Lana Del Rey (echte naam: Lizzy Grant) verwierf twee jaar geleden ineens wereldfaam met haar album Born To Die. Bijzonder, aangezien haar debuut (nog onder de naam Lizzy Grant) compleet genegeerd werd. Born To Die ging als een malle over de toonbank, met als gevolg een tweede plaats in de Billboard top 200 (achter Adele's 21 trouwens), geholpen door fantastische singles als Video Games en Born To Die. Qua stijl enigszins donkere pop-liedjes waarbij de stem van Del Rey vaak op de voorgrond treed.

En dat is ook bij dit album het geval en absoluut geen straf. De stem van Del Rey is er namelijk een waar ik wel van hou: sensueel en soms wat hijgerig en hees. En dat komt op dit album erg goed naar voren, ook door de subtiele instrumentatie. Hierdoor krijgt de stem van Del Rey ook alle ruimte om op de voorgrond te treden, waarbij de aandacht gedeeld moet worden met de teksten. Deze vallen namelijk op, waarbij het lang niet altijd even vrolijke teksten zijn. Dat haar stem zo op de voorgrond staat is trouwens niet altijd even positief. Op Shades Of Cool zitten soms hoge stukken, waarbij haar stem lang niet zo mooi klinkt. Zonde, want de rest van het nummer is erg tof, en doet aan James Bond denken. Ook in Pretty When You Cry heeft Del Rey een vervelende manier van zingen, bijna huilerig. Daar staan dan weer nummers tegenover zoals Cruel World, maar ook Sad Girl en West Coast, wat de hoogtepunten zijn van het album. Deze nummers kunnen echter niet in de schaduw staan van de singles van het vorige album.

Al met al dus een middelmatig album, waarbij de echte grote hits ontbreken. Ook is het album wat aan de lange kant. Ik had liever 3 nummers minder gehad, waardoor de lengte precies goed zou zijn. Nu wordt het einde van het album met moeite gehaald, wat gelijk ook een dikke stempel drukt op de rest van het album. Een krappe voldoende is wat er dan uiteindelijk overblijft.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Zo aan het eind van het jaar komen alle toplijstjes weer naar boven, waar ik natuurlijk graag aan mee doe. Goede mogelijkheid dus om nog eens wat te ontdekken uit 2013! Zo kwam ik ineens de naam London Grammar tegen, inclusief vergelijkingen naar The XX en Florence Welch (die van Florence + The Machine). Nou kan ik die beide behoorlijk goed hebben dus hup, Spotify aanslingeren en gaan!

En dan valt als eerste de beperkte hoeveelheid geluid van de instrumenten op. Waar een band als the XX ook met minimale instrumentatie werkt, is het daar de stem die ervoor zorgt dat de muziek naar een hoger niveau wordt getild. Nu kan deze mevrouw absoluut zingen, maar ik mis vooral warmte in haar stem. Vooral in de hoge tonen voelt het voor mij een beetje ijzig aan tot een punt waarop ik me zelfs ga irriteren. Doordat er verder muzikaal niet zo veel gebeurd is dan ook de afwisseling wat verder te zoeken. Alles heeft dezelfde flow, maar door de stem begint me dit steeds meer op m’n zenuwen te werken.

De vergelijkingen waren goed maar het resultaat valt tegen. In plaats van mooie warme muziek kreeg ik minimale instrumentatie en een stem die me al na 30 minuten irriteert. Nu is dat laatste vooral een smaak punt natuurlijk. Word je meteen verliefd op de stem, kan ik me voorstellen dat je hier een briljant album te pakken hebt. Voor mij blijft het echter bij een eenmalig iets.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Luke Sital-Singh werd begin dit jaar genomineerd voor de Britse BBC Sound of 2014, met onder meer George Ezra, Jungle, FKA Twigs en Sam Smith (de uiteindelijke winnaar). Een behoorlijk goed lijstje om in te staan. En dat is puur op basis van zijn 3 eerder uitgebrachte EP's (1 uit 2012 en 2 uit 2013). En na deze EP's is het nu tijd voor zijn echte debuut album, waarbij het (naar eigen zeggen) een 'best-of' is, met in totaal 5 nummers die eerder ook al op de EP's stonden.

En dat begint met Nothing Stays The Same (van de Tornados EP). Sital-Singh wordt vaak vergeleken met Ben Howard (de manier van zingen) en Damien Rice (vanwege de emotie). En op basis van dit eerste nummer is dat al geheel logisch. Het is behoorlijk uptempo met veel koortjes, zoals Howard dat ook kan. Het voelt ook bijna groots aan, stadium-folk misschien wel. En ook op Greatest Lovers is dat grootse geluid weer te horen, waarbij de emotie in zijn stem duidelijk te horen is. Op Lillywhite is Sital-Singh in het eerste deel alleen te horen met piano en subtiele strijkers, waarbij het wederom opvalt hij goed hij emotie over weet te brengen. Het meer bombastische einde had van mij niet gehoeven. Een mooi klein nummer tussendoor had ik kunnen waarderen. Fail For You is vervolgens zo'n kleiner nummer, maar hier weet Sital-Singh me dan niet helemaal te raken, waardoor het zelfs doorslaat naar een beetje een vervelend nummer. Naar het einde van het album begint op te vallen dat veel nummers hetzelfde scenario volgen. Meer afwisseling had geen kwaad gekund, zoals op afsluiter Benediction, waar Sital-Singh weer alleen te horen is met piano en me voor het eerst dit album echt weet te raken.

Sital-Singh mag dan wel vergeleken worden met heren als Ben Howard en Damien Rice, voorlopig moet hij toch nog even in hun schaduw staan. Howard heeft als voordeel zijn gitaarspel waarmee hij weet te verrassen, en Rice weet de emotie nog een stuk beter over te brengen en meer te variëren binnen zijn albums. Maar dit is zeker geen slecht debuut. De basis is solide, waardoor ik nu al benieuwd ben hoe ver Sital-Singh kan groeien op het volgende album.

Pat-sounds: Album Luke Sital-Singh - The Fire Inside (2014) - pat-sounds.blogspot.nl