Ja dat is aardige gekkigheid, gelukkig Vangelis ook niet

Nou... een bekend Duits gezelschap met meer studioalbums op hun naam dan alle reguliere jaren '70 prog-groten bij elkaar, plus de diverse soloprojecten... een bekende producer/collaborant die met alles behalve prog geassocieerd wenst te worden... en voorts nog een hele sloot namen waar geen hond ooit van gehoord heeft.

Maar... iets zegt me dat we ons daar ergens de komende maanden nog in detail mee gaan bezighouden.

7

Mercury Rev - Goddess on a Hiway [3:54]



Deserter's Songs | 1998 | Verenigde Staten

Prog Top 300 noteringen:
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Ook voor de grillige Amerikaanse band Mercury Rev hebben we een plekje vrijgelaten. Op Deserter's Songs waren de noise- en shoegaze-elementen er wel uit, maar moest de verstgaande stroomlijning van het bandgeluid nog plaatsvinden. Het lijkt al met al hun breedst gewaardeerde plaat te zijn geworden. Met het fraaie Goddess on a Hiway mag de band in de artiestenlijst meedoen.

6

Asia - Open Your Eyes [6:26]



Alpha | 1983 | Verenigd Koninkrijk

Prog Top 300 noteringen:
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Asia kwam eerder al even zijdelings ter sprake, maar allicht mag de ultieme light-prog-supergroep van de jaren '80 zelf ook meedoen. Het titelloze debuut was een dusdanige blockbuster dat opvolger Alpha 'automatisch' ook een flink aantal keer langs de wereldwijde kassa's ging. Het verrassingseffect was op deze plaat evenwel een stuk minder groot en het feit dat Geoff Downes een flink stuk spotlight van Steve Howe overnam was niet alleen tegen het zere been van laatstgenoemde (hij zou het bijltje er hierna dan ook (tijdelijk) bij neergooien om, inderdaad, GTR te vormen), maar ook het publiek kon er duidelijk een stuk minder mee. Omdat ik toevallig zelf nogal een sucker voor dit soort muziek ben, kan ik dat dan weer niet goed plaatsen. De toch-nog-best-symfonische albumafsluiter Open Your Eyes is elke keer weer een warm bad.

Typisch zo'n band waar in nog nooit van gehoord heb.
Ik ben dan ook van de 70's symfo en de jaren 80 AOR, zeg maar. Veel nieuwe bands die ik leuk vind, volgen die weg. Veel muziek die als prog bestempeld wordt (ik noem bv Radiohead) ken ik nog nét. Maar bands als Mercury Rev en Motorpsycho etc. ken ik dus echt niet. En omdat ik zo recalcitrant ben, zal ik het ook nooit gaan proberen

(daarbij schrikken termen als Shoegaze me erg af).

We gaan zo verder met de nummer top 15. Eerst even het volgende nakomertje:

19

The Fire Theft - Heaven [4:12]



The Fire Theft | 2003 | Verenigde Staten

Prog Top 300 noteringen:
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

De min-of-meer-doorstart van Sunny Day Real Estate kreeg enige aandacht toen we in het topic met Prog Related bezig waren en dat lijkt zijn vruchten afgeworpen te hebben. Heaven, van het titelloze en enige album van deze formatie, scoorde twee lage noteringen en dat is samen precies goed voor een 19e plek in de nummerlijst.

15

10cc - I'm Mandy Fly Me [5:22]



How Dare You! | 1976 | Verenigd Koninkrijk

Prog Top 300 noteringen:
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

10cc liet ook op het album met de naam die Greta Thunberg inspireerde overtuigend horen dat je helemaal geen excessieve songlengtes nodig hebt om complexe werkstukjes te maken. Het album was overigens ook de regelmatig betreurde zwanenzang van Godley & Creme bij de band. Als ik naar mijn eigen blauwe sterretjes bij het album kijk, ben ik kennelijk meer van de Stewart & Gouldman-school. Gezien de 15e plaats van I'm Mandy Fly Me in de Prog Related nummerlijst ben ik wellicht niet de enige.

14

The Church - Reptile [4:56]



Starfish | 1988 | Australië

Prog Top 300 noteringen:
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Dan gaan we nu even down under verder. De Australische cultband The Church draait toch ook alweer bijna vier decennia vrijwel nonstop mee. Het album Starfish was hun grootste succes, voornamelijk op de vleugels van Under the Milky Way en iets mindere mate van Antenna en deze Reptile. Helder, ruimtelijk en ongrijpbaar goed.

Leuk, 2 hits met mijn lijstje

13

Roger Hodgson - Had a Dream (Sleeping with the Enemy) [8:49]



In the Eye of the Storm | 1984 | Verenigd Koninkrijk

Prog Top 300 noteringen:
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Het einde van de samenwerking tussen Roger Hodgson en de rest van Supertramp (in het bijzonder Rick Davies) haalde kortstondig het beste in beide partijen naar boven. Had a Dream is het soort nummer dat op de een of andere manier enkel midden jaren '80 gemaakt kon worden, terwijl het toch ook een flinke tijdloosheid om zich heen heeft. Potdulleme, wat een hoop prachtige nummers zo bij elkaar...

Beste lijstje tot nu toe

Hodgson mijn nummer 5

12

Blackfield - Cloudy Now [3:35]



Blackfield | 2004 | Verenigd Koninkrijk

Prog Top 300 noteringen:
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Een lijstje geen Steven Wilson is een lijstje niet geleefd. De samenwerking met Aviv Geffen onder de naam Blackfield leek een mooi excuus om de betrekkelijk poppy sound van albums als Signify, Stupid Dream en Lightbulb Sun min of meer voort te zetten en met Porcupine Tree een steviger kant op te gaan. Van het titelloze debuut ontwikkelde Cloudy Now zich tot een van de publieksfavorieten.

11

Blue Öyster Cult - Shooting Shark [7:09]



The Revölution by Night | 1983 | Verenigde Staten

Prog Top 300 noteringen:
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Over cultbands gesproken… het Amerikaanse Blue Öyster Cult maakte rock (die in de jaren '70 nog heavy metal heten mocht) met een twist. Anno 1983 gaat het, met name op Shooting Shark, qua stevigheid niet veel verder dan pakweg The Alan Parsons Project, maar dat mag de pret niet drukken. De nogal metaforische verhandeling (gebaseerd op een eerdere tekst van niemand minder dan Patti Smith) over het niet kunnen ontsnappen aan een mislukte relatie zal niet aan iedereen besteed zijn, maar ik lust er in elk geval wel pap van.

10

Kino - Losers' Day Parade [9:04]



Picture | 2005 | Verenigd Koninkrijk

Prog Top 300 noteringen:
2018: ---
2017: ---
2016: 299
2015: 148

Dit is van één van die samenwerkingsverbanden, die men vaak in de volksmond wel supergroep noemt. Nu vind ik dat die benaming te vaak gebruikt wordt en ook deze band niet geheel recht doen. Toch betreur ik het wel ten zeerste dat ze het bij één album gelaten hebben. Wellicht heeft het te maken met dat Pete Trewavas dit project gebruikte om de leemte van Transatlantic in die jaren op te vullen?
Ik betreur het, omdat ze wel heel duidelijk lieten horen heel lekker te kunnen spelen (niet verwonderlijk gezien de namen van, naast Pete Trewavas, John Mitchell, John Beck en Chris Maitland, die volgens de credits ook alles samen maakten en schreven) en dat er nog wel wat potentie in deze band gezeten had. Die potentie kwam er in het album nog niet ten volle uit, maar kende al mooie momenten, met als hoogtepunt dit nummer. Af en toe spat het lekker krachtig je luidsprekers uit, met sterk puntig en krachtig gitaar- en drumwerk. Ze weten goed de balans te houden tussen instrumentale krachtpatserij en desondanks niet verzanden in onnodige solo’s.
Hoewel ik Mitchell niet altijd een geweldig krachtige zanger vind, laat hij hier horen toch over een prettig stemgeluid te beschikken en dat ook goed weet te doseren.

Van mij mogen ze best nog wel weer eens bij elkaar komen om meer van dit moois te maken. (Bonk)

Kino vond ik full-on prog. Lekkere mix van Porvupine Tree en It Bites. Veel naar geluisterd toen.

Welke maakte me niet uit (Er is vast wel een plekje over ergens), maar Kino hoort wel in een volwaardig proggenre ipv related

Hey, hoe kan dat nou? Kino heb ik helemaal niet in mijn lijstje staan. Nou heb ik die over het hoofd gezien, maar ook wel een beetje omdat ik zo blind op Casartelli zijn administratie vertrouw (en laat ik toch ook maar weer eens mijn grote waardering uitspreken voor alle lijstjes die je maakt, ook bij de introductie van de genres ) maar hier is toch echt een kleine omissie in de opsomming geweest. Had anders mijn top 10 wel gehaald.

Ben er toch nog even verder in gedoken, want er zat me een herinnering dwars. De herinnering dat ik Kino al eens in een lijstje gezet had. En dat blijkt te kloppen. Namelijk dat van Crossover-prog. In de betreffende eindlijst stond dit nummer ook gewoon.
Met andere woorden; de omissie zit niet bij onze grote organisator, maar bij Progarchives. Dat stelt me toch weer gerust

Nou wil het geval dat ik, voordat we met het intermezzo begonnen één keer de inventarisatie gemaakt heb welke artiesten die ooit aan de Prog Ladder meegedaan hadden, aan Progarchives waar toegeschreven stonden. Monnikenwerk? Viel nog mee. Een combinatie van een beetje copy-paste en slim Excelgebruik hielp een hoop. Ik ben alleen door het jaar heen niet verder gaan controleren of men bij Progarchives zijn mening nog aangepast heeft en exact dat is hier dus gebeurd: Kino was ooit Crossover Prog en is inmiddels tot Prog Related gedegradeerd. Sterker nog: hij haalde toen de toplijst ook al

Ik heb de laatste worp van Kino nog niet gehoord, maar afgaand op het debuut, zou ik deze Losers' Day Parade ook wel als full-on ende volwaardig prog beschouwen. De rest van het album zit toch behoorlijk in AOR-territorium. Nou was dat op zich ook niet een geheel onbekend fenomeen (zie bijvoorbeeld ook Arena rond die tijd), maar al met al kan ik beide indelingen wel plaatsen.

9

Iron Maiden - To Tame a Land [7:27]



Piece of Mind | 1983 | Verenigd Koninkrijk

Prog Top 300 noteringen:
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

De epische proporties van Iron Maiden zijn in de loop der tijd eerder gegroeid dan gekrompen, maar heeft de band ooit progressiever geklonken dan op oudje Piece of Mind? Songlengtes in de dubbele cijfers en keyboardpartijen zijn allemaal leuk en aardig, maar een ritmisch complex nummer als Revelations dwingt toch meer respect af... of allicht het hier gepresenteerde To Tame a Land, waarop Bruce Dickinson zijn epische boekbesprekingen nog gewoon tot behapbare proporties wist te beperken.

8

The Church - Chaos [9:34]



Priest=Aura | 1992 | Australië

Prog Top 300 noteringen:
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Wellicht verrassend dat The Church nog een keer opduikt, maar de grande finale van het onvolprezen Priest=Aura album lijkt te profiteren van enige aandacht in het topic. Het zou overigens ook de laatste keer zijn dat de band in elk geval enigszins buiten de schaduw stond (waarbij de moeizame verkrijgbaarheid van hun albums vast niet meehelpt), maar liefhebbers hebben de volgende twaalf (!) albums ook nog weten te vinden.

7

Golden Earring - The Vanilla Queen [9:16]



Moontan | 1973 | Nederland

Prog Top 300 noteringen:
2018: 299
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Neerlands rocktrots in een Proglijst? Het lijkt op het eerste gezicht een niet heel logische combi en misschien zelfs op het tweede gezicht ook niet. Feit is wel dat de groep zo tussen 1971 en 1977 experimenteerde met allerlei muzieksoorten en daarbij ook de progressieve rock niet vergat (die in die periode natuurlijk ook gewoon erg populair was). Het kwam zelfs zo ver dat Supersister frontman Robert Jan Stip een tijdje de groep kwam versterken. Maar goed dat was iets na Vanilla Queen, want die heeft de lijst gehaald, en hij deed daar dus nog niet op mee. Qua tijdsduur (net geen tien minuten) zit het in ieder geval wel goed. Ook qua opbouw, instrumentengebruik, experimentele driften en tempowisselingen doet dit nummer niet onder in vergelijk met een groot deel uit onze lijst. Het lange instrumentale tweede gedeelte van het nummer is een traktatie voor de (prog) liefhebber en derhalve lijkt het mij helemaal terecht dat dit nummer de Proglijst der Proglijsten heeft gehaald. (vigil)

6

Led Zeppelin - Dazed and Confused [6:28]



Led Zeppelin | 1969 | Verenigd Koninkrijk

Prog Top 300 noteringen:
2018: 131
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Eigenlijk is dit stiekem mijn favoriete nummer van Led Zep en toch had ik zelf nog nooit overwogen om het te nomineren voor de Prog Top 300. Toch omdat ik ze niet direct als progband zie en waarschijnlijk is het daarom nooit bij me opgekomen. Gelukkig maar zijn er mededeelnemers die wat ruimdenkender dan ik zijn . Want dit hoort er natuurlijk wel in thuis.
Slepend. schurend, die typerende zang, verschillende ritmes en tempo's, heerlijke gitaarsolo's, beukende drums. Niet voor niets heeft deze geweldige band zo veel invloed gehad op het latere verloop van de geschiedenis van de rock-, maar natuurlijk stiekem ook die van de progmuziek.

Lange tijd heb ik niet geweten dat het nummer eigenlijk een cover is van Jake Holmes, maar dat doet geen afbreuk aan de grote klasse die dit nummer herbergt en het is ook wel zo dat Led Zep er wel echt een eigen draai aan heeft gegeven.
Zo'n heerlijk nummer om lekker hard te draaien en in op te gaan, om je dazed and confused (om de open deur toch maar even in te trappen) achter te laten. (Bonk)

5

Queen - The March of the Black Queen [6:33]



Queen II | 1974 | Verenigd Koninkrijk

Prog Top 300 noteringen:
2018: 124
2017: 98
2016: 79
2015: ---

Een klein jaar na de kennismaking met het hevige geluid van de band Queen verscheen het tweede album. De muziek vervolgt de weg van zijn voorganger, maar is opgebouwd als een conceptalbum. De witte kant van het album toont de emotionele kracht en de positieve sferen, terwijl de zwarte kant de donkere fantasie en de negatieve sferen naar voren brengt. De drijvende krachten zijn de gitaren en verschillende melodielagen, waarop Mercury zijn stem in alle hevigheid ten gehore brengt.

Het hoogtepunt en langste nummer van het album komt met The March of the Black Queen. Het complexe geheel is opgebouwd uit elf verschillende delen, die gekenmerkt worden door tempowisselingen en gebruik van verschillende instrumentatie. De pianoklanken vormen de stuwende opening, waarna vooral de bombast van gitaren en drums het nummer de hoogte in werken. Naast de samenzang zijn het de vocalen van Mercury die de kracht van het nummer vormen. (HugovdBos)

Van alle bands die eigenlijk gewoon poprock maken, staat Queen echt erg hoog bij mij aangeschreven (samen misschien met Saga). De band kan gewoon niets fout doen, en ik vind het ook wel leuk om tenminste fan te zijn van 1 band die bekend is en waar je tenminste videoclips/docu's kan zien en boeken kan kopen.

Erg fijn dat Queen ook door kenners wel beschouwd wordt als een soort progband, dus ik hoef me niet heel erg te schamen.

4

Queen - Innuendo [6:31]



Innuendo | 1991 | Verenigd Koninkrijk

Prog Top 300 noteringen:
2018: ---
2017: ---
2016: ---
2015: ---

Misschien dat mensen deze op nummer 1 hadden verwacht, maar dat heeft er toch niet in gezeten. Voor de (minstens) derde keer komen we Steve Howe tegen, op wat met gemak het meest symfonische werkje van de latere Queen is. Waarbij volgend jaar het verschijnen van dit nummer en dit album en het verscheiden van Freddie Mercury alweer dertig jaar achter ons liggen.

Of ik m er had verwacht weet ik niet (ik denk eerder iets van Bowie) maar ik had 'm er in ieder geval zelf wel.

3

Mike Rutherford - At the End of the Day [5:35]



Smallcreep's Day | 1980 | Verenigd Koninkrijk

Prog Top 300 noteringen:
2018: 103
2017: 260
2016: 231
2015: ---

Wie vroeger frequent luisteraar was van de Elpee show van Willem van Putten moet dit nummer toch wel kunnen dromen. Het is het slotstuk van de A-kant van Smallcreep's Day (het album) en tevens van de gelijknamige epic, want genoemde elpeehelft is dat in feite. Het nummer wordt gedragen door de mooie vocalen van Noell McCalla, maar vooral door het schitterende, bombastische toetsenwerk van voormalig Genesis gitarist Anthony Phillips. Hoewel het album fraai is, kan het zich niet echt meten met het werk van Rutherford's broodheer Genesis. Dit nummer is daar de uitzondering op. (uffing)

Goh. Nu moet ik toch echt even bij mezelf te rade gaan. Ik vind Innuendo mininaal één van de mooiste nummers ooit. Toch heb ik niet overwogen deze in mijn lijst op te nemen. Ik hanteer het 1-per-artiest-principe en 'uiteraard' stond Queen wel op 1, maar dan met de nummer 5.
Maar waarom dan Innuendo dan niet? Eerlijk gezegd omdat ik het nooit als een prognummer beschouwd heb, er zelfs nooit over nagedacht heb of het dat is. Het is gewoon een prachtig nummer.
Maar nu ik er wel bij stilsta vraag ik me eigenlijk wel af waarom ik dat nooit gedaan heb en dat dit nummer dus ook nooit progassociaties opgeroepen heeft, terwijl het vroege werk van Queen dat wel doet. Ik zal wel verblind en verdoofd zijn door de schoonheid van het nummer, want uiteraard kun je Innuendo eigenlijk wel beschouwen als prog.
Toch vreemd dat je ineens zo'n gewaarwording krijgt. Het had, als ik wat eerder had nagedacht, natuurlijk bij mij op 1 moeten staan.

2

Blackfield - Blackfield [4:07]



Blackfield | 2004 | Verenigd Koninkrijk

Prog Top 300 noteringen:
2018: 232
2017: 138
2016: 109
2015: ---

Daar is Steven Wilson weer! Nu dit jaar (2017) zijn ene zijproject (no-man) het veld heeft moet ruimen in onze lijst, krijgen we er een andere zijproject voor terug. Het is toch een bezige bij en ongekend dat hij met toch wel behoorlijk verschillende muziekstijlen een constant hoog niveau lijkt af te leveren met zijn muziek.

Nu doet hij hier dat niet alleen, maar met Aviv Geffen. Maar inmiddels weten we dat Aviv Geffen Steven Wilson echt nodig heeft om echt goede albums met Blackfield af te leveren. Ik zie Blackfield toch wel als het project waarin Steven Wilson ruimte geeft aan zijn behoefte om niet al te moeilijke, compacte nummers te maken, die ongemerkt toch erg sterk in elkaar zitten.

Daar is het nummer Blackfield wat mij betreft ook een erg goed voorbeeld van. Het is gewoon een erg fijn, goed in het gehoor liggend nummer. Dat begint al met dat relaxte piano-introotje.
En laten we eerlijk zijn! Het is ook wel eens lekker om een nummer te hebben, waar je niet met je volle aandacht naar hoeft te luisteren, maar gewoon aan kan zetten en het dan al genieten is.
Maar als je wel met volle aandacht luistert naar dit nummer, hoor je toch echt meer en krijg je weer door dat het toch echt goed en minder simpel dan je dacht, in elkaar zit.

Mooie aanvulling op onze toch al prachtige lijst, wat mij betreft. (Bonk)