De band Yes begint eigenlijk steeds verder te zakken in mijn ranglijst der bands. Ik heb er de aandacht niet meer voor en veel van die typische Yes elementen gaan me irriteren. Sommige albums en specifieke nummers blijven echter staan als een huis. Het album Close to the Edge is er zo een. Het titelnummer steekt er letterlijk en figuurlijk ook nog eens bovenuit. Misschien moeten sommige even door de eerste vier minuten gefreak heenbijten maar dat geeft niks want heb je nog 14 minuten oersymfo in optima forma te gaan!

()

Het is inmiddels een jaar gelden dat ik het nummer leerde kennen, want dat was de zomervakantie 2012. George Michael, de man van Wham! en hits als Careless Whisper en Faith, een artiest die nooit echt mijn interesse had. Des te verbaasder was ik toen bleek dat het album waar dit nummer op staat, Listen Without Prejudice Vol. 1, een uitstekend gemiddelde had.
Dus op mijn iPod gezet en volgens dus voor het eerst beluisterd. Vanaf Praying for Time tot het slotakkoord een meer dan goed album, maar één nummer sprong (en springt) er toch wel bovenuit. Het jazzy Cowboys and Angels is totaal anders dan alles wat ik van de man ken. Rustig en bovenal met een prachtige tekst.
Ik dacht een onbekend pareltje ontdekt te hebben. Later bleek dat dit nummer gewoon in de Top 2000 stond. Aan de andere kant had het als het onbekend geweest zou zijn waarschijnlijk nooit de MuMe Ladder gehaald. )

Samen met de #50 (nog even wachten) de nummers die ervoor zorgde dat ik in de zomer van 2007 geobsedeerd raakte met post-punk en new wave. Destijds stond het nummer op #1 in de esoteric charts op rateyourmusic en had totaal geen idee wat ik moest verwachten, maar het pakte perfect uit. Een nummer dat altijd zorgt voor een flinke boost energie; het label Power Pop past er perfect bij.
En sinds kort er ook achter gekomen dat de hele plaat goud is. Mag gerust in het rijtje van de klassieke self-titled albums van The Modern Lovers en Violent Femmes.

()

Samen met The Rip van Portishead een van de grootste kanshebbers om te draaien tijdens mijn begrafenis. Ik smelt iedere keer helemaal weg van binnen bij het horen van dit nummer. Een traag, hypnotiserend nummer van The Cure, zeker een van hun meest subtiele nummers.

Faith No More wist verschillende stijlen en stemmingen in één nummer te brengen. Agressief, wat duister, een tikkeltje mysterieus en vooral apart.

Volgens mij heb ik al bij een paar nummers in deze top 100 gezegd dat deze goed zijn om je frustraties eruit te gooien. Echter is er één nummer daar absoluut het beste ingrediënt voor en dat is What Went Down. Bij Blue Blood vertelde ik al dat Foals ook snoeiharde nummers kan maken en hier is het bewijs. What Went Down geeft mij het gevoel alsof alles tegenzit, je geen kant op kan en maar uit wanhoop al je woede en frustraties eruit gooit. Intens is maar een zachte uitdrukking voor dit nummer.

()

()

()

Dit is verreweg mijn favoriete hiphop track. Ook mijn favoriete hiphop album (Bizarre Ride II the Pharcyde) overigens. Na honderden luisterbeurten ben ik het nog steeds niet zat! Steengoede teksten, heerlijke flow en een perfecte beat (die sax!). De verschillende rappers doen niet voor elkaar onder, al zijn ze totaal verschillend qua stemgeluid en stijl. Dit is dan ook mijn hoogst genoteerde hiphopnummer, want beter dan deze heb ik ze nog niet gehoord! Met meer dan 350 hiphop albums in de kast zegt dat genoeg.

()

()

Wereldberoemd deuntje. Terecht, want dit is wereldklasse die iedereen verplicht moet kennen. Zeer sterk gitaarspel, een nog betere baslijn en beheerst, maar prachtig spel op de Hammond. Eén van de betere instrumentale nummers. Volgend jaar weer wat hoger.

Hoewel Annie en Dave op Touch hun best deden om wat meer soul-elementen in hun sound te integreren, grepen ze nog even terug naar de vette synthesizersound waarmee Sweet Dreams en Love Is a Stranger wereldhits werden. Here Comes the Rain Again is misschien wel het beste van deze drie old school Eurythmics hits. Vooral het strijkersarrangement is prachtig, maar ook de uitgangsgedachte waarin we ons allemaal kunnen herkennen. Het mag dan waar zijn dat na regen zonneschijn komt, ook andersom spelt het leven ons de les. Als het een tijdje te goed gaat, mag je er donder op zeggen dat de hemel zal betrekken en de hemelsluizen vroeg of laat zullen geopend worden. Talk to me ... like lovers do ... Hmm, die zoetgevooisde stem van Lennox.

The Easybeats, Flash and the Pan en AC/DC ontmoetten elkaar naar het schijnt op feestjes van de Australische familie Young. Voel ik zelf het meest voor het synthi-pop avontuur van de makers van Hey St. Peter en Waiting for a Train, dan mag die jaren 60 voltreffer van The Easybeats er ook wel zijn. Met een gitaarspel dat al wat verwant is met het latere AC/DC geweld, maar zich trouw houdt aan de wetten van de Britse beat die de wereld had getoond hoe je popsongs schreef. Mooi dat dit klassiekertje in Nederland op nummer 1 belandde. Afhankelijk van de stemming draai ik de ene week Friday on My Mind van The Easybeats en de andere week Friday I'm in Love van The Cure.

Viel op het laatste moment af bij mijn nominatielijst, maar gelukkig alsnog door iemand anders genomineerd en zodoende alsnog in de lijst. Dit is mijn favoriete chanson. Alles aan dit nummer ademt gewoon vakantie uit. De relaxte begeleiding (dat trompetje!), de warme stem van Fugain en het meerstemmige refrein. Hier wordt ik altijd vrolijk van. Sinds kort weet ik, dankzij een goed Frans sprekende vriend, de precies inhoud van dit nummer. Ergens haalde dat enigszins de betovering van dit nummer weg voor mij, dus ik zal jullie een plezier doen en het voor me houden.

New Born en Bliss, allebei met rare clips die veel te hard waren. Toen ik net op MusicMeter kwam, zou ik kennis maken met Muse. Origin of Symmetry is de hoogste in de Top 250 en New Born en Bliss de meest populaire daarvan. Maar niet aan mij besteed. Weg Muse.
Datzelfde jaar een filmpje waarvan ik de grap niet snapte. Later bleek dat drummer en zanger omgewisseld waren. Nog later bleek dat het om dit nummer ging. Nog steeds niet boeiend. Weg Muse.
Totdat ik de FRS in stapte. Keihard, zoals de FRS altijd de muziek net wat te hard heeft (of had inmiddels) staan. Een moddervette baslijn en zo’n nummer waarvan je gewoon weet dat dit nummer je lang bij gaat blijven. Een beetje googelen op de tekst en voilà dit nummer kwam eruit.
Inmiddels is Absolution één van mijn favoriete nummers en staan er meerdere nummers van Muse in mijn eigen Top 250.

Aanvankelijk had ik Agnes Obel niet in mijn top 100 willen opnemen, maar toen ik haar vorig jaar live zag ben ik overstag gegaan. Ze maakte diepe indruk, onder andere met dit liedje. In Fuel to Fire combineert ze de prachtige pianomelodieën waarmee ze op haar debuut zo’n indruk maakte met een boeiende compositie. Het instrumentale intermezzo na het tweede refrein met zijn sombere pianoklanken en het weemoedige geluid van de cello is voor mij ongeëvenaard.

()

Ooit ontdekt door een of ander Belgische toplijst. Of er een link bestaat met het nummer Meisjes uit de jaren ’70 weet ik niet, maar ik weet wel dat dit nummer beeldschoon is.

Het nummer kan tegenwoordig zo maar gezien worden als een fout voyeuristisch nummer, maar ik zie het toch liever als de man die geniet van het leven en de jeugdigheid die de twee meisjes met zich meedragen. Om vervolgens in zijn eigen leven weer op de feiten gedrukt te worden..
De deken is zo zwaar, een bladzijde slaat om

()

The Black Keys lopen al wat jaartjes mee maar eind 2011 zijn ze zwaar doorgebroken met hun 7e langspeler, El Camino. Speelden ze een paar jaar geleden nog in het clubcircuit, zo verkochten ze eind 2012 de Ziggo Dome uit. Als basis daarvoor ligt dus het album El Camino, waarbij de eerste single Lonely Boy uitgeroepen werd tot het nieuwe anthem van de vrijgezelle man. Met een vet gitaargeluid en een aanstekelijk sound en dito clip scoorde dit nummer hoog in de commerciële lijsten. Het grijs draaien van dit nummer op de radio deed het nummer in de MuMeladder van 2012 weinig goeds. Na een stroeve start eindigde het uiteindelijk in de 3e ronde. Daarna is het nummer vervaarlijk verder gaan zakken waarbij het in 2014 op een haar na de lijst verliet. Nu ziet het er naar uit dat het weer wat meer ademruimte heeft gekregen.

Dit nummer heb ik dit jaar ontdekt, ik geloof door de ladder. Prachtige toevoeging aan de lijst. Tuurlijk is het gewoon een simpel popliedje, maar wel bijzonder goed. Wat een geweldige drive zit erin. Het nummer grijpt me op een of andere manier, dat gitaartje is zo fijn. Mooie sfeervolle synths. Popmuziek uit de jaren '80 die ik eigenlijk nog best fris vind klinken. En eigenlijk gewoon een prachtig liedje dat ik altijd meezing: "I was falling in looooove!" Een simpel up-tempo popliedje dat toch ontzettend sfeervol is, dat vind ik knap. Geweldig nummer!

Song in snelvaarttempo met een set geniale lyrics die niks met elkaar te maken hebben. Dit nummer opende album Bringing It All Back Home, de film Dont Look Back, folkrock en nog zoveel meer. Zeker zijn invloedrijkste nummer, samen met Blowing In The Wind en Like A Rolling Stone.

Als het gaat om muziek van de laatste jaren, dan merk ik dat de vermoeidheid rond (pop)rock en (post)punkbandjes bij mij nog wel eens toe begint te slaan. Vaak klinken ze toch vooral een herhalingsoefening, als een sterke hang naar het verleden. Als ik kijk naar de laatste jaren, dan beginnen hiphop en hybrides tussen dance en pop steeds meer te overheersen. Dat brengt me ook wel eens bij zeer gekende artiesten waar ik me eerder eigenlijk nooit in heb verdiept. Op Röyksopp-gebied kwam ik tot voor kort bijvoorbeeld niet veel verder dan het leuke instrumentaaltje Eple. Deze single uit 2012 is dan weer hele andere koek. Gejaagder, meer inspelend op een trance-gevoel. Maar vooral mét zangeres. Zo eentje uit Scandinavië, waar je al verliefd op wordt voor je haar überhaupt in beeld hebt gezien.

Een ode aan een vrouw die haar leven vierde en snel heen ging door dat. The Cult heeft hier een heel gevoelig nummer over gemaakt. Een van de mooiste power ballads ooit gemaakt. Het gevaar met dat soort nummers is namelijk dat het weer te veel opgeblazen wordt maar daar trapt The Cult niet in. Het nummer zit vol met dubbele gitaarpartijen en een knallende drumpartij maar toch is het klein. Dat vind ik knap.

Eén van de grootste klassiekers uit de Nederlandse popgeschiedenis mocht van mij niet ontbreken in deze lijst. Het verhaal achter Venus is wel mooi en laat zien dat het snel kan gaan in een mensenleven: in 1968 verving zangeres Mariska Veres de oorspronkelijke zanger toen deze in militaire dienst moest, een jaar later had ze een wereldhit op haar conto. Een Amerikaanse platenbons pikte Venus op, wat uiteindelijk de eerste Nederlandse #1-hit in de Billboard-charts opleverde. En vanuit de VS ging ook een groot deel van de rest van de wereld voor de bijl. Het liedje zelf speelt duidelijk leentjebuur bij een aantal oudere, onbekendere, hits, maar als het zo'n onverwoestbare meezinger oplevert hoor je daar mij niet over klagen.

()