Zo zie je maar weer: je kunt nog zoveel muziek luisteren, je blijft altijd nieuwe dingen ontdekken. Ik had dus nog nooit van Hallo Venray gehoord. Maar dan ook echt nooit. Niet de naam voorbij zien komen op internet sites, geen youtube-filmpje gekeken, gewoon echt helemaal niets. Een diep donker gat. Het blijkt dus dat deze (Haagse) band al sinds 1987 bestaat, en maar liefst 13 albums heeft uitgebracht. 6 jaar na het uitbrengen van hun vorige album is er nu dus hun nieuwste: Show. De omschrijving op de luisterpaal? Veteranen van de rock & roll, punk, psychedelisch... klinkt goed toch?

En dan begint het album met Airy, maar dat is toch compleet anders dan ik had verwacht. Geen opgefokte gitaar, rammelende drums en 'schreeuwende' gasten (om het stereotype punk maar eens te souffleren). In plaats daarvan rustige drums, subtiel gitaarspel en een hele mooie warme stem. Een positieve verrassing mag ik wel zeggen! En nergens komt mijn stereotype punk naar voren. In plaats daarvan is het rustiger, donkerder en dreigender. Maar soms zit daar een heel fijn psychedelische inslag in. Deze komt misschien wel het mooiste naar voren in het nummer Bob Dylan Lyrics (wat een mooie titel van een liedje toch ook). Heerlijke lome gitaar, beetje monotone manier van zingen, wat beiden in dit nummer wat perfect bij het nummer past. Ook in de rest van het album blijft die psychedelische inslag terugkomen. Niet altijd even duidelijk op de voorgrond, maar wel altijd aanwezig. Hierdoor is het een ontzettend fijn album om te luisteren, vol afwisseling.

Hier ga ik de komende tijd nog heel veel plezier aan beleven. Geen idee hoe dit album staat ten opzichte van de rest van hun repertoire, maar daar ga ik snel achter komen. Dit is namelijk een briljant album dat precies in mijn straatje past. Schandalig eigenlijk dat ik dit nu pas ontdek...

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Hey, een debuut plaat van een nieuwe Belgische band! Of althans, dat dacht ik. Totdat je wat verder gaat zoeken, en ziet dat dit het nieuwe project van Mauro Pawlowski is (die vanaf 2004 in dEUS zit). En eigenlijk is het niet eens zo'n nieuw project ook. Mauro Pawlowski & The Grooms bracht namelijk al in 2004 een album uit. Dit is bijna dezelfde bezetting als deze band, maar dan met de toevoeging van Sjoerd Bruils (die ook al eerder werkte met Pawlowski in de band Gruppo Di Pawlowski) en er zijn 2 andere voormalige bandleden gewipt. Volgt u het nog?

Maar goed, dit nieuwe side-project maakt power-pop. Pop-muziek maar dan met iets meer ballen zeg maar. En dat klinkt eigenlijk overal wel prima. Goede samenzang tussen de bandleden, goeie melodie, voldoende afwisseling in het album en leuke combinatie tussen rock en pop. Maar toch ben ik niet bijzonder enthousiast. Zodra het album afgelopen is, kan ik namelijk maar met moeite nog een leuk stukje voor de geest halen. Het luistert allemaal prima weg, maar het wordt nergens heel bijzonder. De melodieën zijn net niet sterk genoeg om te onthouden of een gitaar-rif die blijft hangen. Het lijkt alsof ze hier op safe spelen. Daar is op zich niets mis mee, maar het zorgt voor weinig memorabele momenten.

De titel van het album zegt het dus eigenlijk al: het is allemaal 'sincerely average'. Het is nooit heel slecht, maar het is ook nooit heel goed. Gewoon gemiddeld dus. En daar hoort dan ook een gemiddeld cijfer bij.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds