte' space rock. Voor mij absoluut een plus punt! Op sommige momenten doet het met wel wat denken aan een Amplifier of Pelican, wat zeker geen slechte referenties zijn.

Ja mensen, ik ben hier enthousiast over. Goede melodie, lekker afwisselende nummers die ook nog eens lekker bondig zijn. Geen overdreven solo's of andere geforceerde kunsten, maar gewoon goede liedjes spelen. En dat gaat de heren bijzonder goed af. Aangezien dit alweer hun derde album is, heb ik weer wat nieuws te ontdekken de komende dagen!

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Real Estate link ik meteen met de zomer. Misschien komt dat vooral doordat ik hun vorige album (Days, 2011) heb ontdekt in de zomer en die associatie is blijven hangen. Niet geheel onlogisch trouwens. Ze maken namelijk dromerige rock nummers die heerlijk relaxt en zomers aan doen. Echt muziek voor laat op een warme (of eerder bloedhete) zomeravond.

En deze nieuwe plaat voldoet ook weer perfect aan die omschrijving. Heerlijk loom in de meest positieve zin van het woord. Uiteraard geholpen door de zanger, die heel ontspannen zijn teksten weet over te dragen. In combinatie met het rustige gitaar-spel en niet te veel op de voorgrond tredende drums ontstaat een erg fijne sfeer. Maar er zit vaak een valkuil bij dit soort albums: het kan ook te rustig blijven, te loom. Soms heb je even een schop voor de kloten nodig om wakker te blijven zeg maar. Deze mist hier echter, waardoor het album naar het einde toe uitgaat als een nacht-kaars. De nummers zelf zijn niet slecht, maar het kabbelt allemaal een beetje voort. Waar dat in het begin nog erg prettig en loom is, wordt het naar het eind toe steeds wat ... saaier eigenlijk.

Waar ging het nou dan mis? Volgens mij gewoon bij de nummers zelf. Op Days waren ze van een hoger niveau door de grotere afwisseling. Hierdoor bleef het interessant en daardoor wel hangen. Hier zijn de nummers net iets minder, waardoor het meteen die klik mist. Daardoor is het een aardig album geworden, maar niet dat geniale album wat ik de rest van de zomer zal blijven draaien.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

We schrijven augustus 2007, Biddinghuizen. Mijn eerste (en voorlopig enige) Lowlands ervaring. Maar naar welke band moet je nou gaan? In het geval van de opening van het festival is dat nooit zo heel lastig, dat is er vaak maar 1-tje. En in 2007 waren dat deze Rodrigo y Gabriela, in de Grolsch-tent. Een man (Rodrigo) en een vrouw (Gabriela) met allebei een akoestische gitaar. En dat was zo ontzettend tof! Niks singer-songwriter, maar 2 metal-gitaristen die even helemaal los gingen met onder meer covers van de White Stripes, Metallica en stukjes Rage Against The Machine. En sindsdien ben ik wel een beetje fan moet ik eerlijk zeggen.

Wat deze meneer en mevrouw doen is zo bizar knap. Ook op dit album is alles weer ingespeeld door deze 2. Soms hoor je stukjes 'trom', maar dat is de duim die op de body van de akoestische gitaar ramt. En dat terwijl de vingers nog slag-gitaar spelen en er met de pink ook nog een solo uit geperst wordt. Maar op een album komt toch niet helemaal over hoe knap dat is. Dat doet natuurlijk niets af aan de kwaliteit van de nummers. Die is hier namelijk weer traditioneel hoog. Qua stijl zit het een beetje tussen rock en flamengo in, geheel instrumentaal. Torito is een vrij geniaal nummer met een goede melodie, lekker veel afwisseling en vooral naar het einde toe een erg goede opbouw. En op Sunday Neurosis horen we ineens iets nieuws: stemmen! Niet dat 1 van beide probeert te zingen, maar er wordt een audio-stukje uit (volgens mij) een film afgespeeld. Goeie toevoeging! Ook op Fram wordt je weer even om je oren geslagen met zo'n achteloos gespeelde solo, die ik zelfs in mijn dromen nog niet na kan spelen (laat staan om er ook nog bij te trommelen én slag-gitaar te moeten spelen).

De meneer en mevrouw doen het dus gewoon weer hoor. Maar dit is toch vooral iets dat je live moet gaan zien. Zaterdag 17 mei staan ze in Paradiso (Amsterdam), kaartjes kosten €30,-. Als je het album goed vindt, ga je het live echt fantastisch vinden.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

All Kinds Of You wist mijn top 25 te halen van 2014, dus ik keek hier behoorlijk naar uit. Mijn recensie:

Het debuut van Ryley Walker (recensie hier te lezen) werd behoorlijk goed ontvangen. Zo goed zelfs, dat er een jaar later alweer een opvolger ligt, maar niet zonder de nodige wijzigingen. Het Tompkins Square label is vervangen voor Dead Oceans (waar onder meer ook A Place To Bury Strangers en Phosphorescent hun albums uitbrengen). Daarnaast is er een deel van de begeleidingsband vervangen voor meer jazz georiënteerde artiesten.

Het album laat zich eigenlijk het best karakteriseren door het nummer Summer Dress, wat heerlijk jazzy begint door de staande bas in combinatie met jazz-drum ritme. Samen met het geniale gitaar-spel van Walker een goede combinatie, die soms wel erg jaren '70 aandoet. De repeterende lyrics en de bijna schreeuwende manier van zingen van Walker geven dit nummer gelijk iets ruigs mee, ook geholpen door het 'hoge' tempo van het nummer (in vergelijking met de rest van het album). Het is echter een stukje minder psychedelisch dan All Kinds Of You (het album, er is ook een nummer op dit album wat dezelfde naam draagt) en het mist een echte climax aan het eind van het nummer. En dat is iets wat vaker terug komt. Neem nu het instrumentale Griffits Bucks Blues. Waanzinnig gitaar-spel van Walker, wat soms wat doet denken aan Led Zeppelin. Maar het mist de drive, het stuwende wat bijvoorbeeld Twin Oaks pt I van All Kinds Of You wel had. Het is muzikaal goed, maar het is het voor mij net niet. Of neem nu Love Can Be Cruel. Overduidelijke jazz-invloeden die ik zeker kan waarderen, een goede samenzang, en als het tempo omlaag gaat wordt de spanning opgebouwd. Langzaam komt er 'ruis' van de elektrische gitaar bij, maar die uitbarsting waar ik zo op zit te wachten ontbreekt. Erg zonde, want de kwaliteit is wel degelijk aanwezig. En als dat dan ineens wel allemaal op z'n plek valt, is het genieten. Hoogtepunt is voor mij de opener, en gelijk titel nummer: Primrose Green. Hier weet die combinatie van subtiele jazz-invloeden, de (hele lichte) psychedelica en complexe gitaar-spel me wel te raken. Ik kan niet verklaren waarom hier wel, en op andere nummers niet. Dat blijft toch soms een stukje magie.

Een teleurstelling. Anders kan ik dit tweede album van Ryley Walker eigenlijk niet omschrijven. Het debuut was spannend, doordat er meer ruimte voor gekte was. Hier ontbreekt die waanzin, waardoor het eigenlijk een beetje saai is. De kwaliteit is zeker wel aanwezig, waarbij vooral het gitaar-spel van Walker je soms doet duizelen. Maar het weet me nergens echt omver te blazen, iets wat bij het debuut regelmatig wel lukte. Zonde, wat het begon zo veelbelovend.

Pat-sounds: Album Ryley Walker - Primrose Green (2015) - pat-sounds.blogspot.nl