Dit nummer biedt een aangename mengeling van folky arrangementen, fluisterstem en zangkoor in het refrein. Erg origineel, Sufjan Stevens bewijst hier weer zijn talent en veelzijdigheid. (LucM)

Ook al is Alone Again Or bijna een halve eeuw oud, het nummer klinkt nog geen greintje gedateerd. Love dompelt psychedelica onder in een onvervalste mariachisfeer. Wanneer halfweg de trompetten hun intrede doen, is het hek helemaal van de dam. De tekst mag dan wel behoorlijk cheesy zijn, elke generatie kan er zich zo in herkennen. Het There Is a Light That Never Goes Out van de sixties... (Arno)

Arcade Fire is voor mij de beste band van de 21e eeuw. De groep bestaat alweer 10 jaar, maar desondanks hebben ze pas drie albums uitgebracht. Maar dat zijn wel alledrie pareltjes van de bovenste plank. Sprawl II komt van hun laatste album, the Suburbs en is in mijn ogen het hoogtepunt van dat album.
Ik verwacht niet dat iedere Arcade Fire liefhebber het daarmee eens zal zijn, want het is wel een wat afwijkend nummer in hun genre. De synthesizer speelt een prominente rol en het nummer klinkt erg vrolijk. Als je naar de tekst luistert blijkt het een veel minder optimistisch nummer te zijn (het gaat over het uitzichtloze leven in de steeds verder uitdijende voorsteden) en past het nummer uitstekend in het repertoire van Arcade Fire. Maar het is vooral de heerlijke melodielijn en de schitterend zang van Régine Chassagne waardoor dit nummer voor mij een absolute topper is. (Kees-Jan)

Kort, maar krachtig. Een puntige rocker gecombineerd met een fijn gestructureerd popnummer. Dat is eigenlijk een beschrijving die voor een groot gedeelte van het oeuvre van de Pixies opgaat, maar met Monkey Gone to Heaven geven ze daar met afstand de beste uitvoer van. Het stukje ‘If man is 5…’ is simpelweg erfgoed in de popmuziek. (Titmeister)

Svefn-G-Englar was het eerste nummer van deze band die mijn oren mocht verrijken. Het was een sensatie die ik lange tijd niet had meegemaakt. Dit was nieuw, werkte vervreemdend en wat was het sprookjesachtig mooi. Als je later dan ook nog eens de videoclip erbij ziet weet je dat dit een band is waar je van moet gaan houden en dat altijd blijven doen.
Een band die in een taal zingt die je niet begrijpt maar waar dat totaal niet uitmaakt: ze weten je te pakken en slingeren je in een ruime baan om de aarde om je daar later ergens te doen landen wetende dat je een trip hebt gemaakt waar je er nog vele van kunt maken.
Ágætis Byrjun staat vol met dit soort schitterende nummers en telkens als ik de eerste klanken van Svefn-G-Englar weer hoor voelt dat als een soort thuiskomen. Veilig, vertrouwd en toch nog steeds bewondering opbrengend. Alleen heel grote artiesten kunnen dat voor elkaar krijgen. Sigur rós is zo'n band. (aERodynamIC)

Wat eigenlijk alleen een rockliefhebber weet, is dat Pink Floyd zijn bestaan dankt aan Syd Barrett. Hij was net zo goed een genius als dat hij zeer impulsief kon zijn. De overige bandleden zagen met lede ogen aan hoe de arme Syd werd verzwolgen door LSD en andere snoepjes van de jaren 60. Gillmore werd erbij gehaald als houvast, maar toen zelfs dat niet hielp zat er niks anders op. Hij moet uit de band. Dat gaf Pink Floyd de ruimte om zich tot grote rocksterren te vormen die wij nu kennen, maar elke dag werd er met pijn gedacht aan Syd. Waar Shine on your Crazy Diamonts nog licht zijn kant op wijst, maakte Waters en co een liedje wat erg direct was. Wish You Were Here, Syd. En dat maakt hem misschien nog mooier. (nclo)

Laat ik het kort en bondig houden, want je kan dit nummer alleen begrijpen door het te luisteren. Woorden brengen alleen maar een wazig beeld van de ongekend schone werkelijkheid. De bijna ontroerende stem van Gilmoure die daarbij ook nog eens de show steelt door zijn gitaatsolo. Bijna de mooiste in de gehele popmuziek. Bijna, want Child in Time die ik ook recenseer bevat er eentje die toch net die klasse heeft die ik toch een beetje hier mis. (nclo)

Deze klassieker uit het tijdloos album 'Remain In Light' dateert uit het begin van de jaren 80.
Een periode die vooral weinig toekomstperspectief uitstraalde.
David Byrne wordt in dit nummer begeleid door een fantastisch funky bas- en drumlijn.
Hij spreekt in dit nummer en schetst het leven van Jan Modaal. Een leven dat vooral geleefd wordt. Eind jaren 70, begin jaren 80 straalde voor veel mensen het NO FUTURE-gevoel uit.
Dat vind je ook terug in de clip. Het is net alsof David Byrne aan onzichtbare touwtjes hangt. Een soort marionet die wild slingert met armen en benen. Opmerkelijk was ook hoe hij zich inleefde en ontzettend hard zweette in deze clip.
Tijdloos zeg ik u! (curufin)

Persoonlijk verbaas ik me er toch elk jaar wel een beetje over dat uitgerekend dit nummer van Bowie er nooit in slaagt de finale te halen. Want ik vind dit nummer, de tweede kant van Low ten spijt, toch echt zijn meest sfeervolle song. Prachtige opbouw ook, met die piano op het einde als perfecte kers op de taart. (ArthurDZ)

Een briljant verhaal, vertelt door middel van een erg sterk liedje. De kwaliteiten van Pulp komen hier onmiskenbaar naar voren: pakkende liedjes met geweldige en bevlogen zang en rake teksten. Het refrein van dit nummer blijft natuurlijk direct hangen. Prachtige opbouw ook. Veel beter wordt britpop niet. Leuk dat 'and blew' gecensureerd is in dit youtubefilmpje trouwens (niels94)

Al jaren volgens het best scorende dancenummer uit de lijst. Dit nummer is dan ook doorgaans vooral erg populair bij de niet-danceliefhebbers. De liefhebbers prefereren vaak ander werk van Underworld boven Born Slippy. Bij mij is het andersom: het andere werk van Underworld vind ik wel aardig, maar deze vind ik echt geweldig. Het magistrale intro, hoe er van trance over wordt gegaan op techno: een waar anthem! (Titmeister)

Dit blijft wel één van mijn persoonlijke Beatles favorieten. Die viool is gewoonweg briljant gevonden. Maar ook de zanglijnen zijn erg goed: hoe je het ook wendt of keert, liedjes schrijven konden ze, die Bietels. Kort maar erg krachtig, gewoon bijzonder catchy muziek die ik altijd wel kan horen (niels94)

Een hypnotiserend nummer wat veel elementen bevat. Uiteraard de de trip-hop die we gewend zijn van Massive Attack. De (synth.)viool geeft het nummer een zweverig en aangenaam lome sound. Tegelijk klinkt het melancholisch en kan je er een wat onbestendig gevoel van krijgen. De soulvolle zangstem van Shara Nelson is prachtig en het steeds terugkerende gilletje 'hey-heeey-hey' wat van ver weg lijkt te komen werkt enigszins verslavend. Richting het einde, als de piano erbij komt en de viool soleert wordt het meer dramatisch. Ik proef dan ook een zekere tegenstrijdigheid in het nummer wat ergens prima aansluit bij de titel 'Unfinished Sympathy'. Het nummer gaat over onbereikbare liefde...Trivia; De video voor Unfinished Sympathy werd opgenomen in januari 1991 op W. Pico Boulevard tussen S. New Hampshire Avenue en Dewey Avenue in Los Angeles. Hierin zien we Nelson op de stoep lopen, terwijl zwervers en gangs de omgeving vullen, waaruit gaandeweg de leden van Massive Attack opduiken en haar gaan volgen. De video werd in één shot opgenomen en maakte gebruik van vertragingstechnieken, iets wat uniek was in die tijd. (keijzm73)

Snoeperd heeft de Smithswoede ooit in mij ontstoken. Hij was zelf enorm fan en het is dan ook dankzij hem dat ik alle reguliere albums van The Smiths ken. Mijn favoriet blijft, hoe origineel, The Queen is Dead. Voor zover favorieten aanwijzen mogelijk is bij dat album zit deze daar toch wel bij. De manier waarop The Smiths enige melancholiek weten te combineren met pakkende popliedjes is vrijwel onovertroffen. Morrissey's kwelende stem maakt hun sound toch wel, al mag het sterke gitaarspel absoluut niet onderschat worden. Grappig is hoe ik in de gitaarsolo die op gegeven moment te horen is de poprock à la Coldplay van nu al een beetje herken. (niels94)

In 1985 begon mijn grote liefde voor Bruce Springsteen. Ik was al flink onder de indruk van het album ""Born in the USA"", maar toen zag ik op de televisie een documentaire over ""the Boss"", waarin ze fragmenten lieten zien van zijn optreden tijdens het No Nukes/MUSE-festival uit 1979. In één van die fragmenten zag je Bruce in een soort van paars licht zijn nieuwe nummer introduceren, waarna hij met een mondharmonica intro begon en ik voor de allereerste keer ""the River"" hoorde. Het nummer sloeg bij mij in als een bom.
Op het album ""the River"" is het titelnummer ook al een topper, maar zoals vrijwel altijd bij Bruce zijn de live-versies van zijn nummers vele malen beter. En dat blijkt ook wel uit de magistrale versies die staan op live/1975-85 (met het ontroerende verhaal over de moeizame relatie met zijn vader) en Live in NY City (muzikaal gezien nóg mooier). Iedere keer weer kippenvel tot op m'n kleine teen.
Dit nummer is zoveel beter dan de pakweg 100 nummers die hoger in de MM-ladder staan, hopelijk hebben de stemmers op de MM-ladder dat volgend jaar ook door. (Kees-Jan)

Hoort bij mij steevast in het rijtje perfect popsongs, naast The Unforgettable Fire van U2 en There Is a Light That Never Goes Out van The Smiths bijvoorbeeld. Nummers die me overgieten met een zekere passie. Niet toevallig alle drie met een dronken strijkerstapijt. Liedjes die me optillen en waarbij ik niet anders kan dan meezingen. Fate, up against your will / Through the thick and thin / He will wait until / You give yourself to him ... Alsof de wolf in mij zich tot de maan wil richten. Echo & The Bunnymen dus: overgeslagen tijdens mijn puberteit die vol Joy Division, New Order en The Cure zat. Geen plaats voor de postpunk uit Liverpool, die zowel muzikaal als tekstueel een wat rijpere afdronk bezit. Met duidelijke referenties naar zowel het muzikale palet van The Doors als de poëzie van Jim Morrison. En met een steengoede zanger als Ian McCulloch. It must be killing time / Unwillingly mine ... (dazzler)

Eind jaren '80 luisterde ik regelmatig naar de VPRO; ik was nogal fan van presentatrice Lotje IJzermans. Volgens mij is zij de verantwoordelijke voor mijn liefde voor Nick Cave and the Bad Seeds. The Mercy Seat deed mij in elk geval behoorlijk stuiteren in mijn kamer en ging ontelbare malen op repeat tot groot ongenoegen van mijn ouders.
Het is een onheilspellend nummer over een man die ter dood gebracht gaat worden d.m.v. de elektrische stoel en zoals wel vaker bij Cave wordt de bijbel er flink bijgehaald.
Het is vooral het repeterende karakter van dit nummer en een duister gevoel dat het met zich meebrengt waardoor ik dit wel Cave's ultieme klassieker durf te noemen. Alles wat Nick Cave kenmerkt horen we hier in een ruime 7 minuten over ons heen denderen. An eye for an eye
and a tooth for a tooth. Zo is het maar net. (aERodynamIC)

Wie mijn top 10 en mijn avatar zou bezichtigen zou het niet zeggen: maar ik vind new wave de beste uitvinding in de muziekwereld sinds de rock ’n roll. Alles komt samen: punk, rock, pop, blues, jazz, het is eigenlijk een wirwar aan verschillende genres dat samenkomt en wat resulteert in naar mijn mening één van de mooiste muziekgenres ter wereld. Joy Division vind ik het mooiste wat er is gemaakt, maar Depeche Mode komt op een eervolle tweede plaats. Zeker dit nummer verbeeldt heerlijk wat Depeche Mode eigenlijk is. Alles is perfect hieraan en het is bijna vechten tegen de bierkaai om de schoonheid van dit pareltje in woorden te kunnen uitdrukken. De clip die is geregisseerd door Anton Corbijn en wat eigenlijk pure filosofie is, zanger David Gahan die als koning wordt afgebeeld, eigenlijk alles heeft wat zijn hartje begeert, maar geen goed plekje kan vinden waar hij goed over zijn rijk kan kijken. Geniaal! Verder is er natuurlijk nog die perfecte baslijnen, de goed neergezette gitaarpartijen en dan die dodelijk mooie synthesizer. ik voor de rest van mijn leven naar 10 nummers mag luisteren, zal deze er zeker bij zitten. (nclo)

Na de eerste twee albums vol psychedelische rock met hier en daar wat elektronische invloeden, was Tame Impala toch inmiddels aardig populair geworden. De eerste nieuwe single van derde album Currents was deze Let It Happen. Vanaf de eerste keer dat ik deze hoorde wist ik al dat dit een klassieker zou worden. Een bijna acht minuten durende dansbare psychedelische knaller. Bijna acht minuten zit je een euforische trip waarin alles mooi en vrolijk is met een climax en drop als hoogtepunt waar confetti je om de oren vliegt.  (VladTheImpaler)

Een betere opener voor een legendarisch album kan je eigenlijk bijna niet vinden. Al vanaf de piano-intro wordt je helemaal dit nummer ingezogen. Als je je ogen sluit, dan zie je de taferelen die beschreven worden gebeuren. Je ziet de twee jonge hippies op de vloer van hun appartementje van niks zitten, zich voor het eerst in tijden af te vragen wat er van hun ouders geworden is. Of heb alleen ik dat? Hoe dan ook, een magisch nummer! (ArthurDZ)

Burial is de meest recente grootheid in de muziekgeschiedenis. Wellicht dat hij nu nog wat onderschat wordt, maar over een jaar of tien zal er naar hem gekeken worden als een van de belangrijkste artiesten van de 21e eeuw. In 2006 en 2007 bracht hij dubstep een flinke stap verder en ook in de jaren '10 is Burial de trendsetter. Dit nummer is daar het beste voorbeeld van. Ashtray Wasp is het meest dansbare nummer van Burial tot dusver en dat doet zijn muziek goed. Burial vindt hier ongekend mooie melodieën. Het is heel bijzonder om te horen hoeveel emotie er in een track als deze zit. Daarin onderscheid Burial zich van de vele kloons die er op het wereldwijde web rondzwerven. (Teunnis)

Datgene wat wat mij betreft To Pimp a Butterfly zo grensverleggend geniaal maakt is het gemak waarmee Kendrick van politieke statements wat betreft de rassensituatie in de VS (The Blacker the Berry natuurlijk dus, maar ook Alright en Complexion) naar bijna ongemakkelijk persoonlijke analyses (u, Momma) en hier dus naar compromisloze feestnummers gaat. King Kunta is vuurwerk, waarin details zoals het achtergrondkoortje, de kleine onderbrekingen en het basslickje eigenlijk hét krachtpunt van het nummer zijn. We want the funk! (hoi123)

Nirvana, Giorgio Moroder en KRS-One in één track stoppen. Je kan niet ontkennen dat DJ Shadow een zeer getalenteerde producer is. Maar buiten dat het heel knap is dat hij een album volledig kan opbouwen met samples is het ook zeer meeslepende en spannende muziek. De muziek schiet alle kanten op. De laatste paar minuten zijn erg mooi met die wanhopige blazers. (Teunnis)

Al een aantal jaar geleden werd mij duidelijk dat de Amerikaanse band Band of Horses met The Funeral een moderne klassieker hebben gecreëerd. Dat besef is nu gelukkig ook doorgedrongen bij de stemmers van onze eigen MuMeLadder. Het nummer behoort inmiddels tot de elite en dat is toch bijzonder voor een vrij recent nummer. Uit de schitterende tekst blijkt maar weer hoe ieder leven plotseling kan eindigen. Uiteraard is dat mijn interpretatie, maar het zijn die bijzondere woorden, in combinatie met een geslaagde opbouw en enkele harde uithalen, die ervoor hebben gezorgd dat dit een parel is om te koesteren. (Co Jackso)

Er zijn veel goede zangers (Robert Plant, Freddie Mercury en Dio om er maar een paar bij te halen), maar Ian Gillian laat zien dat hij de onbetwiste nummer 1 is. De opbouw van het nummer is geweldig en bevat de mooiste gitaarsolo allertijden. Ruig wanneer het nummer er om smeekt en het waait mee met de muziek. De helaas overleden Jon Lord is zoals altijd wel de grote man hier en gaf ons de mooiste intro allertijden. Eigenlijk begrijp ik nog steeds niet dat ik welgeteld één lijst ben tegengekomen waar dit pareltje bovenaan staat. Ik bid nog stilletjes voor die dag dat het nummer ‘’Paranoid Android’’ hier van zijn troon afstoot en in de Top 2000 van Radio 2 de ondertussen vrij irritante ‘’Bohemian Rhapsody’’ stuurt naar waar hij hoort: onder Child in Time. (nclo)

Het moge duidelijk zijn dat Jason Molina aka Songs: Ohia een geweldige singer-songwriter is. Dit wordt nog eens versterkt wanneer je het achtergrondverhaal van deze man hoort. Het album The Lioness beschouw ik als zijn absolute meesterwerk, waarbij het nummer Lioness dan weer behoort tot één van de sterkste nummers op deze cd. Het zijn met name de emotionele uitbarstingen die dit tot een uiterst uniek nummer maken. Molina toont zijn meest kwetsbare kant en laat mij als luisteraar met een brok in mijn keel achter. (Co Jackso)

Wellicht één van de meest veelzijdige singer-songwriters van de laatste jaren. Heel mooie emotionele fluisterstem en prachtige minimale muzikale omlijsting. (LucM)

Mja, wat zeg je voor een nummer als deze? Deze epische afsluiter is het ultieme hoogtepunt van hun carrière. Eigenlijk alles waar ze voor staan in 12 minuten samengevat. Over Sigur Rós inhoudelijk iets schrijven heb ik me nooit aan gewaagd en dat zal ik deze keer dan ook maar laten. Zegt mijn cijfer niet genoeg? (chevy93)

Dit nummer heb ik leren kennen dankzij mijn alltime favoriete film: Donnie Darko - met een soundtrack die bulkt van de 80's-toppers. The Church hoort zeker in dat rijtje thuis. Mooie tekst, fantastische eighties-stem en bij het doedelzakstuk krijg ik iedere keer weer kippenvel van kop tot teen. (Arno)

Misschien wel de meest opvallende finalist van deze editie. Tenminste, ik had hem niet verwacht. Het is naar mijn mening in elk geval geen onterechte finalist. Dit nummer weet namelijk wel degelijk keer op keer kippenvel op te wekken, al is een goede koptelefoon daarbij wel noodzakelijk. Sinéad O'Connor heeft een opvallende en betoverende stem die hier perfect tot uiting komt. Ik bedoel, kom op, wie wordt er nou niet geraakt door dat refrein? (niels94)