Best bijzonder eigenlijk. Van sommige muzieklabels weet je van te voren wat voor een muziek ze uitbrengen en kun je dus eigenlijk alle albums blind kopen. Zo'n klein label waarmee ik dat heb is Subroutine uit... jawel, Groningen. Een label wat lekkere ruige garage-rock uitbrengt (Wolvon, Vox Vox Braun) en nu dus het debuut album van het Amsterdamse Naive Set.

Voor het rammel en garage gedeelte moet je echter wel behoorlijk zoeken. In plaats daarvan is het allemaal wat subtieler, meer 'poppy'. Het zijn allemaal korte liedjes (de langste is een volle 2:49 minuten maar liefst) en zit vol variatie. Door het heerlijke zomerse gevoel dat alle liedjes echter uitstralen blijft het hele album een mooi geheel. Het zit vol met repeterende gitaar lijntjes, soms heerlijk tokkelend, soms mee strummend op de muziek. In combinatie met een voortreffelijke ritme sectie zit het qua muziek dus wel goed! Ook qua zang niets dan lof. De zanger heeft een heel fijn stem geluid om te luisteren en de samenzang met de rest van de band voegt echt iets toe aan de nummers. Ook mooi dat het niet gebruikt wordt als een trucje, maar alleen op de momenten dat het echt nut heeft.

Wederom een voltreffer van het Subroutine label dus! Geluisterd, verrast dat het een stuk subtieler is dan andere bands op het label maar het blijft wel ongehoord goed.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Sommige bands/mensen lijken al sinds het begin van de muziek te bestaan. De Rolling Stones, Paul McCartney, Bob Dylan en deze Neil Young om er maar een paar te noemen. Allemaal mogen ze (ruim) met pensioen, maar brengen ze nog steeds nieuwe muziek uit. Over het algemeen vind ik dat ze lang niet kunnen tippen aan hun oudere werk uit de jaren '60 en '70, met deze Neil Young als uitzondering. Dit is namelijk een van de weinigen waarvan ik het nieuwe werk nog echt goed vind, en deze man staat ook bovenaan mijn lijstje om nog eens live te zien. En dus was ik wel erg benieuwd naar dit album.

Ja, het is een cover album. Nee, daar ben ik meestal niet echt over te spreken. Maar dit is dan weer gedaan met Jack White, waar ik dan weer wel erg over te spreken ben. En de artiesten die gecoverd worden spreken me ook wel aan, met onder meer nummers van Bob Dylan, Bert Jansch en Tim Hardin. Maar dan zet ik het album op, en val eigenlijk meteen van mijn stoel van verbazing. Het is geen 1935 meer mensen! Hoe kun je eerst Pono (de mp3-speler die muziek op super hoge kwaliteit afspeelt) bedenken, en daarna een album met zulke slechte kwaliteit uitbrengen. Ja, het is authentiek en opgenomen in een mobiele opname-studio met ouderwetse opname methodes. Maar dan nog... Ik heb LP's die 10 jaar op een vochtige zolder hebben gelegen, krommer zijn dan een hoepel en meer krassen hebben dan de krab-paal van de kat, en nog beter klinken dan dit.
Goed, als je dan eindelijk door de krassen, kraken en andere krakkemikkige geluiden bent heen geworsteld kun je (soms, als je geluk hebt) de muziek horen. In principe alleen Neil Young , akoestische gitaar en soms een mond-harmonica. En Jack White dan? Die zingt nog even mee op On The Road Again en I Wonder If I Care As Much, en heeft natuurlijk geholpen bij de productie. En dat klinkt soms wel aardig, zoals op Needle Of Death, Reason To Believe of If You Could Only Read My Mind. Maar de rest van de nummers voegen niet heel veel toe aan de originelen, iets wat wel noodzakelijk om een cover-album geslaagd te maken.

Dan schrijf je nog in de opening dat je het nieuwe werk van meneer Young nog echt goed vind, en dan krijg je zo'n album voor geschoteld. Zullen we maar gewoon afspreken dat dit album nooit bestaan heeft? Dan kan ik dit afdoen als een (hele) slechte droom, en bij het volgende album gewoon weer zeggen dat ik het nieuwe werk van Neil Young echt goed vind.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Ik hou van chaos en wanorde. Als ik een schilderij zou moeten maken, zou ik geen Mondriaan maken maar eerder een Jackson Pollock. Van een afstand verf op een doek mikken en er niet mee zitten dat een deel van de verf naast het doek valt. Meer buiten de lijntjes kleuren dan dat is volgens mij onmogelijk. Muzikaal gaat dit natuurlijk ook op. Voor mij geen nette muziek waarbij ieder instrument herkenbaar is, maar lekker rammelen en beetje aan klooien. Ik heb al een paar albums in dit rammel genre gerecenseerd maar ik ben de overtreffende trap vergeten: Neutral Milk Hotel. Tot nu dan...

Want dit is misschien wel het meest rammelende album wat ik ken. Een zanger die niet kan zingen, akoestische gitaren met een enorme lading ruis er over, een trompet die net niet lekker in tune lijkt te zijn... Dit album heeft het allemaal. Maar alleen rammelen is niet genoeg. Het moet wel ergens naar toe gaan, er moet melodie in zitten. En ook dat heeft dit album in overvloede. Denk hierbij bijvoorbeeld aan het titelnummer 'In The Aeroplane Over The Sea' of aan 'Oh, Comely'. Mooie opbouw, toffe instrumentatie (hoor ik daar een theremin?) en fantastische lyrics. En zo gaat het album door. Van het ene hoogtepunt naar het volgende. Ondanks dat de basis van alle nummers redelijk gelijk is, zorgt de aanvullende instrumentatie (trompet, accordeon) voor de nodige variatie. En dan natuurlijk de teksten.. de tweede wereld oorlog, Anne Frank... Als het met zoveel gevoel wordt gezongen maakt het niet uit dat de zanger soms een beetje vals zingt. De emotie wordt op deze manier misschien nog wel beter over gebracht.

Nee, dit is niet een makkelijk album. Het duurde ook bij mij even voordat alle puzzel-stukjes op hun plek vielen. Maar als dat eenmaal gebeurd, dan openbaart zich pure schoonheid. Veel mooier dan dit gaat muziek voor mij niet worden. En daarom twijfel ik ook nog zo hard of ik naar Le Guess Who Mayday wil. Aan de ene kant een unieke mogelijkheid om dit live te horen. Aan de andere kant kan het eigenlijk niet beter worden dan dit, en ben ik bang dat het de glans van het album af haalt.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Hey Pat, ik ben er dit weekend niet. Doe jij de zondag jazz-recensie? Nils Petter Molvaer, zou je moeten kunnen waarderen." Nou, ik ben benieuwd!
Nils Petter Molvear is een Noorse jazz-trompetist, en is begonnen in het jazzpunk gezelschap Masquelero en is nu al weer toe aan zijn zevende solo-album. Qua stijl is het niet 'pure' jazz, maar een combinatie tussen jazz, ambient, electro en breakbeats geeft mijn research aan. Hij noemde zelf zijn vorige album zelfs progrock. Kijk, dat klinkt in ieder geval veelbelovend!

En het eerste wat me opvalt is niet eens zozeer de trompet, maar de drums. Wat zijn die goed op dit album zeg! Goede ritmes die vol afwisseling zitten. Maar ze blijven altijd in dienst staan van de trompet van Molvaer. Even verdere research geeft de informatie dat de drummer Erland Dahlen is, die ook drumde bij (onder meer) Madrugada op The Deep End, Live At Tralfamadore en op Madrugada, naast nog een heleboel andere projecten. Zeer geslaagd!
En dan de rest van de muziek. Die is verbazingwekkend rustig. Toen ik de omschrijving las had ik een veel ruiger en wilder geluid verwacht. In plaats daarvan zijn er soms lange stukken die meer richting ambient muziek gaan, met heel subtiel het trompet-spel van Molvaer en de peddel-steel gitaar van Geir Sundstol. Vooral deze pedel-steel gitaar is iets wat terug blijft komen. Er zijn zelfs 4 album tracks (Intrusions I, III, VI en VII) die verbonden zijn door de structuur van trompet en steel gitaar. Ook de titel van het album verwijst naar het toevoegen van de pedel-steel gitaar en de ommezwaai die dit betekend voor de rest van de band. De toevoeging van de electro geeft de rest van het album verder iets duisters mee, helemaal in combinatie met die alsmaar voort-stuwende drums.

Maar helemaal grijpen doet dit me (nog) niet. Het wordt wel per luisterbeurt beter, waar meer en meer subtiliteiten op zijn plek vallen. Maar toch blijft er iets ongrijpbaars hangen. Het is voor mij te rustig om als achtergrond muziek op te zetten op deze zondag ochtend, maar het weet me ook nog niet zo te intrigeren om 45 minuten lang met de koptelefoon op de bank te liggen en alleen dit te luisteren. Daarvoor zijn de ambient stukken nog net niet sterk genoeg. Maar ze worden wel met de luisterbeurt beter.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Nouveau Velo gaat alweer eventjes mee, met EP's uit 2010 (Moestuin), 2011 (Courgette) en 2013 (hier werd het groente-thema losgelaten, Daze). Vier gasten, die naast hun full-time baan dus nog lekker muziek maken, en dat zeer behoorlijk doen. Wat heet: na 3 EP's is het nu tijd voor hun debuut-album, op het redelijk briljante Subroutine Records.

En dat begint met House, wat wel iets weg heeft van Sonic Youth. In ieder geval tot frontman Rolf Hupkes begint met zingen. In plaats van schel en schreeuwerig heeft hij namelijk een erg fijne en warme stem, die (credits aan de producer) perfect in de mix staat. Op Turning Away horen we vervolgens een meer 'radio-vriendelijke' inslag, meer poppy, meer The Feelies. Drums blijven het hele nummer vooruit stuwen in combinatie met een heerlijke gitaar melodie en de nodige galm. Kijk ook naar de vrij briljante stop-motion clip trouwens (klik). En zo gaan we eigenlijk van het ene naar het andere pareltje. New Guinea heeft iets exotisch, door die kenmerkende pulserende bas. Een ander nummer waar de bas een prominente plaats heeft is in Wait For Me, wat gejaagd aanvoelt. De bas die blijft het hele nummer maar vooruit duwen, waarbij je als luisteraar bijna het idee krijgt dat de bassist eigenlijk sneller wil dan de rest van de band. Natuurlijk ook geholpen door de drums die de titeltekst iedere keer nog even lekker benadrukt in het refrein. En dan moet mijn absolute hoogtepunt van het album nog komen: Blue Lights, waarop eigenlijk alle facetten van Nouveau Velo langs komen. Bij vlagen dreigend en stuwend, dan weer vol 'jengelende' gitaren, maar zonder ook maar een moment die poppy feel te verliezen.

En zo gaat het album eigenlijk veel te snel voorbij. Tien afwisselende liedjes, die desondanks toch als een geheel aanvoelen. Je hebt eigenlijk nergens het idee met een debuut-album te maken te hebben, maar meer met een solide, goed-ingespeelde band die al vele jaren mee gaat. En daarnaast natuurlijk gewoon ijzersterke liedjes voortbrengt, waarbij er eigenlijk geen enkel minder nummer op het album staat.

Pat-sounds: Album Nouveau Velo - Nouveau Velo (2014) - pat-sounds.blogspot.nl