Zeer terecht dat je hier jaloers op bent hoor. Ik moest er even naar zoeken vorige week, maar ik heb hem uiteindelijk ook gevonden. En daar ben ik ontzettend blij mee. Recensie:

Record Store Day 2014 bracht aardig wat interessante releases, maar degene waar ik het meeste interesse in had was deze live LP van Tame Impala. Opgenomen tijdens hun tour door de US en nummers bevattend van zowel Lonerism als InnerSpeaker. En op kinky groen vinyl, altijd leuk. Aangezien ik InnerSpeaker (4,0) en Lonerism (4,5) zeer behoorlijk kan waarderen, kon ik deze 'gok' vrij makkelijk nemen.

Maar dat die gok zo goed uit zou vallen had ik nooit verwacht. Live Versions is misschien nog wel beter dan de normale albums. Dat komt trouwens niet door de zang, die er af en toe behoorlijk naast zit. Net als de gitaren trouwens, die soms gewoonweg vals zijn. Maar dat mag de pret absoluut niet drukken. Al die imperfecties geven juist iets extra's aan het album. Net als de nummerkeuze. Een goeie mix tussen beide albums, waar een heerlijke psychedelische flow in zit. Alles wordt net iets rauwer gespeeld, zit vol improvisaties en is daardoor nog een stuk spannender dan op album. Dat valt nog extra op door de productie, die werkelijk waar subliem is. Het publiek is aanwezig, maar is nergens overheersend en het geluid is kraakhelder.

Al met al een vrij briljant live-album. Nee, het is niet perfect maar juist dat zorgt misschien wel voor dat stukje extra. In combinatie natuurlijk met dat mooie groene kleurtje van de LP. Hij ligt al een week bijna onafgebroken op de platenspeler hier thuis, en ik vermoed dat die daar nog een poosje blijft liggen. In ieder geval tot de volgende normale LP van Tame Impale uit komt.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

"Britpop is de naam van een muziekstroming, beginnende in de jaren 90, die gevormd wordt door een aantal Britse muzikanten die terugvallen op hun helden uit de jaren zestig, met name The Beatles,The Who, The Kinks en The Small Faces." Wikipedia zegt dit over Britpop, dus dan moet het wel waar zijn... Soms erg leuk om een keertje naar te luisteren, maar ik ben er niet een enorme fan van. Ik luister dan liever naar de originele bands uit de jaren '60. Maar nu kreeg ik de tip om eens het debuut van Taymir te luisteren, een Nederlands bandje dat uitgeroepen is tot 1 van de 12 van 3voor12.

En dan begin je je debuut album met het nummer Aaaah. Dit nummer is echt on-Nederlands goed. Goed gezongen, pakkende rif, heerlijk tempo en het zit instant in je hoofd. Dit gaat misschien wel de festival-knaller van 2014 worden. En dat niveau blijft eigenlijk de rest van het album vol gehouden. In She Goat (haha.. woord-grapje?) komt er nog even heerlijk een tweede stem door-heen zeilen. Erg fijn! Eigenlijk zijn alle nummers raak. Misschien komt dat ook wel doordat alle nummers (op 2 na) binnen 3 minuten weer afgelopen zijn. En de hoeveelheid catchy hooks en riffs is echt bizar hoog. Hierdoor blijft het tempo in het album bijzonder hoog en erg fijn om naar te luisteren. Geen overbodige dingen, liedje spelen en hup, door naar de volgende Brit-pop-topper!

Ik was nogal sceptisch in eerste instantie, maar na 4 nummers (en 10 minuten) was daar eigenlijk niets meer van te merken. Dit is instant plezier en ik zat te swingen op mijn stoel. Tijd moet uitwijzen of dit aan het eind van het jaar nog steeds gedraaid wordt, maar voorlopig staat deze vast in mijn playlist! Ze zijn op dit moment aan het touren trouwens (tip!)

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Ik had het helemaal gemist, maar Pete & the Pirates zijn uit elkaar! Maar toen ik dat bericht las stond er gelijk onder: een deel van de band gaat verder onder de naam Teleman. Kijk, dat maakt de klap toch weer iets minder hard. De muziek vraagt u? Brit-pop en verbazingwekkend vaak komen daar de toevoegingen 'leuk', 'lekker' en 'catchy' voorbij (in ieder geval bij Pete & The Pirates dan). Ik had dus wel zin in dit Breakfast.

Maar ondanks dat ik best wel fan was van Pete & the Pirates, kan dit me een stukje minder bekoren. De liedjes zijn een stuk minder puntig en scherp. Het eerste nummer (Christina) klinkt veelbelovend, met de mooie herkenbare stem van Thomas Sanders en een goede opbouw in het nummer waarbij langzaam het tempo omhoog gaat. Maar waar ik zit te wachten op een climax, wordt het tempo juist weer terug genomen en blijkt er helemaal geen climax te zijn. En dat gebeurt vaker op dit album. Er wordt vaak mooi opgebouwd binnen het nummer, maar een echte climax ontbreekt. Hierdoor blijf ik continue wachten op iets wat niet komt. Een ander punt waar ik tegen aan loop is dat het soms nogal melancholisch wordt, bijvoorbeeld op 23 Floors Up en Skeleton Dance. Daar begin ik me ook voor het eerst te irriteren aan de stem van Sanders, iets wat me nog nooit overkomen is. Het komt allemaal nogal zeurderig en vervelend op me over.
Is er dan echt niets positiefs te melden over dit album? Natuurlijk wel, al moet je daar wel voor wachten tot het laatste nummer. Niet Travel Song, die is namelijk vrij standaard, maar het bonus nummer wat daarna komt weet het album nog te redden. Het begint alleen al lekker met de ruige en rauwe gitaren. En daarna wordt nog behoorlijk elektronisch en schuift richting Kraftwerk qua stijl. Een erg tof nummer, waar ik dan wel enthousiast over ben!

Na de eerste keer luisteren was ik al niet heel enthousiast en het wordt niet veel beter met meerdere luisterbeurten. In plaats van 'leuk', lekker' en 'catchy' zou ik hier eerder 'tegenvallend' en misschien zelfs wel 'saai' willen gebruiken. Maar het bonus nummer is wel vrij geniaal! Meer van dat graag voor het volgende album.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Vorig jaar kreeg ik van last.fm de tip om eens naar deze Temples te luisteren. Met similar artists als Jacco Gardner, Elephant Stone, Foxygen en Parquet Courts inderdaad niet zo'n hele rare suggestie. Een goede portie psychedelica is aan mij namelijk wel besteed. Maar er waren toen alleen maar wat losse nummers. Geen EP, geen album. Tot nu dan.

En wat is dat eerste nummer op het debuut fijn zeg! Lekkere achtergrond koortjes, goeie stem, heerlijke gitaar... Echt 'ouderwets' psychedelisch. Zelfs de productie klinkt retro. Alleen vanwege dit nummer had last.fm al gelijk. Nu alleen hopen dat het niveau wordt vast gehouden. Het tweede nummer is bijna net zo lekker als het eerste, hoewel het iets minder catchy is. Het blijft echter een fijn en leuk liedje. Daarna blijft het niveau hoog, maar er sluipt langzaam wat ... verveling erin. Verveling is misschien niet helemaal het goede woord. Ieder nummer los van elkaar is van hoog niveau, maar het blijft allemaal erg netjes. Geen rare uithalen, lompe gitaar- of drumsolo of iets anders wat je aandacht weer naar het album toe trekt. Denk hierbij bijvoorbeeld aan Elephant Stone die het interessant houden met de sitar. Daardoor kakt het album wat in naar het eind. Het luistert allemaal fijn weg, maar het mist net dat beetje extra om echt goed te worden.

Helaas is het niet het geniale album geworden waar ik op gehoopt had na het eerste nummer. Maar het is zeker niet slecht! Het luistert allemaal fijn weg en zal de komende tijd hier thuis nog wel vaker afgespeeld worden. Hopelijk kunnen ze live wel net dat beetje extra brengen. Ze zijn aan het touren, alleen zijn er nog geen Nederlandse podia gepland. Tot die tijd een fijn album, maar ook niet meer dan dat.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Deze werd door mij getipt als een hype van het najaar (de hele lijst staat hier trouwens). Nu zijn we bijna 2 maanden verder, maar hier zat ik er toch wel behoorlijk naast te peren. Het lowlands optreden is eigenlijk het laatste wat we van dit bandje gehoord hebben. Geen nummers op de radio, geen lovende album recensies… Waar ging het mis?

Nou, vooral bij de nummers eigenlijk. Voor het album uit kwam heb ik alleen de nummers Chocolat en sex gehoord. In mijn ogen is Chocolat ook meteen het beste nummer van het hele album. Helaas wordt dit niveau echter nergens meer gehaald, en blijft alles hangen in de categorie 'wel aardig'. Alles luistert wel prima weg, maar echt spannend of bijzonder wil het voor mij nergens worden. De stem is prima, de nummers zijn nooit heel slecht maar het spannende, het opwindende hoor ik eigenlijk nergens.

Al met al dus een matig album. Chocolat is wel leuk, maar dat is het dan ook gelijk wel. Een album wat je prima op kan zetten als er mensen op bezoek zijn. Niemand stoort zich er aan maar het trekt ook nooit echte de aandacht.

Overgenomen van mijn blog.

The Black Marble Selection is een 6-mans band uit Tilburg, die een mix maken tussen rhythm & blues, garage en beat muziek. Denk hierbij aan bijvoorbeeld de Nuggets box, the Kinks, Love, dat soort werk. Nadat vorig jaar hun debuut EP nog in eigen beheer werd uitgegeven zijn de heren opgepikt door V2 die nu hun debuut album uitbrengen. Binnen 3 maanden (!) werd al het materiaal op deze plaat geschreven.

De referentie naar de sixties zijn ook hier volop aanwezig. Het album opent met een ontzettend fijn surf-gitaar geluid wat je meteen aan die periode doet denken. En als dan ook de rauwe stem van Jean Paul Lilipaly en de mond-harmonica van stal worden gehaald zit het met het sfeertje meteen goed. Die mond-harmonica is een fijn onderdeel van het geluid, die ervoor zorgt dat alle nummers net wat dynamischer zijn. Als opener Again and Again dan afgesloten wordt met een heerlijke gitaar solo, weet je: dit gaat genieten worden! Ieder nummer is namelijk raak op dit album, waarbij de muziek soms ook doet denken aan 'nieuwere' bands als de Allah-Las. Het is heerlijk retro en zit vakkundig in elkaar. Op het moment dat de verveling als luisteraar erin begint te sluipen komt het instrumentale Birds Of Paradiso voorbij, precies op het juiste moment. Door de gitaar-schema's doet het nummer Oosters aan, wat een erg fijne afwisseling is. No Better Place mag ook niet onvermeld blijven, wat een stukje minder zomers en vrolijk klinkt dan de rest. In plaats daarvan, klinkt het wat ruiger en meer garage-punk aan, zoals bijvoorbeeld The Sonics. Wederom een welkome afwisseling op het album.

Dit album kan wel eens de 'Allah-Las' van 2015 worden. Het is niet heel uniek of wereld-veranderend, maar het klinkt ontzettend lekker en zit bijzonder vakkundig in elkaar. Tijdens mijn research las ik dat er maar 2.5 jaar zit tussen het eerste optreden van de heren en dit album. Dat hoor je er niet aan af: het klinkt bijzonder professioneel. Er zitten niet echt uitschieters in het album, maar het voelt allemaal als een coherent geheel. Een heerlijk album waardoor ik meteen zin heb in de zomer!

Pat-sounds: Album The Black Marble Selection - Under Herr Spell (2015) - pat-sounds.blogspot.nl

The Growlers zijn een 4-mans band uit het zonnige California, die (naar eigen zeggen) beach-goth maken. Een beetje surf, een beetje psychedelica en een beetje duisternis. En echt doorbreken naar het grote publiek wil nog niet echt lukken. Het is misschien wel iets te rauw, waarbij vooral zanger Brooks Nielsen een nogal zwart-gallige en depressieve kijk heeft op de wereld.

Chinese Fountain is wel wat meer gepolijst dan voorgaande albums. Dat kan nog niet gezegd worden van het stemgeluid van Nielsen overigens. Een klein ruw randje, heerlijk ontspannen en soms doet het een beetje 'dronken / lallend' aan. Misschien wel een van de fijnste stemmen die ik dit jaar gehoord heb. Vooral in combinatie met de subtiele drum en fijn gitaar getokkel een heerlijke mix. Als dat dan gecombineerd wordt met goede melodieën, zoals op Black Memories, zou je bijna denken aan een instant succes. Totdat je beter naar de teksten gaat luisteren in ieder geval. Het contrast tussen de vrolijke melodie en diep duistere teksten kan bijna niet groter

Where are you going
Come back with my heart
Sure as the wind keeps blowing
Nothing's going to heal these scars

Ook op Chinese Fountain is deze mix te horen. Een meer up-tempo, bijna funky nummer met veel effect op de stem van Nielsen. Af en toe wat electro invloeden zorgen voor een meer dan prima muzikaal deel. Maar wederom zijn die teksten weer zo duister

Keep tossing quarters in a Chinese fountain
A whole bunch of wishes unanswered, but who's counting
1239 chicks left me brokenhearted
I was a pretty boy, till love left me scarred

En zo zit het hele album vol met deze tegenstellingen. Aan de ene kant heerlijke nummers (zoals het eerder genoemde Black Memories, maar ook hoogtepunten als Dull Boy, Not The Man en Good Advice). Aan de andere kant die ontzettend depressieve teksten. Het zorgt voor een bijzondere combinatie. Muzikaal doet het laid-back, ontspannen en zomers aan, tekstueel denk je meer aan duistere nachten vol regen, wind en ellende. En dat zorgt eigenlijk voor een ontzettend intrigerend album. Niet voor ieder moment geschikt, maar in het donker op de bank met een kop telefoon op doet ie het bijzonder goed bij me.

Pat-sounds: The Growlers - Chinese Fountain (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Thé Lau is de zanger en tekstschrijver van de Nederlandse band The Scene, die nederklassiekers voortbracht als Blauw en Iedereen Is Van De Wereld. Vorig jaar werd bekend gemaakt dat Lau leidt aan keelkanker, en in april dit jaar werden er uitzaaiingen in de long geconstateerd, waarvoor geen behandeling mogelijk is. Dit leidde tot een afscheidstournee met The Scene, die onder meer langs Pinkpop en een uitverkochte HMH ging. Daarnaast schrijft Lau nog aan een roman en bracht hij dit album uit. Niet gehinderd door enige vorm van commercie of de druk om singles te maken.

En dat is ook te zien in de tracklist. Vier nummers, met in totaal 40 minuten aan muziek. Het album beschrijft een morphine-droom, en dat begint al meteen stemmig. Strijkers die het ritme aangeven, daarbij ondersteund door het tikken van de klok. Vervolgens komt daar een piano-stuk overheen, waarbij de gespeelde melodie het hele album terugkeert. Soms in lichtelijk gewijzigde vorm, maar altijd herkenbaar. Maar denk nu niet dat er niets te ontdekken is op muzikaal gebied. Er is genoeg ruimte voor strijkers, piano, drum en een heerlijk schurende gitaar om voor afwisseling te zorgen. Ook de stem van Lau biedt genoeg afwisseling. Soms mijmerend en mompelend (en niet altijd even goed verstaanbaar), dan weer ruig, strijdbaar en vol vuur.
Maar het echte hoogtepunt op dit album zijn de teksten. Simpele woorden, maar oh zo sterk. Hierin zijn ook de verschillende fases te ontdekken. Zo is er berusting (Ik ga slapen, mij wacht de nacht, en ik kan niet wachten) terwijl op andere momenten juist het gevoel van vluchten overheerst (De dood is op jacht naar mij, vuile uitzichtloze dood, de dood is op jacht, maar ik verdwijn in mijn dromen).

Dit album is dan ook onmogelijk los te zien van de ziekte van Lau. Het album op zich is goed, erg goed. Maar het is juist die extra lading, die alles nog een stuk heftiger maakt en ervoor zorgt dat de woorden nog harder aan komen. Gelukkig is er dan het laatste nummer, waarbij ontwaakt wordt uit de droom. Hier komen teksten als 'dit wordt een mooie dag' en een gospelkoortje voorbij. Tot dan ineens de stilte valt...

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Ik moet eerlijk bekennen: song teksten zijn voor mij nooit het belangrijkste in de muziek. Van een mooie tekst kan ik genieten, maar stem en instrumentatie vind ik vaak veel belangrijker. Daarom kan ik ook prima naar ‘niet-Engelse’ muziek luisteren: Noors, IJslands, een zelf-verzonnen taal. Het maakt me allemaal niet uit. Vaak vind ik het zelfs een plus punt.

En dat is hier ook het geval. The Liminanas zijn namelijk Frans, en zingen dan ook een groot aantal nummers op het album in deze taal. En dat klinkt heerlijk! Qua muziek zit het een beetje tussen de Velvet Underground en Serge Gainsbourg (Histoire de Melody Nelson iemand??) in. Het begin van het album heeft meer het stuwende en opzwepende van meneer Gainsbourg, maar naarmate het album vordert wordt het repeterender, experimenteler… ruiger. Hierdoor ontstaat een heel mooi geheel over het hele album. Je wordt mee gezogen in de sfeer, en doordat deze langzaam verandert blijft het album gedurende de hele speelduur interessant.
Waar de man in het gezelschap een heerlijke lage, lome stem heeft, klinkt de vrouw wat heser. Een plus punt van de vrouw is haar accent als ze Engels zingt. Bijvoorbeeld in het nummer Cold Was The Ground’. Allo Allo, maar dan met muziek. Puur genieten! Geen idee waar de nummers over gaan trouwens, maar het klinkt allemaal prima.

Voordat ik de tip kreeg om dit te luisteren, had ik nog nooit van deze band gehoord. En dat is zonde! Dit album is namelijk gewoon erg goed. Het is wel even wennen, maar na 2 luisterbeurten bleef deze maar terug komen in mijn luisterlijstje. Geef het de tijd, en je hebt een pareltje te pakken.

Overgenomen van mijn blog

Het Londense The Proper Ornaments kwam in 2013 met hun debuut: Waiting For The Summer. Een album van 24 minuten lang, maar wel met 10 nummers. Door 'veel' mensen wordt dit dan ook eerder gezien als een EP, waardoor dit Wooden Head dan hun echte eerste langspeel-plaat is. Bij mijn eerste luisterbeurt kwam de naam Veronica Falls boven drijven als referentie. Niet geheel verwonderlijk, aangezien James Hoare in beide bands zit als liedjesschrijver.

En net als Veronica Falls klinkt dit heerlijk zomers. Denk hierbij aan licht-psychedelische pop liedjes die allemaal zo rond de 3 minuten schommelen. Naast deze pop-inslag horen we ook lo-fi gitaren die hooky refreinen voorbrengen, zoals op openings-nummer Gone. Hier valt ook de zanger op, die een mooie heldere stem heeft en lekker nonchalant kan zingen. Op andere nummers wordt ook samen gezongen met de rest van de band, maar daar valt dat mooie heldere aspect enigszins weg en doet de samenzang eerder afbreuk aan de nummers.
Het tempo wordt soms ook wat verder terug genomen, zoals op Ruby, waar de electrische gitaar is vervangen voor de acoustische variant. Goed voor de afwisseling, maar zonde dat het nummer verder niet heel boeiend is. Het nummer tokkelt voort, zonder een opleving. Dit is ook iets wat voor het album als geheel telt. Het klinkt allemaal fijn, maar echt spectaculair is het nergens.

Hierdoor is het een prima zomer-album geworden. Het ademt een fijne lome sfeer waardoor het perfect is voor op de achtergrond tijdens een terrasje. Helaas mist het de echte uitschieters om sterk genoeg te zijn om als luister-activiteit de hele lengte te blijven boeien.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Ik ben even de weg kwijt. Hadden Thee Oh Sees vorig jaar niet aangekondigd om een pauze te nemen? Ook in dit soort gevallen is Google je grootste vriend: tijdens een van de laatste shows vorig jaar hebben ze inderdaad aangegeven rust te nemen. Maar blijkbaar zijn de heren daar niet erg goed in, want al snel werd dat veranderd in: "er komt een nieuw album uit begin 2014 en dan zien we vanaf daar wel weer verder". Dat de heren trouwens niet zo goed zijn in pauze houden is ook te zien aan het aantal albums dat de heren uitbrengen: deze Drop is alweer de 12e in 8 jaar (en dan tel ik de EP's, samenwerkingen en activiteiten op verzamelaars nog niet eens mee).

En deze nieuwste is wederom bijzonder fijn om te luisteren. Psychedelische hard-rock, maar dan op z'n Thee Oh Sees zeg maar. Gewoon lekker doen waar ze zin in hebben. Zo is Penetrating Eye een heerlijke opener, met misschien wel het leukste refrein dat de heren hebben gemaakt. Een fijn, fout Lalalalalalala-koortje, dat zich meteen in je hoofd nestelt en er niet meer uit gaat. Puur genieten! En dat niveau blijven ze eigenlijk vast houden. Over het hele album horen we goeie riffs, lekkere solo's, en wordt het nergens saai of voorspelbaar. Zo kent Encrypted Bounce kent een lekker 'freak' stukje richting het eind van het nummer, zijn er naast de 'lompere' up-tempo nummers ook de rustigere momenten en soms komt er zelfs iets wat richting pop-muziek neigt om de hoek kijken (bijvoorbeeld: Put Some Reverb On My Brother, met gast-bijdrage van Mikal Cronin). Het album is voor mij ook precies lang genoeg met zijn 31minuten. Korter en je was toch wat onbevredigd achtergelaten, langer en het was misschien te veel van het goede geweest.

Het kan natuurlijk ook een gevaar zijn, zo productief zijn. In plaats van ideeën te laten rijpen en goed uit te werken is er de kans dat er half werk uit komt. Gelukkig laten Thee Oh Sees zijn dat ze daar in ieder geval geen last van hebben. Floatin Coffin vond ik goed, maar deze zelfs nog een stukje beter! Als ze zo door blijven gaan mogen ze die pause van mij wel helemaal laten zitten!

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Voor de meeste bands is de naam heilig. In sommige gevallen wordt ‘the’ nog wel eens weg gehaald, maar veel extremer dan dat wil het niet snel worden. Behalve bij The Silver Mt Zion dan. Begonnen als A Silver Mt. Zion, 4 albums onder de naam The Silver Mt. Zion Memorial Orchestra & Tra-La-La band en nu alweer voor de 2e keer onder de noemer Thee Silver Mt. Zion Memorial Orchestra dus. Dingen lekker anders doen, gewoon omdat het kan. Het moet allemaal wel een beetje spannend blijven natuurlijk.

En dat geldt zeker voor dit nieuwe album. Het begint namelijk met de stem van een klein meisje: “We live on an island called Montreal, and we make a lot of noise because we love each other”. Nou, dan moet het met die liefde wel goed zitten want wat volgt is inderdaad noise. Maar dan wel op een positieve manier. De zanger zou de eerste ronde van Idols (of vul hier ieder ander talentenprogramma in) waarschijnlijk niet overleefd hebben, het tempo gaat van niveau gletsjer naar licht-snelheid binnen 2 seconden en weer terug en de violen lijken harder hun best te doen tegen de muziek in te gaan dan daadwerkelijk mee te willen helpen. Een soort post-rock op overdrive. Maar is het ook goed? Dat weet ik eigenlijk niet zo goed. Op sommige momenten is het teveel, teveel ideeën, teveel van alles eigenlijk. Maar 2 seconde later kan zich ook bijna perfecte schoonheid openbaren als alles opeens wel samenvalt. Hierdoor is het album in ieder geval altijd spannend, het blijft trekken aan me. Zodra het afgelopen is, wil ik hem eigenlijk gelijk nog een keer opzetten.

En dan moet je nu naar een conclusie schrijven, want zo hoort dat. Maar ja, wat moet je hier nou van vinden? Bij vlagen onuitstaanbaar, op andere momenten geniaal, maar het is in ieder geval spannend. Misschien moeten we het anders doen. Van 0 tot 5 sterren en een apart hoekje voor Thee Silver Mt. Zion waar alles zijn waarde heeft verloren. Ik gok dat de band dat wel kan waarderen. Totdat ik hier een mooie oplossing voor heb gevonden, toch maar traditionele sterren uitdelen. 4 stuks, maar over 2 seconde kunnen dat er ook 5 of 2 zijn.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Het is natuurlijk wel een mooi verhaal. Jongen verlaat gehucht in Friesland en gaat in het grote Berlijn wonen om daar muziek te maken. We konden al kennis maken met z'n 2 EP's (Hylas 001 en Hylas 002) uit 2012, en nu is er dan zijn eerste volledige album: Hylas. Hopelijk is ie beter in het maken van muziek dan in het bedenken van album-titels. Daar zit nou niet echt veel variatie in.

Maar dat kan gelukkig over de muziek niet gezegd worden. Het eerste nummer (genaamd Hylas ...) is meteen wel de bekendste, en heeft de laatste tijd behoorlijk wat airtime gekregen op de Nederlandse radio. Rustige stukken wisselen af met de meer uptempo synthesizer refreinen met ook meer nadruk om de drum. Een fijne binnenkomer! Ghostcity is meteen een heel stuk minder poppy, met een donkere en dreigende sfeer. Maar ondanks die donkere sfeer blijft het allemaal een beetje ... uhm... netjes; glad misschien wel. Met een iets rauwer geluid had dit nummer veel meer indruk op me gemaakt. En dat blijft eigenlijk de rest van het album ook zo. Voldoende afwisseling, goede nummers, goede stem, maar alles blijft voor mij nogal op de vlakte, waardoor ik nergens echt geraakt word door de muziek. Het klinkt allemaal perfect, maar daardoor neigt het ook naar klinisch.

Ik hou er altijd van als alles net niet lekker in elkaar zit. Ik kan intens genieten van een bas-gitaar die een beetje om de drums heen wankelt en er de hele tijd 0.1 seconde naast zit. De ene keer er net voor, dan er weet net achter en zo het hele nummer door. Niets van dat alles in dit debuut van Thomas Azier. Het klinkt allemaal perfect, en daar zit voor mij eigenlijk de grootste zwakte. Doordat het zo perfect klinkt, blijft het allemaal nogal glad. Helaas, want de potentie is er zeker!

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Dit moet toch een van de grootste brain-farts zijn geweest uit mijn muzikale geschiedenis. Het is 2006, en mijn eerste (en enige) lowlands ervaring tot nu toe. Nogal overdonderd door al dat muzikale geweld, raak je soms nog wel eens de weg kwijt tussen alle optredens. Maar hoe ik in hemelsnaam Sonic Youth over heb kunnen slaan (in de Alpha) en in plaats daarvan bij het tergend slechte Enter Shakari (in de Charlie of zo) terecht ben gekomen is mij nog steeds een raadsel. Daydream Nation is natuurlijk een onvervalste klassieker, maar ook recenter werk als Murray Street of Rather Ripped kan ik erg waarderen. Maar de laatste tijd is het stil rond het moederschip dat Sonic Youth heet. Kim Gordon kwam vorig jaar met Body/Head en Thurston Moore was bezig met Chelsea Light Moving. Maar nu is er dus weer een 'solo' album van Moore.

En dat klinkt werkelijk waanzinnig. Speak To The Wild begint eigenlijk meteen met dat über-herkenbare Sonic Youth gitaar-geluid. Het tempo ligt echter wel een stukje lager, en in plaats van het 'hysterische' gekrijs van Kim Gordon horen we hier de rustige, stem van Moore zelf. Een hele erg fijne stem zelfs, waarbij je je af gaat vragen waarom die niet vaker te horen was in Sonic Youth. Sowieso is dit een erg verslavend nummer dat tussen minuut 6 en 7 nog lekker los gaat met een vlammende gitaar-solo. Dan valt ook pas op dat het nummer behoorlijk lang is, met ruim 8 minuten. Het verveelt echter geen moment, en na de laatste noten wil je eigenlijk meteen weer op repeat. Wacht daar nog even mee. Er komt nog veel meer moois. Forevermore bijvoorbeeld, dat nog een stukje langer is met ruim 11 minuten. Het begin is een stuk dreigender dan Speak To The Wild, maar het is wederom heerlijk bezwerend met repetitieve ritmes en gitaar-riffs; het brengt je bijna in een soort trance. Ook het lange instrumentale tussen-stuk is hypnotiserend goed, zonder dat er nu echt heel veel 'bijzondere' dingen gebeuren. Verveling ligt overal op de loer, en het is te danken aan het vakmanschap van de band dat dit nummer daar juist ver van af blijft. The Best Day klinkt daarentegen bijna poppy, met een waanzinnig lekkere melodie in de zowel de gitaar als zanglijn van Moore. Maar Moore heeft het 'hysterische' van Sonic Youth zeker nog in zich hoor, zoals te horen op Detonation. Het is meer up-tempo, waarbij de gitaar lijnen steeds maar sneller en sneller lijken te gaan.

Dit album is eigenlijk gewoon te verslavend. Het bezweert en hypnotiseert zonder dat nu meteen duidelijk wordt waar dit vandaag komt. Misschien wel door de stuwende ritme-sectie en de heerlijke gitaar klanken van Moore zelf. Daarnaast is de stem van Moore bijzonder fijn om naar te luisteren. Dit tezamen zorgt dus voor een werkelijk heerlijke plaat. De 50 minuten vliegen werkelijk voorbij. Als dit het niveau is van Moore solo, heb je bijna geen behoefte meer aan Sonic Youth. Dit kan namelijk gemakkelijk concurreren met hun beste werk.

Pat-sounds: Album Thurston Moore - The Best Day (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Timber Timbre is een folk-trio uit Canada. Dit is alweer hun vijfde album, en de naam kwam me ergens vaag bekend voor. Misschien omdat ze op de long-list stonden voor de Polaris Music Award (Canadese pop-prijs, dit jaar gewonnen door Godspeed You! Black Emperor) in 2009 en 2011, of omdat ze vorig jaar tourden met Laura Marling. Maar goed, in combinatie met de typering van de muziek (volgens wikipedia: blues, filmisch) genoeg redenen om dit maar eens te gaan luisteren dus!

En daar heb ik geen moment spijt van. Een dreigende sfeer, soms een beetje een western gevoel. Het 'blues' gedeelte van de typering zie ik er nog niet helemaal in, maar dat maakt natuurlijk niet uit. Het filmische aspect in de muziek is zo duidelijk aanwezig, dat ik de cowboys al klaar zie staan voor een duel, maar dan wel op een Quentin Tarantino wijze, zeg maar. Zo'n ontzettend cool Wilde Westen gevoel. In combinatie met de mooie stem, de dreigende sfeer en de goede instrumentatie zit dit deel helemaal snor. Het album geeft echter niet meteen al zijn geheimen prijs. Na de 1e luisterbeurt vond ik het vrij veel van hetzelfde en miste ik de afwisseling. Met iedere volgende keer luisteren vallen er steeds meer dingen op. Bij iedere luisterbeurt vallen er nieuwe dingen op, en blijkt het album meer dan voldoende afwisseling te kennen.

Ik ben hier serieus van onder de indruk. Een heerlijke album om keihard aan te zetten en met de ogen dicht op de bank te luisteren. Geef het echter wel even de tijd, want dit album blijft maar groeien. Maar de beloning is het meer dan waard.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Als ik een favoriet land uit zou moeten kiezen qua muziek komt Noorwegen verrassend hoog bij mij, misschien zelfs op de eerste plaats. Bands als Motorpsycho, Jaga Jazzist en Kaizers Orchestra behoren tot mijn persoonlijke favorieten, en ik ben daarom altijd wel extra getriggerd als iets uit Noorwegen komt. Deze Todd Terje (oorspronkelijke naam: Terje Olsen) kreeg daarom toch maar een luisterbeurt. Ook geholpen door de behoorlijke beoordelingen van (onder meer) Musicmeter en Pitchfork natuurlijk.

En deze Noorse DJ maakt een soort electro, disco-combi. Meestal associeer ik electro met donkere en duistere beats, maar niets van dit alles op dit album. Dit is lekker luchtig en vrolijk, maar zonder vervelend te worden zoals ik vaak bij disco heb. Het begint wat rustiger, met deuntjes die ook als achtergrond bij de Love Boat tv-serie hadden kunnen dienen. Naarmate het album vordert wordt het tempo wat opgeschroefd, maar het hele album is eigenlijk bijzonder leuk om naar te luisteren. Er wordt niet in gezongen (behalve een paar keer de zin It's Album Time), maar dat mis je ook nergens. De bliebjes en melodieën zijn sterk genoeg en zorgen voor de nodige afwisseling. Een echte uitschieter hoor ik niet echt, alles is van hetzelfde hoge niveau.

Ik was oorspronkelijk niet van plan om het album te recenseren, maar ik bleef hem maar draaien afgelopen week. Begonnen in de categorie 'wel aardig', gestegen naar 'best leuk' en nu staat die op 'erg fijn'. Heerlijke 'niets-aan-de-hand' electro-pop dus die best verslavend is.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Als ergens het woordje Krautrock valt, veer ik meestal op. Helemaal als het gecombineerd wordt met pop muziek. Lekker repeterend en experimenteel, maar nooit het liedje uit het oog verliezen. Er zijn maar weinig bands die dat goed kunnen. Kijken of Toy dat met hun tweede album lukt.

Nou, om maar meteen antwoord te geven: eigenlijk niet. De lange uitgesponnen nummers zijn in mijn ogen het beste waar vooral de drums en bas heerlijk de muziek voort blijven stuwen. Daarnaast natuurlijk nog de gitaar die voor de nodige noise zorgt en dat vaak voor meer dan 7 minuten. Niets dan lof voor het experimentele deel dus! De korte ‘pop’ nummers halen dit niveau eigenlijk maar 1 keer: in het nummer As We Turn. Hier weet de band perfect te balanceren op het lijntje tussen pop en experiment, waar in de rest van de popnummers eigenlijk de melodie niet sterk genoeg is. Dit zorgt er ook voor dat het album voor mijn gevoel best lang duurt. Soms vliegt een uur voorbij, maar hier ben ik het naar het einde van het album eigenlijk wel een beetje beu.

Beetje dubbel allemaal dus. De lange nummers zijn vrij briljant maar de korte nummers weten dit niveau eigenlijk (bijna) nergens te halen. Daardoor wordt het gemiddelde hard naar beneden getrokken. Volgende keer alleen de lange experimente nummers en dan zijn ze zeker kandidaat voor de toplijstjes!

Overgenomen van mijn blog.

Vorig jaar was dit toch wel een van de meest verrassende bands binnen Nederland. Traumahelikopter uit Groningen Noord (vooral dat Noord is erg belangrijk). Punk, 'rammelrock' (hoewel ze zelf een hekel hebben aan die term), energiek en dat soort termen, zeg maar. En in hetzelfde tempo waarmee ze hun nummers spelen, brengen ze ook hun albums uit. Want binnen een jaar is het alweer tijd voor hun tweede album.

En op dit nieuwe album ligt het tempo net een stukje lager dan op het debuut. En godnondeju, wat pakt dat goed uit zeg! Neem nou alleen al het eerste nummer. Er zit zoveel meer subtiliteit in de muziek vergeleken met het debuut. Goeie tekst, goed ritme, werkelijk een geniaal nummer. En dat blijft het hele album zo doorgaan. Nog steeds alleen met 2 gitaren en beperkt drumstel, zodat er geen lage bas tonen in de muziek zitten. Maar nergens mis je die. Net als in het debuut voelen de nummers hierdoor fris en energiek aan. Welke ook zijn gebleven zijn de heerlijke teksten. Nee, echt vrolijk kan je ze niet noemen. Eerder depressief eigenlijk. Voorbeelden? Bijvoorbeeld de zinnen "Last Night I Dreamed I Killed Myself" (gelijknamige nummer) en "I'm Gonna Die Alone" van het nummer You. Dat is nou niet echt een vrolijke tekst voor op een zonnige zomerse dag. En dat is pas een kleine selectie van de eerste 3 nummers.

Ik kan er eigenlijk niet over uit hoe goed dit album is. Van een debuut dat 'wel aardig maar niet heel bijzonder' was, heeft Traumahelikopter met dit album een enorme stap vooruit gezet. De geldingsdrang en punk-attitude van het debuut is gebleven, maar nu in combinatie met nummers die zó veel beter zijn. Dit is zeker materiaal voor de eindejaarslijstjes. Wat zeg ik? Tot nu toe is dit HET album van 2014!

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Ty Segall is de onbetwiste koning der fuzz-rock. Mikal Cronin speelt bas in de band van Segall, Thee Oh Sees namen verschillende singles met Ty, en zo gaat het lijstje met artiesten die samen met Ty Segall hebben gewerkt maar door. En dat allemaal binnen (in grote lijnen) hetzelfde genre: psychedelica, beetje surf, veel rammelen maar vooral het gebruik van het distortion pedaal (de fuzzbox, vandaar de naam). En de beste man is productief. Dit is namelijk alweer zijn derde (!) album in twee jaar, en zijn 8e album sinds 2008, en dat allemaal pas op 27 jarige leeftijd (!!). Op Sleeper nog acoustisch, bij Fuzz op de drums en nu weer 'ouderwets' op de elektrische gitaar. En gezien de constant hoge kwaliteit van de voorgaande albums, belooft ook dit weer veel goeds.

En dat wordt waar gemaakt. En nog veel meer dan dat. Dit is misschien wel het beste album van Segall. Manipulator begint al meteen heerlijk met dat poppy orgeltje, de 'Beatlesque' zang en een heerlijk psychedelisch gitaar-loopje. En naarmate het nummer vordert komt er steeds meer geëxperimenteer, vooral door de spacy gitaar-geluiden. The Singer is een rustiger nummer, hoewel er nog voldoende fuzz op de gitaren achter blijft. Maar juist dit maakt het zo knap. Eigenlijk een ontzettend mooi, rustig pop-nummer wat door die smerige gitaren extra spannend blijft. Goed gezongen ook door Segall. Maar ook het ruige werk is nog terug te horen, bijvoorbeeld op It's over, volgend op The Singer. Een lekkere gitaar-solo in het midden, hoog tempo en fijne door beukende drums. Over drums gesproken: luister vooral naar de drum-solo in Feel, gevolgd door nog zo'n heerlijke gitaar solo. Misschien wel het hoogtepunt van het album. Of is dat toch The Clock, met misschien wel de meest geniale riff van het hele album op akoestische gitaar. Nee, 1 hoogtepunt er uit halen is gewoonweg niet te doen. Alle 17 nummers zijn goed, en ondanks de forse lengte van 55 minuten verveelt dit album geen moment. Sterker nog, zodra het album afgelopen wil je gelijk nog een keer.

Dit album is in 1 woord verslavend. Het biedt psychedelica, pop, raggende gitaren, drum solo's, en dat allemaal verpakt in korte nummers van maximaal 5 minuten. Zeventien nummers, maar allemaal even mooi en bijzonder. Na 3 dagen non-stop repeat ben ik er uit: dit is het beste album van Ty Segall.

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds

Electronische muziek en ik hebben een soort haat-liefde verhouding. Vaak is het 'haat' en kan ik er eigenlijk niets mee. Maar zo heel af en toe komt er pure schoonheid naar boven. Voorbeelden? Het vorig jaar uitgekomen album van Darkside en Aphex Twin's Ambient Works '85-'92. En nu kreeg ik de tip om eens deze van Tycho te luisteren. Dat zou mij ook wel moeten liggen.

Nou, en dat klopt eigenlijk ook wel. Het eerste nummer klinkt heerlijk zomers met af en toe een fijne gitaar of synthesizer er door heen. Dat blijft eigenlijk ook in de rest van het album zo. De nummers lopen goed in elkaar over waardoor er een fijne sfeer in het album zit. Soms iets meer uptempo, alhoewel het nergens heel heftig wordt . Ook voorkomen de tempowisselingen teveel herhaling. Het is allemaal net subtiel genoeg om niet saai te worden. Het hele album mag dan 36 minuten duren, voor mijn gevoel is het binnen een paar minuten weer voorbij. Het is heerlijk wegdromen bij deze muziek. Het is voor mij dan ook lastig om een favoriet nummer aan te wijzen, het lijkt 1 lang nummer te zijn.

Een goeie tip dus! Het voelt als fijne lounge muziek voor op het strand. Lekker de hele dag in de zon liggen, en daarna met een fris wit biertje nog nagenieten van de ondergaande zon. Hoe kan dat nou niet genieten zijn?

Overgenomen van mijn blog: Pat-sounds