Het duurde even voordat ik deze Band of Skulls ging luisteren. De naam zag ik al wel een paar keer voorbij komen in 2012, toen het album Sweet Sour langs kwam. Beelden van depressieve funeral-death metal dansten voor mijn ogen, gebaseerd alleen op die naam. Volkomen onterecht bleek, want Sweet Sour is gewoon een fijn rock album in de lijn van Black Keys en White Stripes. Rauwere rock maar wel altijd met 'het liedje' in gedachten.

En deze nieuwe gaat eigenlijk in diezelfde lijn verder. Asleep At The Wheel knalt er lekker in met een fijne riff en heerlijk drum-werk. Het titelnummer is voor mij meteen het hoogtepunt van het album. Himalayan is wat meer funky en wat een heerlijk nummer is dat. Geniaal refrein, en dat stopje (even een moment van complete stilte) helemaal stil aan het eind van ieder refrein is zo ontzettend lekker. Het 'Himalayan... Himalayan' tussenstukje is niet helemaal mijn smaak, maar duurt gelukkig maar 10 seconde voordat er een goeie solo doorheen knalt.
Af en toe wordt het tempo iets terug genomen, bijvoorbeeld in Cold Sweat, gezongen door de bassiste. Waar Himalayan het hoogtepunt was, is dit het dieptepunt. Eigenlijk een nogal saai en niets-zeggend nummer. Sowieso vind ik de band veel sterker in de uptempo stukken. Gelukkig zitten er daar genoeg van in, waardoor het een fijn album blijft om te luisteren.

Qua cijfer-materiaal twijfel ik nog een beetje. Het zit tussen de 3.5 en 4.0 in. De meer uptempo nummers zijn fijn, maar de langere nummer halen dat niveau bij lange na niet. Als ik dan ga vergelijken met eerder genoemde bands kunnen ze daar niet aan tippen (op het nummer Himalayan na dan). Daarom toch maar naar beneden afgerond.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Grappig hoe het soms kan lopen. In 2013 stond ik in de Ekko bij Elephant Stone (waarvan de recensie hier te lezen is), waarbij ik nog wat woorden vuil maakte aan het voorprogramma. Dat was dus deze Bed Rugs, en ik schreef toen over dat optreden: "Beetje Tame Impala achtig, pop met lekker veel psychedelische randjes er in verwerkt. Dit moet ik ook maar eens gaan luisteren". En dat vervolgens natuurlijk niet doen he! Totdat ik begin van het jaar dit album op de luisterpaal aan het luisteren was. Toen kwam ik er ook pas laat achter dat dit hetzelfde bandje is als bij Elephant Stone. En aangezien ik hem 2 maanden lang al regelmatig draai, is het nu ook maar eens tijd voor een recensie.

En dat album begint inderdaad wel heel erg Tame Impala achtig met Drift. Tingel-tangel koortje met zweverige stemmen daar overheen, gevolgd door een fijn bas-loopje en gitaren vol reverb. Zelfs de stem van de zanger lijkt hier op die van Kevin Parker! Maar om maar meteen duidelijk te zijn: dit is meer dan een schamele kopie van Tame Impala. Neem alleen het tweede nummer My Guard al als voorbeeld, wat al een heel stuk meer poppy klinkt. De psychedelica van Drift is wat naar achteren geduwd en wat overblijft is een erg fijn pop-nummer. En zo heeft eigenlijk ieder nummer wel iets eigens en bijzonders. Zo kent Love bijvoorbeeld een ontzettend interessant drum-ritme dat een beetje Afrikaans aan doet. The Knot heeft een wat duisterder en dreigender gevoel dan de rest en wordt afgesloten met de mooiste gitaar solo van het album (waarbij de solo iets meer dan een minuut duurt, dus je kan er ook nog eens lekker lang van genieten!). Naast dat de nummers lekker afwisselend zijn, zijn ze ook gewoon ijzer sterk. Ik kan werkelijk geen enkel slecht nummer ontdekken.

En zo worden mij aan het eind van dit album 2 dingen duidelijk. 1) ik moet vaker naar mezelf luisteren 2) Bed Rugs maakt gewoon een verschrikkelijk goed en verslavend album. Het klinkt heerlijk afwisselend, maar blijft ondanks die afwisseling wel een coherent geheel. Een hele prestatie van deze Belgen! Binnenkort maar eens een optreden van ze mee pakken, en dan maar weer goed op het voorprogramma letten

Pat-sounds: Album Bed Rugs - Cycle (2015) - pat-sounds.blogspot.nl

Het lijkt wel alsof Ben Howard het er om doet. Eind van het jaar staat hij 3 dagen achter elkaar in de HMH, in plaats van 1x in de Ziggo Dome. Twee jaar geleden deed hij hetzelfde trucje, maar dan met Paradiso vullen in plaats van de HMH. Het lijkt er op alsof hij bewust zijn eigen tempo kiest waarin hij wilt groeien. Een nobel streven natuurlijk, alleen moet je dan niet een album als Every Kingdom uitbrengen. Dat album bombardeerde hem 3 jaar geleden ineens tot beroemdheid waar iedereen een mening over had. En dat blijf je dan ook houden bij je tweede album natuurlijk: iedereen vindt er wel iets van. En dan kan ik natuurlijk niet achter blijven.

Small Things begint in ieder geval een stuk duisterder dan we van Every Kingdom gewend zijn. Rustige drums, veel gitaar-effecten en de mooie stem van Howard. Niet langer het hoopvolle van het vorige album, maar meer in de lijn van de Burgh Island EP. Een exemplarisch voorbeeld hiervan is in de lyrics te vinden: is the world gone mad, or is it just me? Rivers In Your Mouth is wel meer in de stijl van het vorige album. Wat hier nog extra opvalt zijn de vele effecten op de gitaar in dit nummer. Waar het gitaar-geluid op het vorige album nog vooral het rauwe akoestische geluid was, zijn hier veel meer effecten gebruikt die de melodie doet 'uitsmeren'. Noten worden langer aangehouden waardoor het nummer traag aanvoelt (niet negatief trouwens). Op In Dreams komt weer de akoestische gitaar erbij, wat ik persoonlijk toch een stuk liever hoor dan zijn elektrische spel. Howard is namelijk zeer begenadigd op de gitaar, wat tot nu toe een beetje verbloemd werd door alle effecten. De rest van het nummer doet me niet zo heel veel, ondanks de toevoeging van strijkers. Op Evergreen weten de effecten me echter voor het eerst echt positief te verrassen. De echo in het nummer laat het grootst en tegelijk erg leeg klinken. In combinatie met het toffe gitaar spel een gouden combinatie. En Evergreen wordt gelijk opgevolgd door End Of The Affair, in mijn ogen het hoogtepunt van het album (en gelijk het langste nummer). Een stemmig, rustig begin wat heerlijk opbouwt naar de toffe climax aan het eind, met steeds meer emotie in zijn stem, opbouwende drums en ruigere gitaren.

Een album dat dus een stuk lastiger te doorgronden is dan zijn debuut. Het is minder pop en minder hoopvol dan zijn vorige album, en volgt wat dat betreft meer de lijn van de Burgh Island EP. Ben Howard gaat wat dat betreft zeker niet voor de makkelijke weg door een Every Kingdom 2 te maken. Twee behoorlijk verschillende albums dus, waarbij deze qua hit-potentie het een stukje lastiger gaat krijgen. Maar de kwaliteit is er zeker weer.

Pat-sounds: Ben Howard - I Forget Where We Were (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Ik kwam er net achter dat er nog geen enkel 5 sterren album op Pat-Sounds staat met een volledige recensie. Nu heb ik niet zo veel 5 sterren albums (21 namelijk maar), maar toch… Als muziek liefhebber wil je juist de geniale albums luisteren! Daarom maar eens starten met een rondje langs mijn beste albums. En waarom dan niet gelijk beginnen bij het beste album ooit gemaakt?

Dit album van Big Brother & the Holding Company is voor mij namelijk de definitie van muziek. Als ik een band zou hebben, zou het (hopelijk) zo klinken. Janis Joplin is natuurlijk de drijvende kracht achter het geheel. Haar stem schuurt, schreeuwt maar is bovenal erg overtuigend. Maar er is natuurlijk meer dan alleen mevrouw Joplin. Neem nou bijvoorbeeld alleen al die gitaar. Op basis van dat geluid heb ik mijn gitaar gekocht. Warm en continue tegen (en soms zelfs ruim over) het overstuurde aan, met als ultieme voorbeeld natuurlijk Ball & Chain. Dat begin is puur kippenvel over het hele lichaam.
Dit is trouwens het laatste album van Big Brother & the Holding Company met Janis in de gelederen. Overal hoor je dat ze de band eigenlijk al ontgroeid is qua niveau. Het lijkt wel alsof de rest moeite moet doen om Janis bij te blijven, waardoor alles maar net bij elkaar gehouden wordt. En dan is er nog het toetje, de kerst op de taart: de geniale cover van het album van Robert Crump. In eerste instantie bedoeld voor op de achterkant van de LP, maar Joplin vond de tekening zo tof dat ie toch maar op de voorkant komt. Alleen vanwege de hoes al een absolute must-have in de platen kast.

Ik kan werkelijk niets negatiefs bedenken over dit album, behalve dat die te kort is. De CD heeft trouwens nog 4 bonus nummers, die qua kwaliteit zeker niet onder doen voor de rest van het album. Het boeit, ontroerd, geeft energie en blijft verbazen. Dit album komt minstens 1x per maand op de platenspeler en dat al ruim 8 jaar lang… iets wat bij geen enkel ander album gebeurd. Alleen daarom al met behoorlijke afstand het beste album ooit gemaakt.

Overgenomen van mijn blog: Pat-Sounds

Soms vraag je je af hoe je zo lang zo blind kon zijn voor een bepaalde artiest. Dat deed ik in 2011 ook, want toen stuitte ik op deze meneer Callahan. Zijn album Apocalypse was voor mij een van de beste albums uit dat jaar. Beetje verder zoeken, en het blijkt dat deze meneer dus al meer dan 20 jaar albums uitbrengt. Hoe kan het dat ik dat toen pas ontdekte! Maar nu is er een nieuwe, en daar ben ik wel mooi op tijd bij.

En daar ben ik dolgelukkig mee. Het is namelijk een ontzettend geniaal album. Muzikaal is het redelijk rustig, met een elektrische gitaar, goeie ritmes en verder weinig naar voren tredende instrumenten. Dit geeft ruimte voor de stem van Bill. Warm, ontspannen en lekker loom. En daar zingt hij geniale teksten mee (the only words I said today are beer and thank you). Ritmisch blijft het hele album van hoog niveau en vol afwisseling, waardoor nergens verveling op treedt. Het blijft echter ook allemaal erg herkenbaar, waardoor een hele fijne sfeer ontstaat in het album.

Voor mij geeft dit album aanleiding tot een unieke gebeurtenis. Het album staat al 2 dagen bijna non-stop op repeat. Dat geeft al wel aan hoe briljant dit is. Voor mij absoluut het album van dit moment en misschien wel van het jaar.

Overgenomen van mijn blog: pat-sounds.blogspot.nl

De minuut bij De Wereld Draait Door... Door sommigen gehaat, want hoe kun je kunst nu terugbrengen tot hapklare brokjes van 1 minuut? Door anderen juist geliefd, want hoe vaak krijg je nou de kans om jezelf 1 minuut prime-time op TV te laten zien? En dat het werkt (in ieder geval voor mij) laat Birth of Joy zien. Het album had ik al wel eens geluisterd, maar was het daarna eigenlijk ook weer vergeten ondanks dat ze uitgeroepen tot een van 12van3voor12. En toen kwam hun 'minute of fame', en wat gingen ze tekeer en wat was dat goed! Hup, opnieuw luisteren en deze recensie is het gevolg.

Jaren 60 psychedelica, orgeltje, gitaar maar dan allemaal wel behoorlijk heavy en uptempo. Een soort stevige gitaarversie van The Doors. Zelfs de stem van de zanger lijkt soms wel wat op die van Jim Morrison. En daarmee raggen de heren heerlijk door het album. Voldoende variatie binnen de nummers, mooie rustige stukken, en een goeie opbouw binnen de nummers naar een vaak fantastisch einde. Lekker raggen, beetje de tekst mee schreeuwen. Het leven is soms zo eenvoudig, maar oh zo mooi Maar het is niet alleen lomp wat de heren laten horen. Soms gaat het tempo ook wat omlaag (ietsjes, niet al te veel hoor), zoals bij Three Day Road waar een fijn ‘zompig’ geluid te horen is. De zanger kan hier heerlijk verveeld zingen en het nummer blijft de volle 7.17 minuten boeien. Ook hier weer een mooie opbouw in het nummer, met een fijn rustig tussenstuk en een geniaal einde. Dat is toch iets wat de heren bijzonder goed doen over het hele album.

Soms heb je geen zin in moeilijk-doenerij. Vergelijk het met films. Hoezeer ik ook fan ben van de wazige art-house dingen, soms wil ik gewoon een schieten-tieten-helikopter film. Ongecompliceerd genieten. Dit is daar de muzikale versie van. De ‘Die-Hard’ binnen het genre misschien zelfs, want het album is echt ontzettend fijn en blijft boeien. Opzetten, mee schreeuwen, lucht gitaar er bij en vooral een grote glimlach op mijn gezicht. Wat moet je nog meer?

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Het is zondag 8 september 2013, en ik ben op het fantastische Into The Great Wide Open festival op Vlieland. Goede vrienden, heerlijk weer (zon en bijna 30 graden) en tot nu toe geniale optredens gezien. En dan komt deze Blaudzun op het sportveld (het hoofd podium). Nu ben ik geen fan van de beste man. Heavy Flowers ken ik een beetje, maar vind ik eigenlijk niet al te best. Maar het concert op Vlieland kende twee hoogtepunten: de eerste was een ontzettend flauwe grap. Een van mijn vrienden wist te melden dat een van de bandleden Jo heette. Welke? Die met de banjo... Het tweede hoogtepunt was het nummer Promises Of No Man's Land. Een nummer dat ik niet kende, maar dat zegt niet zoveel. Ik ken namelijk bijna geen nummers van de beste man en daarnaast ben ik dramatisch in het onthouden van titels. Maar goed, dat nummer vond ik dus vrij geniaal, en op basis daarvan heb ik toch het nieuwe album maar een kans gegeven. Ik denk namelijk dat dit door heel veel mensen wel eens bestempeld kan gaan worden als het album van 2014.

Maar ik ben er in ieder geval niet één van. Sorry, maar ik kom er gewoon niet doorheen. En dat begint eigenlijk al met zijn stem. Het klinkt overal zo moeilijk. De nummers gaan al niet over de makkelijkste onderwerpen, maar door zijn manier van zingen wordt alles nog 10x dramatischer. In combinatie met de enorme bombast zorgt dit ervoor dat ik moeite heb het einde van het album te halen. Dit is absoluut niet aan mij besteed. Zijn er dan geen hoogtepunten? Nou, vooruit. Promises Of No Man's Land is nog steeds een goed nummer, natuurlijk ook geholpen dat heel Nederland het nu associeert met winnende sporters & medailles. Ook Too Many Hopes For July (de meer uptempo 'standaard' rock nummers dus eigenlijk) vond ik nog goed te doen. De rest echter...

Maar goed, dan weten we dat ook weer. Hou je van bombast en kun je zijn stem verdragen, dan heb je hier een goed album te pakken. Aan de fans laat ik over om te bepalen of het beter/slechter is dan Heavy Flowers, maar voor is het niets.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Hüsker Dü en Sugar. Zo, dan hebben we het name-droppen ook weer gehad. Want hoe veel albums deze Bob Mould solo uit brengt (dit is trouwens alweer zijn 11e), hij zal toch altijd weer verwant worden aan die beide legendarische bands waarvan hij frontman was. En in dit geval is dat misschien meer terecht dan ooit, dit album valt namelijk behoorlijk terug op die 'oude' sound.

Op de cover staat een jongere Bob (met sigaret) en de huidige Bob. Ook in het album wordt gereflecteerd over de afgelopen jaren, waarbij de het album in 4 delen gesplitst kan worden. De eerste 3 nummers gaan over verlies (van onder meer van zijn vader afgelopen jaar), vervolgens komen nummers over reflectie (4-6), acceptatie (7-9) en uiteindelijk de toekomst aan bod. Maar niet alleen qua thematiek wordt er terug gekeken, ook muzikaal. Mould klinkt nog net zo fris en energiek als eind jaren 80, waarbij zijn gitaarspel net zo vunzig (in de meest positieve manier) klinkt. Het blijft bijzonder hoe deze man bijna continu op het dunne randje balanceert tussen pop-melodie en noise-rock. Soms wel duidelijk meer rock (Kid With Crooked Face), maar dat wordt net zo makkelijk opgevolgd door een 'tududududu' pop-begin op Nemesis Are Laughing zonder vreemd te klinken. Ook de echt rustige nummers als een Forgiveness of Let The Beauty Be zijn bijzonder mooi. Nee, het is niet allemaal heel schokkend en vernieuwend wat voorbij komt, maar wel continue van een bijzonder hoog niveau.

Gewoon weer een knetter van een album dus van meneer Mould, zonder eigenlijk een zwak punt. Zoals gezegd, weinig vernieuwend, maar dit album zorgt er wel voor dat er de komende tijd verdacht veel Bob Mould te horen is bij mij thuis!

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Heel soms luister je iets, waarvan je je af vraagt: hoe kan het dat ik dat nu pas luister? Voor mij is Built To Spill zo'n band. Heerlijk gitaar-gedomineerde noise, maar ook een pop-kant met nummers van rond de 4 minuten. Daarnaast schuwen ze niet het experiment met jams die ruim over de 10 minuten gaan. Dan heb je wel een juweeltje van een band. Dit past niet alleen in mijn muzikale straatje, dit straatje zou zo ongeveer mijn naam kunnen dragen! Het album waar ik ze mee ontdekt heb is het live-album uit 2000. Daarom een recensie om dit maar eens wat meer onder de aandacht te brengen.

En dan wil ik graag beginnen met iets negatiefs, want als je een recensie eindigt met een positieve noot zijn mensen eerder geneigd het te luisteren. Na 5 minuten denken kom ik tot het volgende: het album duurt maar 1 uur en 11 minuten en er staan maar 9 nummers op. Oh ja, en het is een dubbel LP, dus ik moet maar liefst drie keer opstaan om het hele album te luisteren… Oké, misschien wordt het toch geen recensie, maar meer een lofzang…

De positieve dingen zijn namelijk veel substantiëler. Ondanks dat ik de 'gewone' albums niet kende, werd ik meteen gegrepen door de nummers. Wat klinken die goed! Soms heerlijk poppy, soms wat meer uitgesponnen en langzamer, maar altijd erg herkenbaar. Een beetje Neil Young-achtig qua zang ook. Nu is dat een behoorlijke held, dus zeker een positief puntje. Helemaal als je het aan durft om een cover van de beste man te spelen en die oprekt van de (toch al niet lullige) 7:31 minuten naar een volle 20:30 minuten. Dit is niet alleen erg gedurfd, maar ook nog eens ontzettend goed gedaan, waarbij ik de cover beter vind dan het origineel.

Naast de cover is er ook ruimte voor nummers waarbij het tempo iets wordt terug gedraaid, de mooie sfeervolle nummers. Het album eindigd met een heerlijke noise-uitsmijter van 19 minuten. Dan is het album alweer voorbij. Onvoorstelbaar hoe snel dat gaat! Je wordt echt mee gezogen in de muziek. Nu is de repeat-knop bij mij verboden, maar ik zou hem hier bijna gaan gebruiken.

In mijn ogen kan dit album zich meten met de beste live-albums ter wereld. En dan te bedenken dat ze nog steeds optreden! 23 september bijvoorbeeld in de Bitterzoet (capaciteit van ongeveer 25 mensen), waar ik al kaartjes voor heb. Die zijn trouwens nu nog steeds te koop voor het luttele bedrag van 16 euro. Zelden heb ik zo uitgekeken naar een concert als deze. Nog maar 150 nachtjes slapen…

Bericht overgenomen van mijn blog: pat-sounds.blogspot.nl