Dit album is nogal een ver van mijn bed show. Weinig rammelend, weinig rock, geen echte 'Patrick-muziek'. Maar in plaats daarvan rustige electro-beats, donkere sfeer en veel bliepjes. Oh, en af en toe een verdwaalde gitaar… Gelukkig ben ik altijd op zoek naar iets buiten mijn straatje en daar past dit precies in (nou ja… buiten mijn straatje dus, u begrijpt het wel).

Maar misschien moet ik me maar eens wat meer gaan verdiepen in dit straatje. Het is namelijk niet één of andere obscure achteraf-steeg waar ik in eerste instantie bang voor was, maar misschien wel het mooiste straatje van het jaar! Heerlijke lome muziek, ideaal voor later op de avond. Een hele fijne sfeer wordt opgebouwd in het album, maar ook losse nummers zijn goed duidelijke te herkennen. Hoogtepunt van het album is voor mij Paper Trails, waar de gitaar iets meer op de voorgrond treed. Rustige beat, geniaal gitaar spel er overheen en een bijzondere stem. En dat blijft eigenlijk het hele album zo. Ondanks de electro-invloeden voelt het hele album erg organisch, erg natuurlijk. Waar ik vaak nogal een kil gevoel overhou bij electro-albums, is hier juist het tegenovergestelde aan de hand.

Ondanks het gebrek aan rammelende rock-cliche's ben ik hier echt van onder de indruk. Overduidelijk een ver van mijn bed show dus. Maar wat je van ver haalt is lekker, en dit album valt zeker in goede Aarde! Deze is voorlopig met geen stok uit mijn play-list te slaan.

Overgenomen van mijn blog

Hij is inderdaad 2 maanden geleden al op Soundcloud gezet, maar was nog niet openbaar voor het publiek. Maar nu wel, en hij is erg tof! Een recensie:

--------------

Voor de minder ingewijden: Dave Harrington vormt samen met Nicolas Jaar het duo Darkside. Voor zij dit nog minder ingewijd zijn: Darkside is geniaal ende briljant. Het album Psychic is het eerste album sinds 2008 dat ik op 5 sterren heb staan en is verreweg het beste album van vorige jaar. De electro-beats van Jaar en het gitaarspel van Harrington vormen op dat album een mooi geheel, met vleugjes ambient en psychedelica. En nu heeft Harrington dus zijn eerste solo-EP uitgebracht.

Maar de mensen die een gitaar-album verwachten komen bedrogen uit. Het lijkt meer op het solo-werk van Nicolas Jaar namelijk. Zo begint One All lekker bolvormig (sferisch) met subtiel gitaar-getokkel en ambient electro. Na 2 minuten komt er een lading noise voorbij, waarna weer rustig terug wordt gegaan naar de meer ambient kant. Dit wordt zelfs zo ver doorgetrokken dat op een moment alleen Dave Harrington nog te horen is op gitaar, en heel rustig een 'solo' speelt. Of nou ja solo, het heeft soms meer weg heeft van het stemmen van een gitaar dan een traditionele solo. Om daarna weer rustig richting de ambient sferen te cirkelen. Allemaal heel subtiel zonder grote tempo-wisselingen of andere 'storende' elementen.
Deze EP kent trouwens geen losse nummers, maar heeft in plaats daarvan 2 kanten. Kant B is daarin een stuk heftiger en ruiger dan kant A. Dat begint al meteen met behoorlijk heftige 'drums', maar dan wel traag en industrieel. Niet de standaard drum-geluiden maar het lijkt meer of iemand op een olie-vat staat te rammen. Dat industriële gevoel blijft eigenlijk op deze kant doorzetten, met veel gitaar-feedback en slagwerk. Iets minder subtiel, maar zeker net zo goed als kant A.

Dave Harrington weet me bijzonder te verbazen hier. Ik had verwacht dat Jaar de meer experimenteel ingestelde musicus zou zijn binnen Darkside, maar Harrington laat hier zien dat hij dit zeker ook onder de knie heeft. Minder goed dan Psychic, maar dat was natuurlijk ook bijna niet te overtreffen. Maar dit kan zeker tippen aan het solo-werk van Jaar, iets wat ik eigenlijk niet verwacht had.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Drive By Wire ging goed vorig jaar, met een druk Europees tourschema in het voorprogramma van onder meer Mudhoney en Kyuss Lives. Dat zorgde er voor dat dit derde album even op zich liet wachten. Door het drukke touren en opnemen in meerdere studios was het lastig om de goede vibe te vinden.

Maar het resultaat klinkt fantastisch, waarbij het meteen duidelijk is dat de tijd genomen is voor dit album. Kerosine Dreams is een heerlijke opener, die doet denken aan Kyuss en de vroege Queens Of The Stone Age. Het is stoner-rock waar de kwaliteit van af spat. Opzwepend, een heerlijk rauw gitaar-geluid en de stem van Simone Holsbeek die hier perfect tussen past. Een lekkere rauwe stem die vol energie klinkt. Op Woodlands volgt een iets meer psychedelische insteek. Het is minder straight-forward stampen, maar zit vol met interessante riffjes en overgangen. En over interessante riffjes gesproken: luister vooral naar The Whole Shebang. Black Sabbath galore, met een waanzinnige goede baslijn van Marcel Zerb en een heerlijke gitaarsolo van Alwin Wubben, zoals die eigenlijk overal op het album bijzonder goed zijn. Helaas weten ze dit bijzonder hoge niveau niet het hele album vast te houden, waarbij vooral River Run en Promised The Night tegen vallen. Waar de eerste nummers vol energie zaten, zijn dit wat rustigere nummers, maar gelijk ook een beetje saai. Het mist dat vuige en opzwepende van de voorgaande nummers, maar weet ook muzikaal niet helemaal te boeien. Gelukkig is het afsluitende drieluik wel weer van hetzelfde hoge niveau als het begin, waarbij vooral All Around een heerlijk lomp nummer is.

Het is ontzettend jammer van de twee mindere nummers op 2/3e van het album. Dat haalt gelijk het hele ritme en flow uit het album, waardoor je uiteindelijk met een klein onbevredigd gevoel achterblijft. De rest van de nummers zijn namelijk stuk voor stuk knallers, waarbij er niet een nummer echt boven uit steekt. Ieder nummer vliegt er stevig in, maar door de heerlijke stem van Holsbeek en de fenomenale riffs blijven de nummers interessant. Misschien vallen daardoor de twee iets mindere nummers ook zo hard op, die het eind-cijfer behoorlijk naar trekken.

Pat-sounds: Album Drive By Wire - The Whole Shebang (2015) - pat-sounds.blogspot.nl