Borduurden op hun vorige album uit 2009 nog voort op het shoegaze en donkere wave geluid van een Ride of Joy Division.
Met Skying veranderde hun klankbeeld van dreigend en duister naar een lichtere toon met de nadruk op synths en een poppier geluid.
Still Life is de eerste single van het album, wat doet denken aan de oude Talk Talk en Simple Minds (tot en met aan New Gold Dream).
Het heeft bovendien een refrein, wat op een of andere manier niet meer uit je hoofd wil.

Hoe Will Toledo hier zijn eigen falen en gebreken weet te omschrijven en vergelijken met de falende kapitein van het cruiseschip de Costa Concordia vind ik hier briljant.

How was I supposed to know how to make dinner for myself?
How was I supposed to know how to hold a job?

How was I supposed to know how to not get drunk every
Thursday, Friday, Saturday, and — why not — Sunday?
How was I supposed to know how steer this ship?
How the hell was I supposed to steer this ship?

En dat in combinatie met een muzikaal fantastisch nummer dat een dikke elf minuten duurt met een prachtige opbouw. Heerlijk ook hoe het nummer na die langzame opbouw er keihard in knalt.

Terecht dat Nits van alle Nederlandse bands het vaakst in de MuMe-lijst staan. Dit is zo weer een klassesong van hen getoonzet op een walsritme met originele arrangementen. Het heeft ook een Hollands tintje dat in dit geval charmant is.

Torn is één van mijn voornaamste guilty pleasures. Een fantastische popparel met een leuke outro, waarbij je niet anders kunt dan hierin meegezogen worden en het uit volle borst mee te zingen.  )

Een volkomen over het hoofd geziene act uit de explosie aan nieuwe Britse
bandjes van rond 1990. The Heart Throbs horen misschien wel nergens bij: niet baggy of dansbaar, geen echte shoegaze, ook geen Britse tongue-in-cheekpop. Nee, gewoon een doodsimpel bandje met zangeres dat heerlijk wegluistert. Zangeres Rose Carlotti kan best gemeen klinken (op het album Cleopatra Grip bijvoorbeeld), maar zet op het nummer Hooligan haar meer zoetgevooisde stemgeluid op. Let ook op de heerlijk subtiele synthesizeraccentjes. Veel leuker kan popmuziek niet worden.

Okee, Wayne Coyne is niet de beste en meest toonvaste zangers ter wereld, maar hij is wel de bandleider van één van de kleurrijkste en fantasierijkste bands op aarde. Ook de combinatie van electronica en orkestrale bombast gaat de band prima af, zoals dit nummer bewijst.

Morphine heeft een uniek geluid dat tussen blues en jazz ligt. Die scheurende sax en de melodie maken dit nummer een hoogstandje.

Deze van Magazine heb ik al eens gehoord en liet een goede indruk achter. Magazine produceert een aangenaam geluid dat tegelijk ook donkerheid ademt. Het refrein gaat zelfs een beetje de enge kant op. Maar juist dat is prachtig. Het refrein straalt samen met het sterke gitaarspel de klasse van dit nummer uit. Dit is een van de mooiere ontdekkingen in deze top 2000.

()

()

()

Vaak betiteld als een genie. Maar misschien heeft die meer iets weg van een geniale gek. Brian Wilson leeft in zijn eigen wereld. Een wereld waarin niet alleen geluk, verwoord in wonderschone liedjes en verpakt in vrolijk klinkende muziek, maar ook veel ellende moet zijn geweest. Een zielige man vind ik Brian daarom maar.
Een voorbeeld van wat ik bedoel is dat je niet helemaal in orde bent dat je een plaat als Smile, dat gemakkelijk kan concurreren met het werk van Brian’s kwelgeesten John en Paul, pas tientallen na dato officieel uit durft te brengen. Gelukkig heb ik dat wel meegemaakt en ik zal het m’n kinderen na vertellen. Het was de grootste overwinning in de popgeschiedenis.
Gelukkig was het wel zo dat veel liedjes kort na het falen van het Smile project uiteindelijk toch nog op een plaat van the Beach Boys terecht. Zo ook dit nummer dat eigenlijk hoog in de top 2000 allertijden zou moeten staan zo niet op 1. Deze versie is de bekende versie die zo rond 73 opnieuw opgenomen is voor het album met de gelijkwaardige naam maar ook op de uiteindelijke officiële Smile versie van the Beach Boys terecht is gekomen. Mooi is het dat het nummer ingezongen is door broer Carl voor wie Brian het ook bedoeld had. Het is wat ingetogen en werkt naar het prachtige meerstemmige einde toe. Vooral mooi om te luisteren in het geheel van Smile.

Hoe opzwepend wil je een nummer hebben. Hoe Engels ook trouwens. In Engeland een One-hit wonder en in Nederland kwam dit fantastische werkje niet veel verder dan een bescheiden radiohitje. Hoe onterecht kan muziek zijn blijkt dan wel weer. De zwaar aangezette maar nergens over de top gaande muziek met de sterke vocalen van Louis Eliot maken deze track tot een fantastische trip door de Engelse muziek.

De sensualiteit van haar stem is wat mij betreft het belangrijkste wapenfeit van de groep rond Chrissie Hynde. Brass in Pocket wordt half kreunend op de luisteraar afgestuurd en met een handvol akkoorden weet de groep ons in te pakken. De begeleiding is nergens opdringerig, want de klemtoon moet op de vertellende stem van Chrissie liggen. Het niveau van hun doorbraak single zouden ze daarna nooit meer halen, al schreven ze nog een paar aangename hits op hun naam.

Eigenlijk gewoon grappig hoe Mr. E. zulke meezingbare melodietjes combineert met zulke lusteloze, deprimerende teksten; onbedwingbaar huilend op de badkamervloer liggen klinkt alleen met deze muziek aantrekkelijker dan ooit. Kan niet zeggen dat dit een erg grote emotionele impact op me heeft (minpunt van al de vrolijke melodieën; kant noch wal heet dat), maar de titel “inventieve pop” doet dit soort muziek nog te weinig eer aan.

Eén van de belangrijkste bands uit de Motown-stal. De wat weemoedige falset van Smokey Robinson is indrukwekkend, ook de baslijn en de achtergrondzang moeten vermeld worden.

Na het veelbelovende debuut Philharmonics was daar drie jaar later dan eindelijk de lang verwachte opvolger. Aventine is exact wat het debuut ook al bracht, maar wat mij betreft dat nog net even wat mooier. The Curse was de bloedmooie single waardoor je wist dat het album te gek zou gaan worden. Schitterende wegdroommuziek!

The curse ruled from the underground down by the shore
And their hope grew with a hunger to live unlike before

De allereerste keer dat ik dit nummer hoorde was ik eigenlijk stomverbaasd. Hoezo ken ik dit nog niet? Nou gewoon omdat het album nog maar net uit was op het moment dat ik dit nummer hoorde. Alleen klonk dit nummer alsof het in de jaren 80 opgenomen was. Halverwege het nummer gaat dit zo heerlijk los mijn eerste associatie met dit nummer was new wave later leek het eerder psychedelisch te zijn. Het leek alsof ze een flink aantal muziek uit mijn cd rek hadden getrokken in een blender hadden gedaan en deze zee in een zee in een cocktailglaasje voor me ingeschonken hadden. Het smaakt naar meer. Helaas beklijft niet alles op het album Primary Colours, toch is het een fijn album. )

()

()

()

Hebben we ze weer. Ze staan toch best vaak in de lijst, zeker voor een band die niet zo heel bekend is buiten de wavekringen (en helemaal Script of the Bridge buiten beschouwing gelaten). Nevertheless is het weer een prima waveklassieker met dromerige synths op de achtergrond, hypnotiserend drumwerk en ook het gitaarspel is mooi verwerkt.

Ik heb een hele grote zwak voor Steely Dan. Het is ontzettend gladde muziek, waar ik normaal echt een afkeer van heb, maar de muziek van Steely Dan vind ik echt fantastisch. Toen ik voor de eerste keer naar 3 Feet High and Rising van De La Soul was ik dan ook vrij verrast dat er ineens een sample van de Steely Dan-track Peg langs kwam. Samplen is geen lui jatwerk bij De La Soul, van veel verschillende elementen van tracks (onder andere Otis Redding, Sly & the Family Stone) zetten ze weer een fantastische instrumental neer. Dat er dan ook nog eens heerlijk laid back over heen gerapt wordt is helemaal een plus. Een echte zomertrack om de Daisy Age terug te brengen.

Heather Nova, de blonde schone van het eiland Bermuda. Al sinds haar doorbraak album 'Oyster' heb ik een zwak voor haar prachtige stem. Dit 'Walk This World' is de opener en haar debuutsingle. Halverwege de jaren '90 bracht ik veel tijd door met vrienden in ons 'hok' (tegenwoordig zou je het waarschijnlijk een zuipkeet noemen, alleen zaten wij in een oude stal
) waar we vooral veel rock en metal draaiden, Heather Nova was hierop een prettige uitzondering. En reken maar dat we graag met haar mee wilden...

""And I'm sucked in by the wonder and I'm fucked up by the lies
And I dig a hole to climb in and I build some wings to fly
And I think that I could love you 'cause you know how to be free
I want you to come walk this world with me""

()

Authentieke bas en gitaren in de sound van synthpop band The Human League. En net die aanpak zorgde voor een dreigend decor waartegen de burgeroorlog in Libanon tekstueel gestalte kon worden gegeven. Het donkere stemgeluid van Phil Oakey en de vocale muntsmaak van de beide zangeressen bleken ook op deze wijze in staat om de Human League stempel op de single te drukken. Volgens mij inspireerde The Lebanon (1984) Killing Joke voor hun grootse hit Love Like Blood (1985): gelijkaardige spanning tussen bas, gitaar en synths. Leg ze maar eens naast elkaar.

Razzmatazz is een nummertje van het verzamelalbum Pulpintro en staat dus niet op een regulier album. Het scoorde volgens mij ook vooral op single. Razzmatazz is de eerste luisterbeurt al geweldig. Het is een klassieke britpop uptempo song met een fantastisch refrein. En daarmee is eigenlijk al genoeg gezegd. Maar er zijn meer momenten waar de klasse vanaf druipt. Bijvoorbeeld het moment steeds na het refrein, waar een klein beetje gas wordt teruggenomen is ook erg goed gedaan. Daarna wordt weer opgebouwd naar het sterke refrein.

Dit nummer is meer gepolijsd en minder rauw dan Antabus. Wat blijft is de lieflijke zang van Maja Milner in een puntig Cure-achtig nummer. Ik zou deze graag eens zien op BKS of Down the Rabbit Hole.