Een debuut is altijd spannend. Wordt het opgepakt, is het een instant succes of wordt het de komende jaren ploeteren voor enige vorm van erkenning? Sommige bands zijn echter zo vernieuwend, dat succes geen issue is. Denk bijvoorbeeld aan de Velvet Underground. Een bekende uitspraak: niemand kocht het eerste album, maar de paar mensen die het wel deden begonnen een eigen band. Dan ben je een pionier, een voorloper in een nieuw genre.

Helaas niets van dat alles bij dit debuut van de Painted Palms. Deze muziek gaat onze visie op de muziek-industrie niet veranderen. Pop-liedjes met een jaren 60 gevoel, die af en toe een beetje aan de Beta Band doen denken. Je kan het slechter treffen. Maar mits goed uitgevoerd kan daar weinig mis aan gaan. En hier is de uitvoering over het algemeen best aardig. De meeste nummers zijn fijn om naar te luisteren, hoewel de afwisseling over het hele album wel iets groter had kunnen zijn. Ook mis ik nog een echte uitschieter naar boven die het geheel boven de middelmaat weet uit te trekken. Naar het einde van het album toe zorgt het gebrek aan afwisseling voor een beetje een overkill aan blije 60's pop. Ondanks de lengte van 40 minuten lijkt het album hierdoor te lang te duren. Nooit een echt goed teken.

Al met al dus een aardig debuut dat eigenlijk te lang is. Meer afwisseling in de nummers, meer durf, meer experimenteer-drift en dan op naar het tweede album. Voor nu zeker geen slechte poging, maar zoals eerder gezegd: dit album laat de wereld niet stilstaan.

Dit album is overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

In 2012 brachten de jonge honden van Palio Superspeed Donkey (toen 14 jaar) al een ontzettend toffe EP uit (de Waterramp EP). Indie-rock die bij vlagen wel erg veel deed denken aan Arctic Monkeys, The Strokes en meer van dat soort bandjes. En daarna was het stil. Want het duurde dus maar liefst 3 jaar om dit album uit te brengen. Dat is toch bijna 25% van het leven van deze heren!

Maar dat wachten wordt beloond. Neem nou alleen het eerste nummer: Obi One. Verreweg het beste nummer wat de heren hebben geschreven. Qua structuur een vrij simpel liedje (chorus, verse, chorus, bridge), maar wat een catchy hooks! Gecombineerd met roffelende drums, rustig tussenstukje met alleen zang en drums (erg tof!) en een heerlijke gitaar-solo een pop/rock nummer in optima-forma. Geen wonder dat de radio dit opgepikt heeft. En het niveau blijft eigenlijk het hele album hoog. Better Days is een tandje rustiger in vergelijking met Obi One. Hier valt ook op dat de de stem van Sam Vermeulen een heel stuk beter geworden is sinds hun debuut EP. Een volwassener stem-geluid met meer variatie en bereik. Maar er is voldoende variatie te vinden in het album. In plaats van de eerder genoemde Britse bandjes klinkt Aye eerder als een band als Amplifier. Een lekker loom en zwaar nummer wat de heren eigenlijk bijzonder goed af gaat. Het is niet zo catchy als Obi One, maar misschien wel net zo goed. Op Jeremy & Max klinkt het vervolgens weer meer als op de EP. Duidelijke Britse invloeden, maar iets minder springerig dan het debuut. Een meer doordacht en rustiger geluid, wat erg goed werkt. En gelukkig nemen ze zichzelf ook niet al te serieus. Bijvoorbeeld op Magomoth, met de lyrics I really fucked up this time, and now I'm still a virgin. Een heerlijk nummer trouwens.

Eigenlijk een ontzettend goed album dus. Het springerige van de EP is er een beetje af, het album is een tandje rustiger en heeft meer een eigen smoel gekregen. Het staat echter wederom vol met ontzettend fijne liedjes die lekker blijven hangen (in de meest positieve zin), en ontzettend goed in elkaar zitten.

Pat-sounds: Album Palio Superspeed Donkey - A Funny Sunrise (2015) - pat-sounds.blogspot.nl

Hier alvast 1 nieuwe fan

Parquet Courts bracht hun 2e album (Light Up Gold) uit in 2013, en wist hiermee een behoorlijke hype te genereren. Een soort lo-fi punk, met invloeden van onder meer Sonic Youth en The Replacements. Nu vond ik dat album best aardig, maar vond ik de hype niet helemaal gerechtvaardigd. Maar toch zorgden al die goede verhalen er wel voor dat ik uit keek naar dit nieuwe album.

En dat was helemaal terecht. Ik vind deze namelijk nog beter dan de vorige. Het verschroeiende tempo van het Light Up Gold wordt hier vaker los gelaten, waardoor er meer rust en melodie in de muziek te ontdekken is. Dit begint al meteen bij het eerste nummer Bodies, wat echt een hele klap rustiger is dan alles op hun vorige album. Daarnaast het gaat richting het einde van het nummer nog wel even lekker instrumentaal los. Het stuwende en punkerige is nog wel goed te horen in Black & White. De heren zijn dat deel zeker niet verleerd. Maar in plaats van alleen maar rammen wordt hier juist ook de afwisseling gezocht. Naast bands als Sonic Youth, zijn hier nu ook dingen als Television en Pavement te horen. Het heerlijk chaotische einde van She's Rolling met die geniale mond-harmonica doet zelfs denken aan de Velvet Underground. Ook zijn de nummers een stuk langer dan op Light Up Gold, waarbij nummers van 7 minuten hier zeker geen uitzondering zijn. Een ander opmerkelijk iets is dat ik hier niet 1 hoogtepunt uit kan halen. Iedere keer dat ik het album luister is dat namelijk weer een ander nummer. Alle 13 goed zeg maar

Zoals bij meerdere bands (Mikal Cronin, traumahelikopter), loont het zich hier ook weer om meer rust te brengen in de muziek. Meer ruimte voor melodie en experiment, maar nog wel de oorspronkelijke punk-attitude en stuwende nummers op zijn tijd. Dat maakt dit album nog een heel stuk beter dan Light Up Gold. Parquet Courts laat hier horen dat er nog genoeg rek in zit!

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Zelf kan ik absoluut niet zingen. Misschien dat ik daardoor ook wel hou van mensen waarbij het stem-geluid een beetje… uhm… anders is. Janis Joplin heeft een heerlijke ruige schuur-papier stem. Jeff Mangum (die van Neutral Milk Hotel) zit de hele tijd op of over het randje van vals, wat perfect past bij de muziek. De associatie die ik bij Passenger heb is vooral zeurderig. Nu vroeg ik op Facebook welk album ik moest recenseren en kwam Ilona (hallo zusje!) met deze aan zetten. Tsja… ben je lekker mee.

Het eerste nummer begint dan al niet echt hoopgevend. Rustig, strijkertje er bij en volop ruimte voor de stem... brr. Bij het begin van het 3e nummer heb ik even het gevoel dat ik dit nog wel leuk ga vinden. Dan komen de strijkers er weer bij en wordt het toch wat gezapig. Doe dat nou gewoon niet!
Dit blijft het grootste mankement gedurende de rest van het album. Aan zijn stem raak ik wel gewend, maar het blijft allemaal zo … saai.

Waar vergelijkbare artiesten als Ben Howard en Ed Sheeran nog wel eens de bocht uit willen vliegen, of een poging doen tot, blijft dit maar netjes binnen de lijntjes. Hierdoor luistert het allemaal wel prima weg, maar wordt mijn aandacht nooit echt getrokken. Tot het laatste nummer dan. Humoristische tekst en een lekker la-la-la refreintje. In mijn ogen het leukste nummer van het album.

Nu ging ik niet geheel onbevooroordeeld dit album in, maar ik moet zeggen dat het me eigenlijk nog wel mee valt. Het blijkt niet de stem die me het meest tegenstaat, maar het gebrek aan spanning. Eind conclusie: prima achtergrond muziek voor een avondje met bezoek, maar niet om 45 minuten met de koptelefoon op naar te luisteren op de bank.

Overgenomen van mijn blog: pat-sounds.blogspot.nl

Wat bepaald of een band doorbreekt of dat het een klein onbekend bandje blijft? In ieder geval een goed album, maar ook goede recensies vanuit het thuisland en een hype waardoor buitenlandse media het oppakken, zodat de band echt doorbreekt. Nu kreeg ik de tip om het album van Peace eens te luisteren. Volgens kenners gaat dit dé band worden van 2013. Vanuit de UK komen alleen maar positieve recensies, dus dat is alvast één van de boxen aangetikt.

Maar is het ook een goed album? Hier ben ik nog niet echt over uit. Aan de ene kant wel. Het zijn allemaal leuke nummers. De meeste duren iets onder de 4 minuten en zijn daardoor erg geschikt voor de radio. Ieder liedje kan bijna een single zijn, doordat overal wel een leuk melodietje of hooky refrein in zit. Dat is aan de ene kant een absoluut sterk punt: het luistert allemaal lekker vlot weg.

Als je het album echter in zijn geheel luistert begint je toch het gevoel te bekruipen dat het te veel is. Te veel leuke refreintjes, te veel hit-gevoeligheid, te veel van alles. Ik hoor stukjes van The Beatles, Oasis, Kinks, Stone Roses, en zo blijft het door gaan. Het lijkt of ze soms te veel willen doen, waardoor het allemaal net over de top is. In plaats van lekker hun eigen ding te doen, wordt het een beetje te voorspelbaar.

Dan de grote vraag: gaat dit de ontdekking van 2013 worden? Voor mij persoonlijk in ieder geval niet. Daarvoor vind ik het album niet sterk genoeg. Nu wordt populariteit vaak gemeten door de singles, en daar zijn ze wel erg sterk in. Of het in Nederland gaat doorbreken, hangt af van de radio: als ze het op pikken gaat dit ook hier erg hip worden. Is dat dan erg? Neuh, leuke muziek hoor! Alleen is een heel album nog te lang.

Overgenomen van mijn blog: pat-sounds.blogspot.nl

Een producer kan soms een groot verschil maken bij een band. Neem als voorbeeld de Black Keys, die 'vroeger' ruige blues rock speelden. Toen kwam Danger Mouse (de producer) langs, gaf de nummers wat meer body, een minder ruig rammel-geluid en hiermee werden de Black Keys een van de grootste bands ter wereld.
Nu is dit voorbeeld natuurlijk niet geheel toevallig gekozen, want Danger Mouse waagt zich nu ook aan het nieuwe album van Portugal.The Man, het 7e album alweer in 7 jaar tijd. 'Vroeger' speelden ze ontzettend toffe indie pop/rock nummers, dus ik was erg benieuwd welke kant meneer Mouse ze op gestuurd heeft.

En dat is de (nog) meer radio-vriendelijke kant. De psychedelische tinten en rare muzikale sprongetjes uit de vorige albums zijn een beetje verdwenen. Ook lijkt het album meer een verzameling van losse nummers, waar ze in het verleden meer als één geheel klonken.
Maar er zijn ook genoeg vergelijkingen met eerdere albums. Dit nieuwe album is namelijk ook bijzonder fijn om te luisteren! Heerlijke zomerse pop-nummers die allemaal rond de 4 minuten zweven, een zanger met een mooi eigen stemgeluid en de samenzang met de rest van de band klinkt heerlijk. Alle nummers hebben een hele herkenbare sound met veel dynamiek, waardoor ze steeds weer interessant zijn om te luisteren. Naar het einde toe wordt het album iets minder interessant, maar het blijft bovengemiddeld goed.

Meneer Mouse heeft ze dus iets meer radio-vriendelijk gemaakt, zonder het karakteristieke Portugal.The Man geluid te verliezen. Zijn stempel is hier een stuk minder duidelijk terug te vinden dan bij andere bands, wat voor mij een pluspunt is. Hierdoor blijft Portugal.The Man voor mij een heerlijke band om naar te luisteren. Gaan ze hiermee dezelfde route volgen als de Black Keys? Van mij mag het hoor! Realistisch gezien denk ik echter van niet. Daarvoor mist het album nog een echte klapper voor op de radio.

Public Service Broadcasting is een Engels Duo, bestaande uit J. Wilgoose (gitaar, banjo, andere instrumenten met een snaar en electro-instrumentatie) en Wigglesworth (drum, piano, electro-instrumentatie). Dit duo bracht in 2013 een bijzonder album uit, waarbij samples de hoofdrol spelen en de muziek meer dient als ondersteuning. Maar waar het vorige album nog meer een verzameling losse nummers waren, heeft dit album een heus thema: de strijd om de ruimte tussen de VS en de Sovjet-Unie.

En als je het over de strijd om de ruimte hebt, kun je niet om de beroemde speech van John. F. Kennedy heen. Die wordt dan ook gebruikt in The Race For Space, het eerste nummer van het album. De stem van Kennedy is overladen is met echo, en subtiel ondersteund door een kerk-koortje. En zo gaan we behoorlijk chronologisch door het ruimte-tijdperk heen. Sputnik (de eerste keer dat een mens in de ruimte is) heeft een heerlijke electro-beat die langzaam opbouwt in tempo. Hier valt ook op hoe goed de spanning van de samples (people waiting for the blieb-blieb of the satellite) en de muziek samen vallen. De muziek geeft een hele extra dimensie aan de historische samples. De muziek is soms meer electro-gericht, maar kan ook net zo makkelijk meer de rock-kant op gaan, zoals op Gagarin (waarbij de blazers ook heerlijk op dreef zijn) of E.V.A. Op deze momenten doet Public Service Broadcasting wel wat denken aan Voyage 34 van Porcupine Tree. Ook zo'n album dat leunt op samples en meer als soundtrack dient. Maar hoogtepunt van het album moet toch wel The Other Side zijn, het moment dat Apollo 8 aan de reis begint langs de 'dark side of the moon' en even het contact met de Aarde verdwenen is. De spanning wordt meesterlijk opgebouwd, de stilte op het moment dat de Apollo 'weg' is lijkt bijna eindeloos te duren en de muziek krijgt een euforische stemming op het moment dat het contact weer hersteld is. Een ander 'hoogtepunt' is Fire In The Cockpit, over de dood van 3 astronauten uit de Apollo 1. Een stemmig, duister nummer vol statische ruis, waarbij de strijkers het drama nog eens extra aanzwellen.

Maar als het tijd is om een cijfer aan het geheel te hangen zit ik in dubio. Muzikaal gezien is het namelijk niet heel bijzonder. De radio-fragmenten en samples zijn duidelijk het leidende element, en de muziek is er echt ter ondersteuning, als een soundtrack bij een film. Haal de samples weg, en de muziek is eigenlijk maar middelmatig en soms zelfs saai. Maar de samples die gekozen zijn kloppen als een bus, waarbij spanning, emotie en anticipatie bijna perfect worden geregisseerd. Ook is het knap dat je je als band zo weg durft te strepen om het concept te laten werken. Misschien moet je dit dan ook niet beoordelen als een muziek-album, maar als een concept. En dat concept is fascinerend, waarbij samples en muziek elkaar echt versterken. Een bijzonder album, dat ik meer fascinerend dan echt goed vindt.

Pat-sounds: Album Public Service Broadcasting - The Race For Space (2015) - pat-sounds.blogspot.nl