Deze Case Mayfield is lekker productief. Zijn eerste EP kwam uit in 2010, en daarna volgenden nog 2 EP's en 2 reguliere albums. Hierbij was zijn laatste album meer een experiment. 10 nummers, opgenomen en gemixt in 10 dagen. Vandaar ook de toepasselijke titel 10. Maar nu is er dus weer een 'regulier' album.

En dat begint wel aardig. Op Where Do We Go From Here horen we een akoestische gitaar en de fijne warme stem van Mayfield. Hier valt ook al de goede productie op, alles klinkt kraakhelder. Er zit voldoende afwisseling in de nummers, waarbij er stukken meerstemmig te horen zijn (Rumble) en de stem soms wat meer naar de voorgrond is gemixt (Royalty in Exile). Dat zijn stem niet altijd even soepel is, is trouwens te horen op Firestorm en The Stage Is Set, waar het 'schreeuwen' soms wel echt over het randje gaat. Maar daarna begint voor mij het sterkste deel van het album. Het begin is allemaal wel leuk en aardig, maar naar het einde toe gaat het tempo wat omhoog en wordt de sfeer ook wat duisterder. Hier wordt het gitaar-spel wat interessanter en komt de stem van Mayfield ook beter uit. Hoogtepunt voor mij is Close Enough. De stem van Case Mayfield is hier precies goed, met soms een ruiger stukje maar nog precies onder controle. In combinatie met een goede melodie en toevoeging van viool blijft het ook interessant richting het einde.

Een beetje een slow starter dus dit album. Het begint aardig, maar wordt eigenlijk steeds wat meer uptempo naar het einde toe, en dat deel bevalt me bijzonder goed. Een kleine 3,5 voor het begin, 4,0 voor het einde.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Het is weer die tijd van het jaar. Het is hartje winter (ondanks het feit dat de boom voor mijn deur in bloesem staat), maar de meeste festivals komen alweer met de eerste aankondigingen. Altijd leuk natuurlijk. Maar voor de ontdekkingen kijk ik graag verder dan de grote namen: wat zijn nou de bandjes die ik moet luisteren? Op Best Kept Secret zijn bijvoorbeeld deze Cheatahs geboekt, met de omschrijving (van de luisterpaal gekopieerd trouwens): Shoegaze, Rock, Londen, debuutalbum… Nou, daar wil ik de luisterpaal wel voor aanslingeren hoor!

En wat volgt is eigenlijk een best aardig album. Pop-nummers met een muur van gitaar-geluid. Wat dat betreft doet de omschrijving shoegaze ze absoluut eer aan. Er zit behoorlijk wat galm over de zang van de zanger, wat het een fijn geluid mee geeft en goed past binnen de rest van de muziek. Verder luistert het hele album fijn weg, maar treedt het nooit echt op de voorgrond. Het zijn fijne melodieën, maar deze zijn eigenlijk net niet sterk genoeg om me echt te grijpen en me nooit meer los te laten. De rustige nummers vind ik wel een stukje beter dan de wat ruigere nummers, maar het blijft eigenlijk allemaal hangen in het hokje ‘best prima’. Behalve het nummer The Swan trouwens. Die steekt er wat mij betreft met kop en schouders boven uit. Goeie melodie, tof tussenstukje en mooie opbouw naar het einde van het nummer.

Al met al een aardig album dus. Het luistert lekker weg, maar na een uur kan ik eigenlijk geen enkele melodie meer mee neuriën. Een aardige toevoeging voor BKS waar ik zou gaan kijken als er niets interessants tegenover zou staan. Het zou echter niet een absolute must-see zijn. Gewoon een prima festival-bandje. Zonnetje, biertje, vrienden, muziekje en lekker luisteren.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Chef'Special. Dat was toch ooit de huis-band bij DWDD? Inderdaad, in het seizoen 2011/2012. Nu ben ik niet een hele trouwe kijker van DWDD, maar ik heb ze daar toen niet gezien. Compleet langs me heen gegaan dus. Maar nu zat ik laatst in de auto met mijn vriendin, en hoorden we een nummer voorbij komen (de nieuwe single: In Your Arms). Mijn vriendin vond het leuk en mooi (en ik vond het ook wel aardig), en ik besloot het album dus maar eens te luisteren. Want op basis van 1 nummer kun je natuurlijk geen conclusie trekken over de hele band.

En dan komt het eerste nummer voorbij, en die herken ik gewoon! Het nummer Peculiar, erg zomers, erg vrolijk, erg ontspannen. En dat gevoel blijft eigenlijk de rest van het album ook zo. Soms wat meer up-tempo, soms wat rustigere nummers maar alles voelt relaxt en zomers aan. Hoewel alles... Eden lijkt meer een liedje van een jaren 90 boy-band, maar daar tegenover staat weer een nummer als Free wat echt een heerlijke gitaar solo heeft en een stuk serieuzer klinkt. Nu ben ik meer fan van dat laatste, mijn boy-band periode ligt alweer even achter me. Dan hebben we ook nog de zanger. Deze zingt in sommige nummers, maar doet ook een poging tot rappen. Nu ben ik over het algemeen niet zo'n fan van rap, en dat wordt hier nogmaals bevestigd. In mijn ogen voegt het hier niet veel toe. De zanger vind ik ook vele malen sterker in de vocale stukken dan in zijn raps.

Al met al dus wel een aardig album, maar het is niet helemaal mijn ding. Het is wel zomers en vrolijk, maar nergens word ik heel blij of opgewonden van de muziek. Prima als achtergrondmuziek, maar daar houd het bij mij ook wel mee op.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Volgens mij heeft iedereen wel een mening over Coldplay. Zo zijn er mensen die vinden dat de laatste albums het beste zijn, zijn er mensen die vinden dat alles na A Rush Of Blood te slecht is om onder woorden te brengen en zijn er mensen die vinden dat alleen de singles te pruimen zijn. En als er op dit nieuwe album dan samenwerking gezocht wordt met Avicii dan weet je dat iedereen hier wel iets over wilt gaan zeggen. En dan kan ik natuurlijk niet achter blijven.

Laat ik eerst zeggen dat ik Parachutes en A Rush Of Blood zeer goed vind, X&Y (als een van de weinigen volgens mij) ook nog goed en daarna bleven de albums hangen rond een 3,0. Het feit dat ze zich blijven ontwikkelen is wel iets dat ik erg waardeer. Maar op Ghost Stories is het experiment niet altijd even geslaagd. Dat komt voor mij het duidelijkst naar voren in Magic, wat ik echt een tof nummer vind. Ware het niet dat die drums me tegenstaan. Die neigen meer richting dance-muziek, wat ik hier niet goed uit vind pakken. Met meer 'traditionele' drums of zelfs helemaal geen drum was dit een van de mooiere nummers van Coldplay geweest, maar die drums gaan me steeds meer irriteren. Die dance-invloeden blijven trouwens ook op de rest van het album terugkomen. Niet altijd vervelend trouwens, zoals op Midnight en Another's Arms, waar die invloeden juist erg goed werken. Oceans is vervolgens een wat 'traditioneler' nummer, wat voor mij ook meteen het prijs-nummer van het album is. Chris Martin blijft toch een geniale stem hebben, iets wat hier nog een keer benadrukt wordt door de minimale instrumentatie. Oh, en we ontkomen er natuurlijk niet aan om ook wat woorden vuil te maken aan A Sky Full Of Stars. Avicii is natuurlijk een grote meneer tegenwoordig, maar hier kan ik eigenlijk niet zo veel mee, net als het solowerk van Avicii trouwens. Het voelt ook als een buitenbeentje op het album. Ik zou er persoonlijk voor hebben gekozen dit als losse single uit te brengen.

Het is allemaal een beetje dubbel dus. Op sommige nummers pakt het experiment erg goed uit, op andere nummers vind ik het eerder vervelend. Hierdoor is het niet een heel consistent album en word ik eigenlijk heen en weer geslingerd tussen verschillende emoties. Soms erg mooi (zoals Oceans), soms erg vervelend (A Sky Full Of Stars) en soms beiden tegelijk (Magic). Uiteindelijk dan ook maar een 'gemiddeld' cijfer, ondanks dat het album hoge pieken en diepe dalen kent.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Een fantastisch album inderdaad. Mijn recensie:

De Australische Courtney Barnett bracht twee jaar geleden haar 'debuut-album' uit The Double EP: A Sea Of Split Pea's. Zoals de naam al doet vermoeden, een samenstelling van haar twee eerste EP's. En dat album zorgde voor een behoorlijke buzz rond deze Barnett, die ik niet echt begreep. Het klonk leuk, ze heeft een toffe manier van schrijven, maar het deed me gewoon niet zo veel. Maar na 2 jaar is er nu haar eerste 'echte' album.

En ik zal er niet omheen draaien: dit album is briljant. En dan nog veel meer dan dat. Elevator Operator (het openingsnummer) is misschien wel het beste nummer wat ik de laatste jaren gehoord heb. Werkelijk alles klopt hier. Het fijne accent van Barnett, haar bijna pratende manier van zingen en de werkelijk briljante lyrics (ook de moeite waard om zonder muziek gewoon te lezen) die vol humor zitten (I'm not suicidal, just idling insignificantly). Daarnaast is het muzikaal ook een waanzinnig lekker nummer, met precies de juiste hoeveelheid rammel, lekker nonchalante drums, interessante opbouw waardoor de lyrics nog extra opvallen en een bijna achteloos catchy chorus. En dat bizar hoge niveau wordt doorgetrokken op Pedestrian At Best, wat een heel stuk vinniger klinkt. Meer effect op haar stem, de bas die meer op de voorgrond treedt en het tempo gaat nog een stuk verder omhoog. En wederom zo'n belachelijk catchy chorus, met veel te leuke lyrics:
put me on a pedestal and I'll only disappoint
you tell me I'm exceptional and I promise to exploit you, give me all your money and I'll make some origami honey, I think you're a joke but I don't find you very funny

Nog een laatste voorbeeld van de lyrics, omdat ze zo tof zijn. De eerste drie zinnen uit Dead Fox:
Jen insists that we buy organic vegetables
and I must admit that I was a little skeptical at first
A little pesticide can't hurt

Dit is misschien wel karakteristiek voor de teksten van Barnett. Als je ze leest zonder muziek, kloppen ze gewoon. Geen rare woorden of rijm-constructies, maar ontzettend leuke, toffe of emotionele verhalen die later op muziek lijken gezet, en daardoor ook perfect bij de muziek passen.

Maar Barnett kan meer, veel meer dan alleen leuke teksten schrijven. Neem nu Small Poppies, waarbij niet de stem van Barnett (die nu sensueel klinkt) de hoofdrol speelt, maar juist haar gitaarspel. Rustig en net zo sensueel als haar stem op het begin, om rustig op te bouwen en steeds ruiger en vol lust te klinken. Het nummer duurt 7 minuten en heeft werkelijk een fenomenale opbouw. Zelfs zonder lyrics weet Barnett een verhaal over te brengen. Uit hetzelfde vaatje tapt ook Kim's Caravan, wat een stuk duisterder en dreigender klinkt (let ook op het mooie contrast tussen het spooky begin en het uber-vrolijke Debbie Downer daarvoor). Wederom een bijna perfecte opbouw, zowel in gitaarspel als stemgebruik van Barnett.

Dit album is bijna een master-class song-writing. De lyrics en muziek passen perfect bij elkaar, het album zit vol afwisseling in zowel gevoel, melodie als ritme waardoor het continue spannend blijft. Ieder nummer heeft iets interessants, waardoor er ook nooit een minder momentje in het album komt. Dit is een album voor iedereen, voor ieder moment van de dag. Iets wat ook blijkt in mijn play-list van afgelopen week: op het moment van schrijven 133 plays, en daar gaan de komende maanden nog heel wat meer bij komen. Dit album is niet gewoon goed, dit album benadert de perfectie.

Pat-sounds: Album Courtney Barnett - Sometimes I Sit And Think, Sometimes I Just Sit (2015) - pat-sounds.blogspot.nl

Bedankt voor de tip thelion, die ga ik zeker eens luisteren. Dit kan ik namelijk bijzonder goed waarderen! Een recensie:

Curtis Harding is voor mij een interessante naam. Normaal ben ik namelijk niet zo van de soul-muziek, hoewel ik best goed naar dingen als Curtis Mayfield kan luisteren. Maar dit album komt uit op het Burgers-label, een 'beroemd' garagerock label, waar ook Nederlandse helden Mozes & the Firstborn en Traumahelikopter hun albums laten uitbrengen in de USA. Dat zorgt voor interesse puntje 1. En ten tweede de 'samenwerking' die deze Harding heeft met de Black Lips (wederom een garage-rock bandje), dat hem in eerste instantie in contact bracht met het Burgers-label. En als dan de eerst single (Keep On Shining) ook nog eens onwijs lekker klinkt, zijn dat redenen genoeg voor een recensie lijkt me zo.

Het album begint met een een vrij straight-forward 'rock'-drum ritme, maar na een halve minuut komt de mooie warme stem Harding er bij. De rest van het nummer luistert lekker weg, met in het refrein een fijn klinkende solo-gitaar en blazers. Die stem van Harding is wel bijzonder trouwens. Warm, rauw en doorleefd, maar tegelijk ook heel ontspannen en relaxt. Ook het tweede nummer (Castaway) is van hoog niveau. Een behoorlijk stuk rustiger dan Next Time, hoewel de gitaar er in het refrein lekker doorheen knalt. Op dit nummer zijn duidelijk de twee invloeden te horen (soul & rock). En dan de single Keep On Shining, zoals in de intro al gezegd: een heerlijk nummer. Vanaf het begin al die stuwende drums, blazers die precies de juiste accenten leggen en die mooie stem van Harding die hier nog lekkerder lijkt te klinken. Het meest up-tempo nummer tot nu toe, en dat bevalt me bijzonder goed! Vooral die drums blijven het hele nummer in een constant ritme maar door beuken, en zorgt daarmee voor een heerlijke groove. Rock invloeden zijn er duidelijk te horen op Surf, waarbij vooral het begin gewoon een garage-rock nummer is. Het rammelt, de gitaren zitten vol feedback en de stem van Harding past ook hier heerlijk tussen. En natuurlijk kan het nummer I Don't Wanna Go Home niet ontbreken, wat in samenwerking met de Black Lips is geschreven (en ook daar op het album is verschenen). Hier echter iets minder ruig dan de Lips versie, wat me eigenlijk wel beter bevalt. De stem van Harding is ook vele male fijner om naar te luisteren dan die van Jared Swiley (van de Lips). Een zeer toffe toevoeging op het album! Naast soul en rock horen we verderop ook nog funk (Heaven's On The Other Side, wederom een heerlijk nummer trouwens) en blues (Drive My Car). Harding laat hier horen eigenlijk ieder genre aan te kunnen en overal op zijn gemak te klinken.

Voor mij is dit eigenlijk wel een ontdekking. Curtis Harding is een heerlijke zanger met toffe nummers, de ritme-sectie is bijzonder goed en het hele album stuitert van het ene genre naar het andere. Juist die afwisseling maakt het album zo fijn om naar te luisteren. Een puur soul-album gaat mij vaak vervelen. Dat komt misschien ook door mijn associaties: vaak associeer ik soul-muziek toch met de wat 'gladdere' muziek, terwijl dit bijzonder rafelig is, wat mij meteen een stuk beter bevalt. Harding is niet te vangen in één genre, wat dit tot een heerlijk album maakt, dat eigenlijk continue spannend blijft.

Pat-sounds: Album Curtis Harding - Soul Power (2014) - pat-sounds.blogspot.nl