Magnus is het dance project van Tom Barman (in het dagelijks leven frontman van dEUS) en CJ Bolland (een Belgische DJ/producer). 10 jaar geleden alweer kwam het debuut uit: The Body Gave You Everything, wat het behoorlijk goed deed in de hitlijsten, met in Belgie zelfs een 2de plek. En sindsdien was het stil. Eerder meldden beide heren nog dat ze niet zo'n interesse hadden in een nieuwe plaat, maar toch is het nu zo ver: het tweede echte album.

En het eerste wat opvalt aan de track list zijn de gast artiesten. Op maar liefst 7 van de 10 nummers zijn die namelijk aanwezig. Opvallend, want Barman kan zelf toch ook een behoorlijk deuntje zingen. Maar onder de gast artiesten zitten zeker niet de minste namen: Selah Sue, Tom Smith (Editors) en David Eugene Edwards (16 Horsepower, Wovenhand), om maar eens wat te noemen. Deze artiesten voegen zeker wat toe aan de muziek trouwens.
Dan de nummers zelf. Denk aan een meer dansbare variant van dEUS (niet geheel onlogisch gezien de twee leden van Magnus natuurlijk). Duidelijk gericht op een groove, repetitief, maar nog steeds wel met 'echte' liedjes. Maar het klinkt allemaal nogal.. tsja... oppervlakkig? plat? makkelijk? Ik kan het goede woord er nog niet voor vinden. Er zitten zeker goede momenten tussen, maar die zijn spaarzaam. Trouble On A Par is een leuk nummer, maar zeker niet iets dat meteen de aandacht naar zich toe trekt als je iets anders aan het doen bent. En dat geldt eigenlijk voor het hele album. Het klinkt prima, maar weet eigenlijk nooit echt te bevangen. Getting Ready is voor mij eigenlijk de enige uitzondering op de regel, met een stemmig begin (getokkel, toevoeging van strijkers) wat daarna heerlijk opbouwt naar een climax. Veruit het beste nummer van het hele album voor mij, en eigenlijk ook de enige waarbij mijn aandacht meteen getrokken wordt. Het nummer Singing Man met Tom Smith is ook nog een leuke uitschieter, maar daarmee zijn de goede nummers veruit in de minderheid.

Magnus is dus weer terug, maar weet hiermee zeker geen album te maken dat mij doet uitkijken naar een vervolg. Het klinkt allemaal wel aardig, maar ook niet meer dan dat. Echt memorable nummers of riffs ontbreken, waardoor dit al snel voelt als een tussendoortje. Van een grote man als Tom Barman had ik meer verwacht, waardoor dit album voor mij toch behoorlijk tegenvalt.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Sommige mensen houden van orde en netheid. Een kleurplaat moet precies binnen de lijntjes gekleurd zijn, boeken moeten op kleur gesorteerd worden en in muziek moeten alle instrumenten netjes en herkenbaar klinken. Ik ben dus niet zo. Ik hou van chaos en wanorde, en als muziek rammelt, ruist en gammel klinkt vind ik dat eerder een aanbeveling dan iets slechts.

En het nieuwe album van Mikal Cronin is zo gammel als maar kan, wat dus iets positiefs is. Beetje jaren '60 gevoel en heel veel ruis over de gitaren. Hierdoor ontstaan hele toffe pop-nummers die soms een beetje aan Weezer doen denken. Het is eigenlijk de ideale combinatie tussen rock/alternatief aan de ene kant en pop aan de andere kant. En niet alleen binnen het album is er veel afwisseling, ook binnen de nummers is dit al terug te vinden. Veel dynamiek waarbij soms de refreinen heerlijk de bocht uitvliegen! In combinatie met een fijne stem en goede, pakkende refreinen is er eigenlijk geen negatief puntje te vinden op het hele album.

Dit album wordt op dit moment plat gedraaid bij mij. Ontzettend fijne muziek, die ik op ieder moment van de dag kan luisteren. Een mengelmoes van heel veel verschillende dingen die heerlijk chaotisch op album zijn gezet. Met zulke goede nummers en fijn rammel geluid, kan je het bij mij moeilijk fout doen!

Overgenomen van mijn blog: pat-sounds.blogspot.nl

Wist u dat Miles Davis de enige jazz-artiest is met een plek in de Rock & Roll Hall of Fame? Zo bijzonder is deze trompetter dus. En daar kan ik het eigenlijk alleen maar mee eens zijn. Meneer Davis heeft voor mij namelijk (onder meer) het meest briljante jazz-album ooit gemaakt: Bitches Brew. Dus toen ik zag dat er een live-registratie uitgebracht zou worden, opgenomen 2 maanden na het uitbrengen van dat album, werd ik wel even gelukkig! Dat moet natuurlijk geluisterd (en besproken) worden.

Maar eigenlijk is dit een uitgebreide re-issue, die valt onder de Bootleg series (waarbij dit album deel 3 alweer is). Het originele album heet Miles Davis At Fillmore en stamt alweer uit 1970. Bij dat album zijn de 4 concerten die Davis gaf in de Fillmore gecombineerd tot 1 album, zonder rekening te houden met setlist, avond en andere zaken. Maar hier zijn alle 4 de concerten op plaat gezet, ieder concert los op 1 album. En daar zit behoorlijk wat overlap in, in ieder geval qua song-titels. Directions, The Mask, It's About That Time en Bitches Brew worden op alle avonden gespeeld. Verder nog een bonte mix van andere nummers, onder meer van de Jack Johnson sessie, Silent Way sessie en natuurlijk Bitches Brew zelf. Maar die zitten allemaal vol improvisaties, zodat eigenlijk alleen de originele melodie over blijft.
Maar het is wel een beetje teveel van het goede moet ik eerlijk zeggen. 1 'concert' duurt ongeveer 80 minuten, wat een mooie lengte is voor een live-registratie. Doe dit echter keer 4 en het wordt een lange zit. Puur door de lengte is het vrij lastig om dit in 1 keer uit te zitten. Maar een simpele oplossing: luister iedere dag een ander concert. Want het is namelijk behoorlijk briljant wat de heren laten horen. Geheel in lijn met Bitches Brew met die mooie mix tussen alle verschillende stijlen.

De 'echte liefhebber' zal natuurlijk dit album in huis willen hebben, want er staat maar liefst 100 minuten aan niet eerder uitgebracht materiaal op. Ook zit er een boekje bij van 32 pagina's met (onder meer) een essay van 2500 woorden die de muziek van Miles Davis in de juiste context zou plaatsen. Ik heb het album zelf niet fysiek in mijn bezit, dus over het essay kan ik verder niet over oordelen.
Maar ik noem mezelf meer een beginnende liefhebber van jazz, en dan staat de lengte van het geheel en het feit dat je eigenlijk 4x ongeveer hetzelfde aan het luisteren bent me toch tegen. Ik zet dan liever nog een keer Silent Way, Tribute to Jack Johnson of een ander pareltje op.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

En toen was het stil. Acht jaar duurde het maar liefst voordat de indie-grootheden van Modest Mouse de opvolger uitbrachten van We Were Dead Before The Ship Even Sank. En in die periode is er qua bezetting het een en ander verandert, met het meest in het oog springende natuurlijk het vertrek van bassist (en mede-oprichter) Eric Judy en voormalig Smiths gitarist Johnny Marr. Maar dat heeft het creatieve proces niet veel oponthoud bezorgt. In de sessies waar deze Stranger To Ourselves uit voort is gekomen, schijnt er nog genoeg te zijn voor een tweede album.

Maar eerst deze Strangers To Ourselves maar eens, wat heerlijk dreigend begint met titel-nummer Strangers To Ourselves. Een erg rustig en stemmig begin van het album, mede door de stem van Isaac Brock en de toevoeging van strijkers. Maar die rust is snel voorbij met Lampshades on Fire. Het is catchy, poppy, uptempo door het piano-ritme en die waanzinnige groove van de bas en drums. Daarnaast stuitert het nummer alle kanten op, waarbij er zoveel verschillende ideeën in 3 minuten voorbij komen, dat je het idee krijgt dat het nummer langer duurt. Gelukkig kunnen we bijkomen met Shit In Your Cut, wat wederom meer dreigend is. De gitaar-riff is bijna hypnotiserend mooi, maar valt weg tegen de eclectische gekte van Lampshades On Fire. Op een andere plek op het album had dit tot de hoogte-punten van het album gehoord. En dat is iets wat het hele album terug blijft komen. Er staan ontzettend mooie nummers op dit album, zoals The Ground Walks, With Time In A Box. Een heerlijk stuwend en opzwepend nummer met geniale percussie en gitaar riff, alleen zonde dat het halverwege een beetje in elkaar zakt. Sugar Boats heeft ook dat heerlijke uptempo ritme, met een lekkere catchy hook en toffe gitaar solo, maar ook een jazzy gevoel met aritische piano en blazers. Het einde van het nummer is ook heerlijk, waarop de waanzin en gekte weer terug is. Be Brave is een ander hoogtepunt, wat een dreigende sfeer heeft. Maar na ieder hoogtepunt volgt eigenlijk een middelmatig nummer, wat eigenlijk niet heel bijzonder zijn. Ansel heeft een lekkere zomerse feel, bijna Caribisch, maar is verder niet heel bijzonder. Coyotes kan zelfs saai genoemd worden en het begin van Wicked Campaign doet me denken aan de Killers (waar ik op z'n zachts gezegd geen fan van ben). En er zit me nog iets anders dwars: de productie. Het geluid zit werkelijk ram en ram-vol met effecten en een miljoen extra instrumenten, waardoor het geheel verstikkend werkt.

Het album als geheel heeft wel wat weg van het nummer Lampshades On Fire. Er zitten heerlijke stukken tussen, maar stuitert tegelijk ook alle kanten op waardoor het soms te veel van het goede is. Er zijn zeker uitschieters, maar de rest kan dit niveau absoluut niet benaderen. Er schijnt dus nog genoeg materiaal te zijn voor een tweede album. Ik had liever gezien dat de heren waren gaan schrappen, en ze 1 geniaal album hadden gemaakt. Nu bestaat dit album uit een paar toffe nummers en heel veel opvulling.

Pat-sounds: Album Modest Mouse - Stranger to Ourselves (2015) - pat-sounds.blogspot.nl

'Vroeger' (toen spruitjes nog lekker waren en seks nog vies) kon ik geen genoeg krijgen van post rock. Explosions in the Sky, God is an Astronaut, 65daysofstatic, Mogwai en nog vele andere. Hele dagen kon ik er naar luisteren. Vaak lange instrumentale nummers waarin naar een climax wordt opgebouwd. Maar op een of andere manier ben ik daar sinds een jaar of 2 klaar mee. Sindsdien luister ik eigenlijk zelden meer naar deze bands. Tot ik deze nieuwe van Mogwai langs zag komen. Eens kijken of ik het oude vuurtje weer een beetje op kan poken!

Het eerste wat opvalt is dat het tempo een stuk lager is dan een paar jaar geleden. Minder opbouw naar climaxen, wat niet perse een slecht iets is. Verder wordt er ook meer electronica gebruikt. Hierdoor krijgt het album iets 'drone'-achtigs en onheilspellends. En precies op het punt dat dat een beetje saai begint te worden, hoor ik stemmen tijdens het nummer Repelish. En dan niet in mijn hoofd, maar echt in de muziek. Een beetje praat zingen lijkt het wel. Soms kan dat heel mooi zijn ('Have You Passed Through This Night van EitS bijvoorbeeld), maar hier komt het erg raar over. Beetje vreemd gemompel, met verwijzingen naar andere bands en satan. Dit doet meer afbreuk aan het geheel dan dat het echt iets toevoegt. Daarna gaat het eigenlijk weer op dezelfde voet verder als in het begin, maar echt spannend wordt het nergens meer. Ik mis toch de climaxen, de golvende beweging in de muziek waardoor het geheel dynamisch blijft. Een korte opleving trouwens nog bij het nummer 'Blues Hour' waar de zang wel heel mooi opgaat in de muziek. Ze kunnen het blijkbaar dus wel.

Een hernieuwde kennismaking dus met een oude liefde. Nu kan dat 2 kanten op gaan. Je oude liefde blijkt opgefleurd en stiekem ben je nog steeds verliefd. Of je bent verder gegaan met je eigen leven en jij en je oude liefde zijn uit elkaar gegroeid. Nou, hier is duidelijk het tweede aan de hand. Mogwai is zeker niet stil blijven staan en probeert nieuwe dingen uit, waarvoor ze alle respect verdienen. Alleen is het niet genoeg om mijn oude liefde weer tot leven te wekken.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Helaas kan ik afgelopen zaterdag ook niet, maar ik ga 24 oktober op herkansing in Den Haag! Mijn recensie:

Het was al 2014 toen we (lees: Melchior) het debuut van Monomyth uit 2013 bespraken op Pat-sounds. "Dampende, dreigende, stuwende en bovenal hypnotiserende instrumentale rock, met louter tijdloze instrumenten." En nu zijn de heren alweer terug, met hun tweede album. Maar aan ideeën echter geen gebrek: dit album heeft als overkoepelend thema reizen, beweging, doorgaan. En dat proberen ze te vangen in 4 nummers, van 10, 12, 5 en 17 minuten respectievelijk.

En dan beginnen we met Ark-M. Een lekker groovend, repeterend nummer dat de luisteraar makkelijk meeneemt op reis. Dit is vooral te danken aan de ritme-sectie, die (zonder saai te worden overigens) een goed ritme te pakken heeft en daar subtiel omheen weet te manoeuvreren. Dat geeft meteen ook de ruimte aan de gitaren om het space-geluid op te zoeken, waarbij vooral op de heftigere stukken duidelijk invloeden van Motorpsycho te horen zijn. Spheres begint vervolgens een stukje rustiger, waarbij de luisteraar heerlijk rond kan dobberen op de muziek. Het is nog steeds repeterend en spacy, waarbij bijna perfect opgebouwd wordt naar de climax aan het einde. Die climax wordt eigenlijk meteen voortgezet op Collision, het kortste nummer van Monomyth, en gelijk ook een heel stuk ruiger dan de vorige twee. Maar waar het vorige album af en toe nog 'stoner-invloeden' had, is dat hier eigenlijk meer terug te leiden naar (wederom) het geluid van Motorpsycho, zoals we dat de laatste tijd van ze kennen. Ook heerlijk zoals dat orgeltje af en toe even de hoek om komt gieren, om daarna weer collectief het tempo te laten zakken en opnieuw op te bouwen naar een climax. En de ultieme climax zit aan het eind, in het lange en werkelijk epische 6EQUJ5. Ondanks zijn zeer behoorlijke lengte verveelt dit nummer geen moment. Een golvende spanningsboog is terug te vinden in dit nummer. Er wordt langzaam toegewerkt naar een climax, soms wordt even gas terug genomen om vervolgens door te bouwen en uiteindelijk helemaal los te gaan. Groovend, pulserend dansbaar en bijna onmogelijk om stil te blijven zitten.

Monomyth doet het dus gewoon weer. Van het debuut waren we onder de indruk, en hier wordt dat nog eens dunnetjes over gedaan. Een album dat dezelfde elementen bevat als het debuut, maar toch weer weet te verrassen. Het overkoepelende thema is misschien nog wel het duidelijkst voor de luisteraar: begin bij het eerste nummer en pas aan het eind van het album ben je pas weer in de bewoonde wereld. In de tussentijd: ga lekker mee op de stroom van Monomyth en geniet van deze waanzinnige reis.

Pat-sounds: Album Monomyth - Further (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Juist, Moss dus. Volgens mij toch best een grote band binnen het Nederlandse alternatieve wereldje, maar ik ben er verbazingwekkend onbekend mee. Ik heb het debuut album wel eens geluisterd, maar daar houdt het eigenlijk wel mee op. Eens kijken of deze nieuwe mij ertoe kan aanzetten om me eens fatsoenlijk in deze band te verdiepen.

She's Got A Secret is in ieder geval al meteen raak. Het nummer voelt gejaagd aan (op een positieve manier), wat mede komt door de drums die continu de rest van de muziek voort duwen. Ook de repeterende zang draagt bij aan dat gejaagde gevoel. Naar het eind toe wordt nog even heerlijk los gegaan met het nodige gitaarlawaai, en dan is het alweer voorbij. Zonde! Dit had van mij nog wel even wat langer mogen duren!
Dat dreigende en gejaagde gevoel komt trouwens nog vaker voor op het album. Bijvoorbeeld bij New Shape en Reset. Dat zijn mijns inziens ook meteen de prijs-nummers van het album. De rest van de nummers zijn wat traditioneler en meer normale luister-liedjes. Ze halen nergens diezelfde spanning of intensiteit. Nu is er niets mis met luister-liedjes, maar hier zijn ze net niet sterk genoeg om echt te boeien. Het luistert goed weg, maar ik verlang dan eigenlijk toch weer naar het duistere sfeertje wat ze op het album ook neer weten te zetten.

Ondanks sommige sterke nummers, is het album voor mij als geheel prima, maar niet meer dan dat. Misschien juist wel door die uitschieters. Daardoor besef je dat de andere nummers mij niet zo weten te boeien, en ze daarmee het gemiddelde hard naar beneden trekken. Best bijzonder, want de nummers zijn zo slecht nog niet.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Sinds ik het geniale album Little Lucid Moments (2010) ontdekte ben ik fan van Motorpsycho. Pas daarna ben ik ook de rest van de albums gaan luisteren, en ik heb nog bijna geen slecht album kunnen ontdekken. Van de snoeiharde begin-periode, de 'pop'-periode tot aan de psychedelische periode. Deze heren kunnen het allemaal aan. En nu is er dus een nieuwe!

Maar laat ik met de deur in huis vallen: ik ben niet onder de indruk. Nee, het is absoluut niet slecht, maar 'niet slecht' is niet waar je op hoopt natuurlijk. Het gaat verder in de lijn die de afgelopen jaren zijn ingezet, met een meer psychedelische inslag. Alleen lijkt hier de spanning te ontbreken die op de vorige albums wel aanwezig waren. Het voelt allemaal een beetje plichtmatig. De uithalen in Cloudwalker zijn wat dat betreft wel een mooi voorbeeld. In vorige albums klinken die schreeuwen zoveel overtuigender, emotie-voller. Hier lijken ze er vooral te zitten omdat dat wel leuk klinkt, maar zit er verder niets achter. Een ander minpunt zijn de kortere (nou ja, relatief korte... rond de 5 minuten) nummers. Deze zijn lang niet zo sterk als de langere nummers. Neem nu als voorbeeld On A Plate. Het klinkt lekker, daar ontbreekt het niet aan. Maar het is 'het' eigenlijk net niet. De rif klinkt een beetje inspiratie-loos, net als de solo. De lange nummers zijn dan wel weer prima, maar ook hier krijg ik het idee dat de heren het al eerder en vooral beter gedaan hebben. Het is degelijk, maar ja. Net als 'niet slecht' zijn dit niet de termen die je wilt horen.

Motorpsycho brengt dus een degelijk album uit. Maar degelijk is niet wat ik associeer met deze band. Het voelt allemaal plichtmatig aan, nergens wordt het heel bijzonder. Op basis van de grote staat van dienst verwachtte ik meer, veel meer.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds