En hé, ook Weyes Blood is terug! Natalie Mering wist ons in 2016 te betoveren met Front Row Seat To Earth, een zeer gelaagd en sprookjesachtig retrofolkalbum waarin haar vocalen schitterden. Misschien dat ik haar stijl inmiddels gewend ben maar Andromeda klinkt op het eerste gehoor al iets catchier. Toch is de magie van voorgaand werk wel intact gebleven en mede door de clip (een loopje door het sterrenstelsel) zwijmel je als luisteraar zo weer weg in dromenland door die uitgestrekte psychedelische gitaren. Volgens Dansende Beren gaat het over je interesse verliezen in het verliefd zijn en het gevoel dat je gered moet worden door iemand, wat voor die persoon een zware opgave kan zijn terwijl een reactie op JijBuis dan weer als volgt de song beschrijft: I don’t know why but I can hear this in some old, 80s interior Korean BBQ restaurant as I eat by myself on a slow day. Goed, kies het verhaal dat jij het best vindt passen of verzin er het jouwe bij. Prachtige song. (123poetertjes)

The Alan Parsons Project is één van de beste symfoartpoprock (wat zijn ze eigenlijk?) bands. De manier waarop Parson de muziek produceerde, vind ik nog altijd ongeëvenaard. Niet toevallig was hij de producer van één van mijn favoriete bands (Pink Floyd) en van mijn favoriete nummer aller tijden (Year of the Cat). Ook met zijn Project kon hij dit zo goed. Zo mooi. Rekening houdend met de schoonheid van de muziek. Zo’n beetje de compleet tegenovergestelde manier van hoe andere tijdgenoten dat een paar jaar eerder deden (de punkscene uiteraard). Eye in the Sky is wellicht niet echt typisch APP, maar dat extra (productie)element zit er ook in. Ondertussen weet ik dat ze nog veel meer mooie (en betere) nummers hebben gemaakt, maar dit is een klassieker die al een tijd goed scoort in mijn eindejaarslijstje. (chevy93)

Goh, een liedje over liefde. Hoe voeg je nog iets aan dit veelvuldig bezongen onderwerp? Mevrouw Holter doet hier in ieder geval een dappere poging.

I am in love / what can I do? - verzucht ze, terwijl ze het antwoord eigenlijk al weet: niks.

Vervolgens werkt het nummer toe naar een climax waarin Julia zichzelf eindeloos I shall love toezingt. Als een herinnering aan een belofte die ze zichzelf heeft gemaakt, als een mantra, een laatste worsteling met zichzelf, om zich te bevrijden van alle sociale normen, angsten, en andere zaken die haar tegenhouden om zich volledig in het diepte te storten. Want enkel bij volledige overgave is liefde op z'n mooist, op z'n meest intens.

En dat allemaal verpakt in een prachtige popsong van iets meer dan vijf minuten.

Dank u, Julia. Koenr

()

Het beste nummer voor mijn part van deze ietwat naar Arcade Fire neigende en bebaarde noorderbuur. Het heeft een spannende aanloop naar een erg catchy en makkelijk meekweelbaar refrein. Afgelopen zomer heb ik hem ook live kunnen aanschouwen en ook daar kwam het nummer als meest sfeer creërende naar voren. (dumb_helicopter)

Eigenlijk natuurlijk het enige echt goede nummer van Bon Jovi, okee, ze hadden ook wel wat leuke ballads, maar dit is echte (country-)rock, heel wat anders als de namaakrock van ‘Livin’ on a prayer’ en ‘You give love a bad name’, dit nummer voelt echt.

Het is ook natuurlijk een road-song met een gevoel van ultieme vrijheid:
I'm a cowboy, on a steel horse I ride
I'm wanted dead or alive
Dat gevoel als je on the road bent, alleen op de wereld, jij tegen iedereen, en dan dit soort muziek on the radio.

De song was geïnspireerd door ‘Turn the page’ van Bob Seger, en die vibe voel je er ook wel in terug.
Rauwe rock, ruwe bolster.

En omdat het nummer vaak gespeeld wordt rondom de wedstrijden van mijn favoriete voetbalclub (Roda JC) heeft het ook iets van strijd leveren, ervoor gaan, de dood of de gladiolen. (SBube)

Een heerlijk slaapliedje met schitterend gitaarspel. Dat dit een sterk versimpelde cover is van het epische Dylannummer doet er zelfs niet toe: The Byrds hebben het nummer helemaal naar hun hand gezet. (ArthurDZ)

Hij zal altijd 'de drummer van Nirvana' blijven, maar Dave Grohil is inmiddels ook alweer vijfentwintig jaar frontman van zijn eigen Foo Fighters en daarmee van één van de grootste rockbands van de afgelopen 25 jaar.
The Pretender is zo'n beetje de grootste hit van de band en een kenmerkend FF-nummer met een rustig begin en hard en stevig refrein. Het nummer stond maar liefst achttien weken op één in de Hot Mainstream Rock Tracks lijst van Billboard. In de Radio 2 Top 2000 staat bivakkeert het nummer de laatste acht jaar rond de Top 100, daar kunnen we hier nog wat van leren (Simon77)

Vampire Weekend kan ik al jeugdsentiment gaan noemen. Het is enerzijds nog maar 3 jaar geleden dat ik volledig hooked was aan die 4 sympathieke kerels uit Brooklyn, anderzijds is de muzikale evolutie die ik heb doorlopen in die 3 jaar wel erg lang. Vampire Weekend zal bij mij altijd op een voetstuk blijven staan, ik draai hun 2 eerste platen nog geregeld en kan niet wachten tot die nieuwe eraan komt. Het hele nummer lang wordt de vrolijkheid naar je gezicht gesmeten. Voor nummers te vinden die nog opgewekter en fleuriger zijn dan de doorsnee song op het debuut van Vampire Weekend heb je een straffe lantaarn nodig. (arcade monkeys)

Hier hoort een geweldige ervaring bij. Een autorit in het westen van de VS. Verlaten wegen, prachtige natuur. Dit nummer staat torenhoog genoteerd als het gaat om herinneringen gekoppeld aan muziek.
Ik beleef die hele reis zo weer. In 2018 besloten we het niet alleen bij de oostkust te houden met de gebruikelijke bezoeken aan Philadelphia en New York plus familie die in New Jersey woont, maar we zouden daarna doorvliegen naar San Francisco en alles wat daar dan bij hoort: Las Vegas, Los Angeles, de natuurparken.

In een prachtige, joekel van een GMC één van de mooiste roadtrips ooit beleven. Alsof je in een film beland bent.
Tijdens die autoritten hoort muziek gedraaid te worden. En laat Kacey Musgraves dat jaar nu net haar album Golden Hour uitgebracht hebben. Het leek mij wel geschikte muziek, en ik liet het voorafgaand aan onze vakantie thuis horen. Onmiddellijk viel dit in de smaak en het laat zich raden dat Golden Hour regelmatig voorbij kwam die vakantie. Allebei waren we er verzot op. En dat terwijl ik hier normaal niet veel mee zou hebben.

Mooi was het om die vakantie later in het jaar nog te verzilveren met een concert van Kacey in de Melkweg (waar bleek dat ze de LGBTQ-gemeenschap een warm hart toedroeg).

Hoor ik Slow Burn dan zit ik met mijn gedachten in woestijnachtig gebied en op lange, verlaten snelwegen....... (aERodynamIC)

Een heerlijk, vrolijk uptempo nummer waar ik zelfs na duizend maal draaien maar geen genoeg van krijg. Muziek om van te genieten tijdens een zwoele zomeravond, maar ook helend voor de ziel, als je terugfietst naar huis, na een dag hard gewerkt te hebben. Synthpop muziek op z`n meest energiekst! (Dance Lover)

Erg dromerig nummer gedragen door de orgel en de aparte zang, een interessant - vertrouwd maar toch nieuw - geluid. Nadat Zebra mij ook overtuigde zal ik een album van deze band aanschaffen. (LucM)

Anderson.Paak heeft een grote rol op Dr. Dre's comeback-album van dit jaar, heeft ook nog een toffe single uitgebracht met NxWorries (staat nog in mijn lijst) en doet het nu solo. Heerlijke retro-vibe, lekker funky en een fijn stemgeluid! (Arrie)

Dit moet toch wel het ultieme lentekriebelgevoel-nummer zijn. Want tekstueel gaat dit liedje dan wel over de ene natte droom na de andere, de muziek kan zo gebruikt worden ter ondersteuning van een timelapse van een ontkiemende bloem of smeltende sneeuw. En wanneer naar het einde toe alle remmen losgaan in een uitbarsting van trompetjes en violen, hou ik het zelf bijna niet droog daar beneden. (ArthurDZ)

Klassieker van de bovenste plank dit natuurlijk. Ik kan hier niet al te veel nieuws over vertellen. Een zeer fijn vlot franstalig popliedje, het is niet de originele versie, die komt natuurlijk van Edith Piaf. Maar deze eigen versie die volgens mij ook wel een beetje paste in de jaren '70 is zeer goed uitgevoerd, luistert erg lekker weg. (Snoeperd)

Deze band was een mooie ontdekking vorig jaar, of was het alweer twee jaar geleden. Mooi pristien gitaarspel, goed liedje, de sound doet me denken aan 90's indie als Madder Rose. Ja, dit is wel genieten. Fijn dat er nog zulke muziek gemaakt wordt.
Luigi zegt: Recente indie, duidelijk te horen aan de gitaar, beetje Go-B's wel. Goeie vibe, goeie drive. Het liedje is ook best ok. (johan de witt/luigifort)

Weer zo'n rijk gearrangeerd nummer uit de pop-historie. Bijna klassiek aandoend nummer op het einde helemaal. Dit is echt zo'n nummer wat opzwelt, terugkeert naar de basis en opnieuw aanzet. (DjFrankie)

Blokken is net als Romeijns grootste klassieker Karakter vernoemd naar een roman van Ferdinand Bordewijk. Het nummer valt vooral op door haar hilarische tekst, over zo'n typetje dat iedereen wel kent. Aafke schudt de meesterlijke oneliners (met baas boven baas: "Ik doe alles voor drank. Maar drank doet niks voor mij." één voor één uit haar mouw. Bovenal bevat Blokken ook een bijzonder sterke melodie, waar we gerust het predicaat oorwurm op kunnen plakken. Verdient het zeker om op niet al te lange termijn een echte Nederpopklassieker te worden. (Gretz)

Deze notering voor Golden Earring is er één uit de tijd dat de band nog een 's' achter de bandnaam had staan. George Kooymans schreef de tekst en Rinus Gerritsen de muziek. Aanleiding was de breuk van Kooymans met zijn vriendin Melanie, waarvan hij al snel spijt had. Hij schreef Just a Little Bit of Peace in My Heart voor haar en was hierbij beïnvloed door MacArthur's Park in de uitvoering van Richard Harris. The Cats voorkwamen met 'Lea' een nummer één hit voor de Haagse band, maar voor Kooymans lonkte de hoofdprijs. Melanie kwam bij hem terug, ze trouwden een jaar later en zijn nog steeds bij elkaar. (Simon77)

All These Things That I've Done is de derde single die werd uitgebracht van debuutalbum 'Hot Fuss' uit 2004. Het door Brandon Flowers geschreven nummer gaat over opgroeien en proberen het verleden achter je te laten om zo een beter mens te kunnen worden. In het nummer is gospelkoor 'Sweet Inspirations' te horen dat werd opgericht door Whitney's moeder Cissy Houston en dat eerder zong met o.a. Elvis Presley en Van Morrison, voor zijn classic 'Brown Eyed Girl'. (Simon77)

Hoe opzwepend wil je een nummer hebben. Hoe Engels ook trouwens. In Engeland een One-hit wonder en in Nederland kwam dit fantastische werkje niet veel verder dan een bescheiden radiohitje. Hoe onterecht kan muziek zijn blijkt dan wel weer. De zwaar aangezette maar nergens over de top gaande muziek met de sterke vocalen van Louis Eliot maken deze track tot een fantastische trip door de Engelse muziek. (vigil)

The War on Drugs hebben eigenlijk maar twee songs, de rustig meanderende songs en de wat meer uptempo. Maar in beiden zijn ze wel erg goed. Deze valt duidelijk in de eerste categorie. Maar wat een lekker nummer weer, wat een fijne sfeer weten ze toch altijd neer te zetten. De eerste 4 minuten zijn al prachtig, maar dat outro, inclusief de sax, maakt het helemaal af. Prachtig!
Luigi vindt dit zelfs hun mooiste nummer, er zit bij hem ook een dierbare herinnering aan vast, dus dat maakt hem onverwoestbaar voor hem. Bob Dylan is nooit ver weg in veel van zijn nummers. Maar dit vindt hij zo hemels en lieflijk, emotievol en ook hij roemt het lieflijke lange outro. Top 100-materiaal?
We zullen het gauw weten... (johan de witt/luigifort)

Folknummers waarin een klassiek stuk is verwerkt, veel hoor je ze niet, maar dit is er wel één van. Het nummer is namelijk deels gebaseerd op Ode to Joy, het laatste stuk van de negende symfonie van Beethoven. Vandaar ook de titel.
Het is natuurlijk een overbekend stuk, wat het des te moeilijker maakt om het op een geslaagde manier te gebruiken, maar Bright Eyes is er zeker in geslaagd. Het briljantste stuk is echter wanneer Conor Oberst het volgende zingt:

'I could have been a famous singer if I had someone else's voice,
But failure always sounded better, let's fuck it up boys, make some noise!'

Waarna de band nog even helemaal losgaat op hun instrumenten en Conor de laatste regels de microfoon in schreeuwt. Het nummer en het album komen daarmee knallend ten einde. (Arrie)

De Muses, geweldige band. Maar ook hier vind ik ze vooral vanaf het geweldige debuut tot en met The Real Ramona erg goed. Deze is van University uit 1995. Dat album ken ik niet eens. Maar deze single is wel een erg lekker nummer, goed dat-ie erin staat. Al zou er eigenlijk iets van het debuut in de lijst moeten staan, Call Me of Hate My Way of zo.Luigi vindt dit een van hun beste rockers. Zijn nominatie ook, dacht hij. Gewoon rechttoe rechtaan kwaliteitsrock, knallen met die gitaren en de wah wah, niks mis mee. (johan de witt/luigifort)

Begin 2013 ontdekte ik Haerts en ik was al snel compleet verkocht. Nu is er wel veel indiepop met een flinke hang naar de 80s en ook nog een zangeres met een Stevie Nicks-achtig stemgeluid, dit nummer was echt helemaal raak en is uiteindelijk uitgegroeid tot een van mijn 5 meest gedraaide nummers van de afgelopen 10 jaar. Met name de twee minuten zijn geweldig… ik ben dan al helemaal om, maar dan gaan nog even alle registers open. Wauw. (herman)

Nummer gebouwd rond een vette synthesizerlijn van 6 noten, dat het hele nummer doorgaat. Daarnaast speelt er een drumloopje mee. Verder bestaat het muzikale deel eigenlijk alleen uit wat inkleuring her en der en wat variatie in het type synthesizer. De zang erbovenop maakt het vervolgens af, wat is deze toch magisch. Zo simpel en doeltreffend kan het soms zijn, ijzersterk nummer! (Joren999)

Onweerwolf schreef:
Krijgen we ook weer overzichten van alle honderdtallen?

Het is een beetje oneerlijk voor Guns N' Roses om na Conversation 16 te komen, het wordt namelijk zeker wel overschaduwd door het vorige nummer. Maar dit is gewoon een steengoed nummer. Een tijd lang heb ik dit erg veel gedraaid. Guns N' Roses weten wel hoe ze ontzettend lekkere rock moeten maken. Er is dan wel kritiek soms op Axl Rose, maar dat is op dit nummer helemaal niet van sprake. Hij steelt de show hier, met zijn geweldige scherpe zang, geweldige uithalen en fijn uitgesproken zinnen. Daarnaast moest ik de moddervette sound gewoon even noemen. Slash blijft een van de meesterlijkste gitaristen ooit. Appetite For Destruction heeft me nooit helemaal in het geheel kunnen grijpen. Een stuk of 6 nummers zijn echter wel fantastisch (Snoeperd)

Toen waren ze daar opeens in eind 2016 met een nieuw volwassen geluid. Het nummer is erg dansbaar, zeker in vergelijking met vorige nummers van het drietal. Verder kan ik ook erg genieten van de stemmen van Romy en Oliver, er zit zoveel emotie in hun stemmen. Tel daar de leuke sample van Hall & Oates bij op en de simpele doch mooie tekst bij op en je hebt een comebacksingle die nog steeds staat als een huis. Dat komt ook mede door Jamie xx, die zoals altijd de productie voor zijn rekening neemt. The xx is samen een geweldige drie-eenheid en daar is dat nummer een leidend voorbeeld van. (MRDammann)