Van sommige bands weet je niet eens meer hoe je ze ooit ontdekt hebt. Een zo'n band is voor mij Admiral Freebee. Geen idee meer hoe ik er op kwam om dit te luisteren, maar ik ben diegene al een paar jaar erg dankbaar! Want het is namelijk ontzettend leuke muziek, beetje americana, beetje rock maar dan in een Belgische mix. Maar na zijn laatste album (The Honey & The Knife) was ik er even klaar mee. De nummers op dat album wisten me nooit echt te raken. Maar nu is er een nieuwe, en ben ik weer enthousiast aan het luisteren geslagen.

Het klinkt allemaal weer fijn wat Admiral Freebee ons voorschotelt. Zijn stem blijft een genot om naar te luisteren. Ik denk dat schurend het nog wel met mooist omschrijft. Net even dat rauwe randje op zijn stem. Maar wel een die hij goed controleert in zowel de ruige nummers als de rustigere nummers, waardoor het overal bijzonder aangenaam blijft klinken. Nu vind ik hier de rustigere nummers echter niet altijd even sterk. Het toevoegen van strijkers op bijvoorbeeld Poet's Words doet mij eerder een beetje zeurderig aan in plaats van dat het nu sfeer toevoegt. Wat dat betreft vind ik Admiral Freebee sterker in de nummers met piano/gitaar en mondharmonica. En natuurlijk in de ruigere nummers, wat toch meer mijn 'ding' is. Ook met dank aan J. Macsis (die van Dinosaur jr.) die een deel van de gitaarpartijen in heeft gespeeld. Hierdoor kan het soms heerlijk de bocht uit vliegen, maar blijft het wel typisch Admiral Freebee.

Al met al dus een geslaagd album. Nee, het is allemaal niet heel vernieuwend wat Admiral Freebee laat horen. Nee, het album is ook niet zo sterk als zijn debuut of het album Songs. Maar is dat dan erg? Nee, de admiraal is weer terug met een tof album. Deze blijft de komende tijd nog wel even aan staan.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

De hype machine draaide vorig jaar op volle toeren voor deze Afterpartees. Op basis van 1 single (First/Last) wisten ze zichzelf op Pinkpop, Into The Great Wide Open en in de minuut van DWDD te spelen. Niet geheel verrassend pakte Excelsior dit powerpop gezelschap uit Horst (Limburg) op, en na een jaar lang touren is het dan tijd voor hun debuut-album.

En daar kunnen we kort over zijn: dat is best prima. Neem nu als voorbeeld het eerste nummer, Loverboy Loco. Als je dit niets vind, dan ga je het moeilijk krijgen de resterende 35 minuten. Het kenmerkt zich door de zang van Niek Nellen, power-akkoorden op de gitaar en een goede dosis jaren 70 pop/punk invloeden. En dat blijft eigenlijk het hele album zo. De nummers zijn allemaal behoorlijk catchy, soms ook geholpen door een lekker koortje in het refrein. Die stem van Nellen moet je wel liggen trouwens. Een behoorlijk 'Amerikaans' accent in combinatie met zang die soms tegen het valse aan ligt. Voor een paar nummers vind ik het erg leuk, maar richting het einde van het album begin ik me er een klein beetje aan te ergeren. Maar dat doet niets af aan de kwaliteit van de nummers. Wat dat betreft was de single First/Last zeker geen toevalstreffer. Neem nu Bathroom Floor, wat een stukje rustiger is dan de rest van het album. Die piano op de achtergrond geeft het net dat beetje extras ten opzichte van de rest van de nummers, en er zit wederom zo'n verschrikkelijk leuk refrein in. Wonderwall heeft ook weer zo'n veel te leuk refrein dat zich eigenlijk meteen in je hoofd nestelt. Geen idee hoe de heren het voor elkaar krijgen, maar ieder afzonderlijk nummer weet wel ergens een lach op je hoofd te toveren.

Maar nu de plot-wending. Waar alle afzonderlijke liedjes eigenlijk ontzettend leuk zijn, vind ik het album tegen vallen. Het is misschien wel te veel van hetzelfde. Vergelijk het met een kilo-zak dropjes (waar ik werkelijk gek op ben). Een afzonderlijk dropje is lekker, maar na 500gram drop begint mijn maag toch significant te protesteren en na een kilo kan ik geen drop meer zien. De oplossing: shuffle het album door een playlist en ieder nummer is fijn. Maar het album zelf zal ik niet zo snel aanschaffen.

Pat-sounds: Album Afterpartees - Glitter Lizzard (2015) - pat-sounds.blogspot.nl

Ineens ging het hard met de Allah-Las. Het debuut-album uit 2012 werd goed (erg goed) ontvangen, natuurlijk ook geholpen door het mooie verhaal. Vier jongens die werken bij een platenzaak in LA, verbonden door hun liefde voor de jaren '60 muziek, en een album hadden gemaakt. Maar de muziek zelf zat natuurlijk ook gewoon goed in elkaar, waardoor de Allah-Las in menig eindejaars-lijstje te vinden waren (ook die van mij). En nu is daar dus de opvolger.

En hier keek ik toch een stuk minder naar uit. Ondanks dat het debuut nog ijzersterk is, kun je dat namelijk niet zeggen van de live-performance. De twee keer die ik ze heb gezien was het namelijk bijzonder saai en gezapig. Dat vlakt je grote enthousiasme toch behoorlijk af. En dat heeft ook zijn weerslag op dit album. Het is namelijk allemaal weinig vernieuwend wat de heren brengen. Denk aan meer jaren '60 retro-geluid, waarbij invloeden van de Byrds en Love eigenlijk nooit ver weg zijn. Maar waar het debuut nog af en toe verrassend was, gebeurt dat hier te weinig. De Vida Voz is wel een aardig nummer, maar ook niet heel spectaculair. Gelukkig is Had It All weer een stukje beter, vooral die die lekkere riff. Maar had zo van het vorige album kunnen komen. Hetzelfde geldt ook voor het instrumentale Ferus Gallery, met een deuntje waarvan je je af blijft vragen waar je het eerder gehoord hebt. En zo kabbelt het eigenlijk een beetje voort. Nee, het is nooit heel slecht en het is vrij aangenaam om te luisteren, maar het lijkt urgentie te missen. Positieve 'uitschieters' dan maar? Follow You Down is eigenlijk een ontzettend leuk nummer, dat zelfs bij de betere nummers op het debuut had gehoord. Better Than Mine is grappig met die pedal-gitaar, maar verder eigenlijk weinig bijzonder.

Al met al nogal een deceptie dus. De Allah-Las laten een album horen dat weinig verschilt van het debuut. Het is nergens heel slecht, maar het is eigenlijk meer van hetzelfde en kabbelt een beetje voort. In plaats van te vernieuwen, blijven de Allah-Las stil hangen met daardoor het risico dat je toch eerder het echte jaren '60 werk pakt in plaats van deze retro-verpakking.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Amplifier gaat alweer eventjes mee, waarbij ik vooral hun eerste twee albums (Amplifier uit 2005 en Insider uit 2006) erg vaak geluisterd heb in die periode. Een leuke variant op bands als Tool en Oceansize, die ik in diezelfde periode ook (erg) veel luisterde. Maar eigenlijk ben ik ze sinds het uitkomen van concept-album The Octopus (2011) uit het oog verloren. Het luisteren van dit album komt dan ook meer voort uit een gevoel van nostalgie dan uit een puur verlangen naar dit nieuwe album. Maar goed, het zal niet de eerste keer zijn dat ik hierdoor toch weer een bijzonder leuk album ontdek.

En dat begint in ieder geval al lekker. Raggende gitaren en beukende drums die meteen weer voelen als 'vroegah'. Een geheel instrumentaal nummer, wat soepeltjes overgaat in Black Rainbow, nog zo'n heerlijk nummer. Iets wat opvalt is de lengte van de liedjes. Deze zijn hier een stuk korter dan op het debuut. Waarbij alle nummers op het debuut de 5-minuten grens passeren, is dat hier nog maar 2x het geval (en twee nummers die precies de 5 minuten grens halen). Dit zorgt voor een meer gefocust geheel met minder ellenlange prog-rock stukken die nergens naar toe lijken te gaan. Dat komt misschien nog wel het best naar voren op Cat's Cradle, wat bijna poppy aan doet met die heerlijke riff. Dansbaar, bewegelijk en och, die koortjes op de achtergrond. Een nummer wat lekker in je hoofd kan blijven hangen, en dat de afgelopen dagen dan ook geregeld heeft gedaan. Helaas is het einde van het nummer wat te uitgesponnen, waardoor het toch wat in kracht inboet. Het nummer was misschien nog wel sterker geweest door het na 3.5 minuut af te ronden. OMG heeft hier echter zeker geen last van, en blijft tot het einde interessant. Ook afsluitend twee-luik Crystal Mountain en Crystal Anthem zijn zeker de moeite waard. Een mooi rustig begin op Crystal Mountain wat overgaat in het ruigere Anthem.

Dit album is dus eigenlijk gewoon ontzettend leuk. Het laat oude tijden weer herleven, en zorgt er voor dat ik de eerste albums van Amplifier ook weer uit de kast trek. Wat dat betreft missie geslaagd dus! Nee, het is niet zo sterk als de eerste 2 albums, maar laat duidelijk horen dat de heren het zeker nog niet verleerd zijn. Geen idee hoe dit vergelijkt met de vorige twee albums, maar daar ga ik zeker snel achter komen.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Ja mensen, ik heb weer een foutje gemaakt. Net als vorig jaar bij Veronica Falls en Ramona Falls heb ik twee bands door elkaar gehaald. Iemand gaf mij namelijk eens de tip om Agnus Obel te luisteren, en dat heb ik geprobeerd te onthouden. Toen ik op musicmeter deze Angel Olsen voorbij zag komen, dacht ik: oh ja! Die moet ik nog luisteren. Maar goed... Angel Olsen dus, voor mij verder volstrekt onbekend. Ze schijnt ook dingen gedaan te hebben in de band van Bonnie 'Prince' Billy... Dat wist ik dus ook niet.

Het eerste wat me opvalt aan het album is de productie. Die is namelijk nogal blikkerig in het eerste nummer. Vroeger maakte ik mijn eigen 'telefoon'. Een leeg blikje aan de ene kant, een leeg blikje aan de andere kant en een lang stuk touw er tussen. Als je dan door het ene blikje praatte, kon je dat aan de andere kant horen. Nou, laat Angel aan de ene kant in het blikje zingen en stop het andere blikje over een microfoon en neem dat vervolgens op. Zo klinkt het ongeveer. Hierdoor krijgt het wel karakter en iets bijzonders, en is het alles behalve standaard. Maar of het er nou ook beter van wordt weet ik nog niet. Laten we het er op houden dat het anders is. Maar zo is er meer over de productie te melden. Zo komt in het tweede nummer de drum partij wel heel erg nadrukkelijk op de voorgrond, zelfs tot zo'n punt waarbij de drums meer aandacht krijgen dan de zang. Bijzonder, want Angel Olsen kan wel degelijk mooi zingen. Soms een beetje een country feeling wat niet helemaal mijn ding is, maar dat gebeurt gelukkig voor mij niet heel vaak. Op sommige nummers is de instrumentatie vrijwel geheel afwezig, en lijkt het meer op de traditionele singer-songwriter. Hoogtepunt van deze categorie is met grootte voorsprong White Fire. Een duistere sfeer die soms wel doet danken aan Avalanche van Leonard Cohen. Misschien wel het mooiste nummer van 2014 tot nu toe.
Op andere nummers word de rest van de band echter meer gebruikt, zoals Forgiven/Forgotten. Daar lijkt het ineens meer een indie-rock band dan de duistere singer-songwriter.

Het album biedt dus genoeg afwisseling, maar het weet me (op White Fire na) eigenlijk nergens echt te raken. Ook in de stevigere nummers is het allemaal wat standaard, 13 in een dozijn. Zonde, wat haar stem en zang kwaliteiten zijn zeker niet misselijk. De potentie is er zeker, nu alleen hopen dat ze de volgende keer iets unieks neer weet te zetten.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Iedereen kent vast de beelden wel. Lange weg, cabrio, paar vrienden en de ondergaande zon tegemoed rijden. Road trip! En daar hoort natuurlijk een muziekje bij. Vaak fijne niets-aan-de-hand muziek die heerlijk zomers klinkt. Tadaa... zie hier de beschrijving van Apneu.

En dan bedoel ik niet de slaap-ziekte apneu, maar de Amsterdamse band Apneu, die hun nieuwste album hebben uitgebracht op het Subroutine label. Maar laat je niet misleiden door de naam. Wat volgt is namelijk alles behalve slaapverwekkend. Het hele album duurt namelijk maar 20 minuten en daarin worden 11 onwijs catchy nummers er doorheen geramd. Allemaal vrolijk, allemaal ontzettend kort (2.34 minuten is het langste nummer. Bij Pink Floyd beginnen ze dan te denken of ze eens moeten beginnen met zingen) maar oh, oh, wat fijn allemaal. Rammelende gitaren, fijne samenzang en koortjes! Op een of andere manier wordt ik daar altijd blij van... 'ah, ah... ah, ah...' . Dat tovert meteen een glimlach op mijn gezicht.Trouwens complimenten om het album zo kort te houden. Na de 20 minuten wil ik eigenlijk meteen nog een keer! Liever zo, dan een album wat eigenlijk net te lang door blijft gaan en daardoor vervelend gaat worden.

Niets dan lof dus voor dit album. Misschien wel de ultieme road trip muziek. Niemand kan hier namelijk een hekel aan hebben. Het is vrolijk, up-tempo en gewoon ontzettend goed. Nu alleen nog op zoek naar een mooie Amerikaanse cabrio!

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Volgens mij als laatste persoon op deze Aardkloot, maar ik heb ook eindelijk een mening over de nieuwe van Arcade Fire. Waarom dat zo lang moest duren? Nou, om eerlijk te zijn keek ik erg tegen dit album op. De vorige albums vind ik erg matig (zo ongeveer als enige ter wereld) en dat deze dan maar liefst 78 minuten moest duren… Ik durfde het gewoon niet aan. Maar ik heb me er over heen gezet, en ben dus maar gewoon gaan luisteren.

En ik moet eerlijk zeggen: dat valt allemaal nog best mee! Nee, m’n eindejaarslijstje gaat ie niet halen, maar er staan toch nog zeer behoorlijke nummers op! Reflektor, Joan of Arc, You already know… Die kan ik niet alleen waarderen, maar zijn gewoon erg goed! De rest van de cd is eigenlijk een grote rollercoaster. Veel verschillende stijlen, bombastisch, grootst. Nee, niet alle nummers zijn raak, maar ik moet eerlijk bekken dat het allemaal veel beter is dan ik had verwacht. En het leuke is: hij wordt steeds beter! Na de eerste keer luisteren had ik mijn twijfels, maar nu draai ik deze zelfs vrijwillig.

Al met al dus een positieve verrassing. En dat verbaasd ook mijzelf. Een fan wil ik mezelf nog niet noemen, maar ik kan dit album zeker waarderen. Het is anders, het is spraakmakend en het zorgt voor opschudding. Dat in combinatie met de toffe nummers zorgt voor een dikke voldoende.

Overgenomen van mijn blog

Ik draai eigenlijk bijna nooit een album van de Arctic Monkeys. Eigenlijk weet ik zelf ook niet zo goed waarom. Als ik het namelijk eens doe, valt me op dat vooral de laatste albums eigenlijk gewoon erg goed zijn. Toffe nummers, goeie sfeer, coole muziek. Live zijn ze ook erg tof om te zien. Maar eigenlijk grijpt de muziek me nooit echt. Best bijzonder eigenlijk. Eens zien of dit nieuwe album daar verandering in brengt.

En het begint meteen fantastisch met 'Do I Wanna Know'. In mijn ogen het beste nummer, niet alleen van dit album maar van het hele oeuvre! Wat een rif zeg. Ook de nummers hierna blijven van hoog niveau, met veel afwisseling tussen de nummers. Leuke koortjes (oeh-la-la-la, shoewa shoewa) en toffe ritmes. Toch bekruipt me halverwege het album een raar gevoel. Het is goed, maar langzaam verschuift mijn aandacht naar andere dingen. Wat zal ik eens eten vanavond, moet ik niet eens een nieuwe LP kopen… dat soort dingen. Met zo'n mooi koortje wordt de aandacht weer even terug getrokken, maar nooit voor heel lang. Raar, want de nummers blijven van een hoog niveau.

Bijzonder dus. Aan de ene kant staan er erg veel toffe nummers op, maar blijkbaar is een heel album te lang voor me. Ondanks dat ik alles erg kan waarderen, denk ik dat de muziek van de Monkeys beter op zijn plaats is in een playlist voor me, waar ik af en toe weer verrast kan worden door de nummers. Ondanks dat, toch een zeer behoorlijk album.

Overgenomen van mijn blog

Sinds iets meer dan een jaar heb ik nu een muziek-blog. Allemaal leuk en aardig, maar ik kreeg laatst het commentaar dat ik wel erg veilig binnen mijn eigen muzikale hokje bleef. Nu laat ik dit natuurlijk niet over mijn kant gaan, en ben dus eens op zoek gegaan naar iets buiten mijn rock-hoekje. En dan kom ik uit bij deze Atmosphere. Amerikaanse Hip-Hop, waar ik al wel eens eerder een album van geluisterd heb. Nu ben ik absoluut geen fan van dit genre, maar dit kan ik nog wel waarderen met zowel The Family Sign (2011) en When Live Gives You Lemons... (2008) op een 3.5. Niet gehinderd door enige diepere kennis van het genre ben ik dan ook gaan luisteren.

En ik vind dit tof. Sterker nog, ik vind dit ontzettend tof! Muzikaal zit het sterk in elkaar, waarbij de melodie ook zonder de raps al interessant is. Dit wordt gedaan door Ant, die de productie voor zijn rekening neemt en hier echt wonderwel in slaagt. Het klinkt allemaal bijzonder fijn en samples die gebruikt worden passen allemaal perfect in elkaar. Vervolgens komen de raps daar overheen van Slug. Mijn vooroordeel is (misschien geheel onterecht) dat die vol zitten met scheldwoorden. Hier niets van dat alles. In plaats daarvan doordachte teksten over de staat van de maatschappij. En de teksten zijn niet alleen intelligent, maar vloeien heerlijk door in de muziek. Melodieus op plekken waar het kan, rauwer op plekken waar het past. Hier heb ik niet het idee naar een rapper te luisteren die zijn kunsten wil etaleren, maar juist naar een duo dat samen het hoogst mogelijke probeert te bereiken. Hierbij zijn zowel de raps als de muzikale 'ondersteuning' van bijzonder hoog niveau is. En helemaal bijzonder is dat ze dat over de complete lengte van het album blijven. Ik kan eigenlijk geen enkel slecht nummer vinden op het hele album.

Atmosphere heeft me echt omver geblazen met dit album. Geen standaard, stereotype hip-hop vol bling-bling en scheldende gasten, maar intelligente combi van raps en productie. Dit album is niet goed in vergelijking met andere hip-hop albums, dit album is gewoon goed in vergelijking met ieder album.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Het Groningse Avery Plains gaat alweer even mee. In een andere bezetting en nog onder de naam The Black Hills werd materiaal opgenomen bij het label Excelsior, wat nooit uitgebracht is. Daarna verlieten verschillende mensen de band, kwamen er anderen voor in de plaats en bestaat het gezelschap nu uit 6 personen, die allemaal hun sporen verdiend hebben in de Groningse muziek-scene. De single The Gloomy Ones werd nog uitgebracht op het (ook Groningse) Subroutine label, maar dit debuut hebben de heren zelf uitgebracht.

Qua muziek doet het me denken aan het begin van de jaren '90, met veel gitaar (niet gek als 3 van de 6 bandleden de gitaar bespelen). Ondanks dat treedt het gitaar-geweld nergens op de voorgrond, maar creëert het een mooi vol geluid, wat nog eens extra benadrukt wordt door de fantastische productie. Maar misschien wel het meest kenmerkende is de stem van zanger Jurgen Veenstra. Erg opvallend, die soms wel wat aan Mark Lanegan doet denken. En dat valt al meteen op bij het eerste nummer: Smells Like Trombone. Een rustig begin, de toffe stem van Veenstra en een wat ruiger, meer gitaar-gedomineerd, refrein. Deze dynamiek tussen rustige chorus en hardere verse blijft het hele album terug komen, maar klinkt nergens geforceerd, wat er voor zorgt dat het hele album interessant blijft. Helemaal als de kwaliteit van de nummers zo hoog is als op dit debuut. Soms komt daar een heerlijke catchy hook voorbij (Walking By Lost Ways, Lost My Sight To A Spider), terwijl het op andere moment even helemaal los kan gaan (Nothing Short Of A Scandal). Maar het absolute hoogtepunt is het laatste nummer, A Cold Smell Calls, wat een beetje jazzy aandoet door door het drum-ritme en piano. De zang van Veenstra valt hier mooi samen met de muziek, waardoor het hele nummer iets pulserends en dynamisch mee krijgt. Waar het nummer zelf al mooi is, is het einde echter van ongekende schoonheid. Het begin is nog gitaar en piano gedomineerd, om daarna heel rustig in te zakken qua tempo. Blazers (trombone, klarinet, saxofoon en souzafoon) worden toegevoegd en luiden samen met een soort dronken-mans gezang het einde van het album in. Het lijkt op zang aan het einde van een lange avond in de kroeg, maar dan met mensen die weten wat ze aan het doen zijn. Een perfecte afsluiting van het album.

Soms klinkt een debuut ook echt als een debuut. Niets van dat alles bij Avery Plains, waarin zoveel vakmanschap is te horen. Er staat geen slecht nummer op het album, de productie is nagenoeg perfect en het hele album zit vol afwisseling. Hierdoor kan het rustig op repeat, wat de afgelopen week ook regelmatig gebeurd is. Een heerlijk album voor in de auto, helemaal nu met het lekkere weer. Dit kan wel eens mijn soundtrack van deze lente worden!

Pat-sounds: Album Avery Plains - Avery Plains (2015) - pat-sounds.blogspot.nl

Ik ben het eigenlijk helemaal eens met Erwin, maar het album weet me niet te raken. Bijzonder, want het zou me moeten liggen, het klinkt allemaal goed, maar de klik is er dus niet. Mijn recensie:

Vier jaar geleden was Avi Buffalo er ineens. Zanger Avigdor Zahner-Isenberg (vanaf hier Avi) had twee nummers opgenomen op zijn slaapkamer en op Myspace gezet. Het beroemde label Sub Pop was onder de indruk, belde, en niet lang daarna lag het debuut al in de winkels. Maar na een jaar toeren was Avi er klaar mee, en werd Avi Buffalo een zij-projectje. Hij ging studeren (geen succes), speelde als sessie-muzikant (zijn jongensdroom) en schreef ondertussen net als vroeger weer nummers op zijn eigen slaapkamer. Ondertussen verdiepte Avi zich ook nog in arrangementen, het spelen van bas-gitaar en piano. En dat komt nu allemaal terug op dit tweede album.

Alle nieuwe dingen die namelijk geleerd zijn in de afgelopen jaren hoor je terug. Het album zit qua arrangementen daarom waanzinnig in elkaar. Op ieder nummer zijn extra instrumenten te horen, die ook een serieuze toevoeging zijn op de muziek. Zo lijkt Two Cherished Understandings zelfs het geluid van de oceaan op de achtergrond te hebben. Hier moet ook gelijk gezegd worden dat de producer (Nicolas Vernhes, die onder meer met The War On Drugs en Deerhunter werkte) bijzonder goed werk heeft gedaan. Het klinkt allemaal kraakhelder.
En dan de muziek zelf. Eigenlijk is het een gelaagdere, volwassenere versie geworden van het debuut. De stem van Avi blijft natuurlijk bijzonder herkenbaar. Verder horen we vooral mooie pop-liedjes, die soms erg vrolijk zijn (So What), maar vooral in het midden van het album behoorlijk melancholisch worden (Overwhelmed With Pride bijvoorbeeld). Soms doet het album me echter ook wat aan Built To Spill denken, met name op de momenten waarop Avi heerlijk macho los gaat met gitaar-solo's. En dat macho gitaar geweld kan net zo makkelijk overboord gegooid worden, bijvoorbeeld op She Is Seventeen, misschien wel het mooiste nummer van het album.Een mooie piano intro, goede opbouw en heerlijk einde van het nummer.

En dan nu de plot-wending: ik heb er niets mee. Alle ingrediënten zijn aanwezig, het zou me moeten liggen, maar op een bijzondere manier gebeurt dat niet. Vergelijk het met koken: ook al zijn alle afzonderlijke dingen heerlijk, als je alles bij elkaar mixt kan het toch tegen vallen. De kwaliteit is overal duidelijk hoorbaar, de nummers zijn mooi, afwisselend, gelaagd, maar de emotionele band, dat fijne gevoel in de onderbuik mist. In ieder geval bij mij.

Pat-sounds: Album Avi Buffalo - At Best Cockold (2014) - pat-sounds.blogspot.nl