Zita Swoon is voor mij zo’n band die ik wel eens voorbij heb zien komen, wel eens wat van geluisterd heb, maar nooit echt serieus genomen heb. Best raar, want het zou me goed moeten liggen. Een oud band lid van dEUS (Sef Kamil Carlens) dat de meer experimentele kant op is gegaan. Maar nu staat dus het nieuwe album van dit gezelschap op de luisterpaal. Een goeie gelegenheid om me hier maar eens aan te wagen.

Maar ik weet niet of ik hier nu een representatief album te pakken heb. Het is compleet instrumentaal en vrij orkestraal opgezet, met veel strijkers en melancholische stukken. Dit is bijvoorbeeld goed te horen in Masked Conversation, wat bijna een klassiek werk zou kunnen zijn. De rest van het album is wel wat lichter van stof. Hier is meer piano, contrabas en drum te horen, wat voor een speelser en minder zwaar geluid zorgt. Maar ik mis consistentie in het album. Het stuitert van hier naar daar zonder een hele duidelijke visie of lijn. Soms lijkt het experiment belangrijker dan de uitkomst. De nummers missen ook een duidelijke melodie of thema waar naar terug gekeerd kan worden, zodat de luisteraar een vast punt heeft. Hierdoor is het een vrij lastig album om te luisteren.

Dit album vind ik niet echt goed eigenlijk. Maar het intrigeert wel. Ik ben nu wel erg benieuwd naar de rest, en ga dat zeker ook nog luisteren. Ik hoor vakmanschap, experiment en genoeg aanknopingspunten voor een briljant album. Alleen komt dat niet samen in dit album.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds