Vorig jaar in de lente (2012) leerde ik deze band kennen. Ze stonden namelijk op Pinkpop dat jaar (waar ik ook naar toe ging) en bij het voor luisteren trok dit wel de aandacht. Toffe Soul / Funk combi. Even wat verder zoeken leerde dat ik de Dap-Kings al wel kende, maar dan als begeleidingsband van Amy Winehouse. En nu dus met mevrouw Jones (57 jaar oud alweer). Het optreden op Pinkpop was vrij geniaal, waar mevrouw Jones alle kanten op stuiterde als een jonge god. Na een veelbewogen jaar (Sharon Jones kreeg kanker, maar is nu weer beter) is er dus een nieuwe plaat.

En hoe. Sharon Jones is niet alleen terug, ze is misschien wel beter dan ooit! Haar stem is nog steeds even heerlijk als altijd, maar nu spat de passie er aan alle kanten van af. Dit in combinatie met de Dap-Kings die even geniaal zijn als altijd levert dit vooral de eerste helft van de plaat vuurwerk. Dit is iets meer de funk-kant van het album, met meer up-tempo liedjes. Goeie achtergrond koortjes, goeie bas en vooral een briljante blazer-sectie.
De andere kant van het album is iets meer Soul georiënteerd, wat niet helemaal mijn ding is. Het tempo gaat iets omlaag, en de bas en blazers treden iets minder op de voorgrond. De stem van Sharon Jones blijft echter bijzonder fijn om naar te luisteren, waardoor ook deze kant van de plaat eigenlijk afgelopen is voordat je het in de gaten hebt.

Een bijzonder geslaagde ‘comeback’ van Sharon Jones dus! Kant A hoort tot het absolute hoogtepunt van deze band. Het is natuurlijk een kwestie van smaak, maar kant B haalt het gemiddelde toch naar beneden. 4.5 voor kant A, 4.0 voor kant B. Maar dan nog. 57 jaar oud, terug komen van een ziekte en het beste album uit je carriere maken. Daar neem ik mijn pet (...) voor af!

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Goed, het idee is in ieder geval al prijzenswaardig. Een album uitbrengen met alleen maar liedjes van bands waarmee je de laatste jaren opgetreden hebt. Dit als een soort eerbetoon aan de bands die je hebben geholpen. En natuurlijk een voorloper voor een ‘nieuw’ album met eigen materiaal in de loop van volgend jaar.

Maar het wordt pas een goed album als het toffe idee ook een goede uitwerking krijgt. En daar gaat het een beetje mis. Ik ken de nummers die gecoverd worden niet, dus wat dat betreft vormt het voor mij een normaal album. Het heeft allemaal wel de Shearwater sfeer, maar het album wil nergens heel spannend worden. Dat komt ook een beetje doordat alle nummers veel op elkaar lijken, wat een hele prestatie is gezien het feit dat de bands die ze coveren nogal verschillen. Dit is echter niet iets om heel trots op te zijn. Doordat alles zo elkaar lijkt, kabbelt het maar een beetje voort zonder richting.

Al met al dus een beetje een saai en middelmatig album. Zonde, wat het idee sprak me erg aan. Volgende keer beter uitwerken en niet als ‘tussendoortje’?

Overgenomen van mijn blog

Sivert Hoyem horen we eigenlijk allemaal te kennen. Hij was de zanger van Madrugada, misschien wel een van de beste bands uit de jaren '00. In ieder geval totdat Robert Buras (de gitarist) zelfmoord pleegde en men besloot de band op te heffen. Toen hij nog in Madrugada zong had hij al twee solo-albums uit gebracht, en daardoor is de beste man alweer toe aan zijn 5e solo album.

En zijn stem blijft me iedere keer weer verbazen. Misschien wel de allermooiste stem in de hedendaagse muziek. Diep, warm en met zo veel gevoel. En die stem komt over in zowel de hardere als de langzamere nummers. Een andere verbazing is het begin van het album. Dit lijkt zo van Madrugada af te komen namelijk. Dreigend, opzwepend, lichtelijk bombastisch. Zeker een goed begin. In Handsome Savior zit een heerlijk gospel-koortje wat het hele nummer naar een andere dimensie tilt. En absolute prijsnummer is voor mij Wat Tyler. Dreigend, enorm opzwepend, goed gitaarwerk. Zeker een van de betere nummers die Sivert Hoyem voort heeft gebracht. Ook in de rest van het album blijft het niveau bijzonder hoog. Goeie nummers, op momenten dat het te duister lijkt te worden zit er een licht-puntje in de vorm van een vrolijk nummer waardoor het album nergens te zwaar en moeilijk wordt.

Al met al vind ik dit het beste solo-album van Sivert. Maar wat ik vooral blijf houden bij een solo-album is het gevoel dat ik iets mis. En dat is in dit geval makkelijk in 1 naam te vangen: Robert Buras. Daarom voorzie ik eigenlijk ook dat met dit album hetzelfde gaat gebeuren als de vorigen. Als ik zin heb in Sivert Hoyem, pak ik een Madrugada album, niet een solo-album. Hoe onterecht dat ook mag zijn. Al is het alleen maar vanwege Wat Tyler.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Net als met song-titels ben ik ook enorm slecht in het onthouden van namen van bandleden. Maar deze naam zei me zowaar iets: Matthijs van Duijvenbode. Natuurlijk het bekende klok-klepel verhaal dus ik had geen idee waar ik die naam van hoorde te kennen. Maar google is je beste vriend in dit geval. Deze beste man bespeelde niet alleen toetsen in Johan, maar deed dat ook bij Tim Knol en en Douwe Bob. En nu dus solo, met z'n eigen band Sky Pilots. Niet achter de toetsen, maar als zanger deze keer.

En ondanks dat dit album het debuut is van de band, hoor je overal het vakmanschap. Het zijn fijne liedjes om te luisteren en 'Duif' blijkt een begenadigd zanger te zijn met een rauw randje op zijn stem. Het is allemaal niet heel wereldschokkend of uniek wat ten hore gebracht wordt, maar het zakt ook nergens door de ondergrens (of komt ook maar in de buurt van de ondergrens). De up-tempo liedjes (Only When It Rains, Messing Around) zijn wel een stuk beter dan de rustigere nummers, die een beetje braafjes zijn. Maar ook die brave nummers zijn nog altijd erg goed te luisteren. In de wat ruigere nummers komt de stem van Matthijs echter nog beter tot zijn recht en wordt het allemaal een stukje opwindender.

Dit debuut smaakt wel naar meer. Het werk dat hij maakte met Johan of Tim Knol is nog wel een beter, maar potentie heeft dit zeker! Iets meer lef in de nummers en dan wordt het gelijk een stuk interessanter. Een veilig en degelijk debuut dus.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

k heb respect voor artiesten die na een band solo verder gaan. Helemaal als het niet een gewone band is, maar gezien wordt als een van de invloedrijkste uit de jaren ’90. Wat dat betreft verdient Stephen Malkmus alle lof. Na 5 albums en 10 jaar Pavement is deze meneer alweer toe aan zijn 6e solo album (meer dan met Pavement dus) in 12 jaar. De muziek? Rammel-rock, pop dingen zeg maar. Eigenlijk precies wat ik leuk vind.

Maar op een of andere manier heeft meneer Malkmus dat solo nooit zo over weten te dragen als dat met Pavement wel gelukt is. Zijn vorige albums zijn goed te pruimen, maar blijven allemaal hangen op de 3.5. Hier gebeurt dat eigenlijk ook. Het is absoluut een leuk album, maar voor mijn gevoel mist het iets waar ik niet zo goed de vinger op kan leggen. Voor een deel is dat misschien dat het te ‘netjes’ blijft. In sommige nummers gaat het wel los, maar echt radicaal uit de bocht vliegen doet het nergens. Dan zijn er nog de rustige ‘pop’-nummers, maar deze vind ik niet allemaal even sterk. Vooral in het midden kakt het album
een beetje in naar mijn mening. Zijn vorige albums hadden datzelfde probleem dus. Zelfs het toevoegen van blazers in dit album (wat normaal gesproken garant staat voor succes bij me) kan dat niet verhelpen.

Dat moet toch eigenlijk een kwelling zijn. Solo verder gaan en dan nog altijd vergeleken worden met de band waar je 12 jaar geleden mee gestopt bent. Als dit een nieuw bandje was, kijk je toch heel anders tegen de muziek aan. Nu weet je wat er in potentie mogelijk is en ga je daar toch mee vergelijken. Leuk album, maar het haalt nergens het niveau van Pavement.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds