Razzmatazz is een nummertje van het verzamelalbum Pulpintro en staat dus niet op een regulier album. Het scoorde volgens mij ook vooral op single. Razzmatazz is de eerste luisterbeurt al geweldig. Het is een klassieke britpop uptempo song met een fantastisch refrein. En daarmee is eigenlijk al genoeg gezegd. Maar er zijn meer momenten waar de klasse vanaf druipt. Bijvoorbeeld het moment steeds na het refrein, waar een klein beetje gas wordt teruggenomen is ook erg goed gedaan. Daarna wordt weer opgebouwd naar het sterke refrein. (Snoeperd)

Johan: een nieuwe naam voor me, pas onlangs leren kennen via de ladders. Dit kende ik nog niet. Deze bevalt me eigenlijk beter dan ik had verwacht. Mooie warme sound, wel heel erg retro, doet me denken aan Van Morrison in zijn glorietijd op een bepaalde manier. In elk geval erg 70s. Aangenaam verrast wel. En dat kan ik beamen. Ik ben ook aangenaam verrast. Retro, zeker. Maar dat bevalt me heel erg. Qua stem heeft het iets weg van de oude soulzangers, beetje de mannelijke Nina Simone ms. Muzikaal ook zeer prettig. Beetje Nick Drake-y met die fluitjes enzo. Wie weet ga ik nog eens om voor dit genre. (johan de witt/luigifort)

Niet alles van Alan Parsons vind ik even geweldig. Ik ben dan ook geen echte fan van progressieve rock. Maar Don't Answer Me valt dan ook niet onder die noemer en vind ik dan ook één van de parels die de band heeft uitgebracht. Een Phill Spector-achtige Wall of Sound, met een lekkere saxsolo erin. Ja, een schitterend nummer met als extra pluspunt een hele leuke videoclip in de stijl van een ouderwets stripalbum. (Kees-Jan)

James Carr is een koning in dit soort slowsongs. De juiste snaar raakt hij met zijn stem, maar daar zijn ook de muzikanten debet aan. Prachtige sfeer, prachtig nummer (Reijersen)

Zonder twijfel het beste nummer van deze man, die te omschrijven is als een soort van provinciaalse variant op Bruce Springsteen is. Krachtig in het begin en op het einde, terwijl de rest van het nummer teder en extreem nostalgisch is. Zeker niet te Amerikaans voor een Nederlands-Belgische lijst! (ArthurDZ)

Dit nummer heb ik dit jaar ontdekt, ik geloof door de ladder. Prachtige toevoeging aan de lijst. Tuurlijk is het gewoon een simpel popliedje, maar wel bijzonder goed. Wat een geweldige drive zit erin. Het nummer grijpt me op een of andere manier, dat gitaartje is zo fijn. Mooie sfeervolle synths. Popmuziek uit de jaren '80 die ik eigenlijk nog best fris vind klinken. En eigenlijk gewoon een prachtig liedje dat ik altijd meezing: "I was falling in looooove!" Een simpel up-tempo popliedje dat toch ontzettend sfeervol is, dat vind ik knap. Geweldig nummer! (Arrie)

Dit is zo'n bandje waar ik een aantal cd's van heb, maar die niuet allemaal even sterk zijn. Dat is dit nummer wel, voor mij zelfs hun sterkste song.
Erg sterk intro waarbij meteen de toon van het nummer wordt gezet, heerlijk om mee te bleren:
'The Grass is always greener on the other side', hier wordt je toch gewoon blij van. Ik wel iig. (DjFrankie)

Eigenlijk gewoon grappig hoe Mr. E. zulke meezingbare melodietjes combineert met zulke lusteloze, deprimerende teksten; onbedwingbaar huilend op de badkamervloer liggen klinkt alleen met deze muziek aantrekkelijker dan ooit. Kan niet zeggen dat dit een erg grote emotionele impact op me heeft (minpunt van al de vrolijke melodieën; kant noch wal heet dat), maar de titel “inventieve pop” doet dit soort muziek nog te weinig eer aan. (hoi123)

Zo'n jaren 60-70 rammelriffje en Courtney weet niet wat ze moet doen. Ze weet eigenlijk ook niet waar ze echt zin in heeft. Thuisblijven? Weggaan? Op de haar vertrouwde wijze peutert Madame Barnett een beetje verveeld in de randzaken van het leven. Maar dat levert wel verdomd aanstekelijke deuntjes op. Dat bewijst ook dit fijne nummer maar weer. (Cor)

1962! Wat een kracht, wat een energie zit er in dit nummer, en dat voor muziek uit 1962. Nou luister ik naar veel oudere dingen maar ik kan niks opnoemen dat ouder is en dat zo uit je speakers knalt. En ook weinig nieuwere dingen trouwens, dit is zelden geëvenaard in dat opzicht. Hoe het nummer er al meteen in knalt... Wow! Heb het eigenlijk leren kennen door de Black Eyed Peas, die het hebben gesampled voor hun hit Pump It. En meer dan veertig jaar later klonk het in die hit nog steeds enorm fris en krachtig. Het schijnt trouwens dat Dick Dale werd uitgedaagd om de oude Griekse traditional Misirlou op één snaar te spelen, en daarbij versnelde hij het ook nog wat. Een korte maar krachtige energiestoot, ik vind het fantastisch! (Arrie)

Het mooie van Nothing Compares 2 U is de simpele tekst en duidelijke uitspraak. Het was één van de weinige teksten die ik op jonge leeftijd op m’n eigen houtje kon beluisteren en begrijpen. Een nummer 1 over de hele wereld en nog altijd vaak te horen op de radio. Ook de veelgeprezen clip heb ik inmiddels al regelmatig voorbij zien komen. Emotioneel zou ik het niet willen noemen, maar mooi is het wel. Vooral de strijkers zijn erg mooi. (chevy93)

In de tweede helft van de jaren 80 staken een paar straffe madammen het hoofd boven water. Suzanne Vega, Michelle Schocked, Tanita Tikaram en Tracy Chapman om maar een paar namen te noemen. De allerstrafste kwam uit Ierland. De kale Sinead O'Connor gebruikte haar muziek om de ongeslagen demonen uit haar jeugd te lijf te gaan. Dat kale hoofd fungeerde meer als een wapenuitrusting dan als look. Sinead toonde in het ene nummer haar giftige nagels om verscheurend uit te halen. Op andere momenten was ze de vleesgeworden tederheid. Tussen die uitersten zat af en toe een aanstekelijke popsong: Mandinka en The Emperor's New Clothes bijvoorbeeld. (dazzler)

Tegen de tijd dat we bij bij nummer 75 zijn aanbeland heb ik vast wel verteld dat ik van lalala’s en woohoohoos en zo hou. Ik wil nog niet zo ver gaan om de tandenborsteljive in mijn top 100 te zetten (die ben ik nu aan het luisteren, hm, misschien toch?) maar als de aankleding ook nog goed is, ja, dan heb ik geen keuze. En die is goed bij Bro Hymn.

Bro Hymn is ook een gek geval. Op Wikipedia staat een lange lijst van sportclubs die het lied gebruiken, vooral bij het vieren van een doelpunt (in Nederland bijvoorbeeld Vitesse Arnhem). Paul Elstak heeft er een versie van gemaakt en ik neem aan dat het nummer het goed doet op Thunderdome en dergelijke evenementen. Kortom, het is een feestnummer en de meeste mensen zullen het zo hebben leren kennen (en ikzelf vast ook).

Later kom je dan achter het verhaal van het nummer. Het is een lied over vriendschap, geschreven door de oorspronkelijke bassist van Pennywise (Jason Thirsk) naar aanleiding van de dood van drie vrienden ("Canton, Colvin, Nichols, this one's for you”). De bassist ging zelf dood en Pennywise besloot een nieuwe versie van het nummer op te nemen als eerbetoon aan hem (“Jason Matthew Thirsk, this one’s for you.”) met hulp van broer en drummer Justin Thirsk (“Jason, my brother, this one's just for you.”) En dat geeft het nummer toch een andere lading.

Het is een kek nummer om live te spelen. Altijd, waar dan ook, doet het hele publiek mee, vaak nog nadat het nummer is afgelopen. Weet iedereen die meezingt (of meewooohoot eigenlijk) van de achtergrond van het nummer? Vast niet, vooral niet op festivals. Maar voelen ze een broederschap als honderden of misschien soms zelfs duizenden kelen hetzelfde geluid maken? Dat vast wel. Het lijkt me heel mooi daar eens tussen te staan. (Poek)

Tra tra! Op haar eerste album maakte Rosalía prachtige, ontroerende flamenco maar op haar tweede album besloot ze om een moderne vibe aan mee te geven en het te vermengen met genres van nu. Poppier, met hippe beats eronder. Maar zonder een eigen identiteit te verliezen. Malamente is het hoogtepunt van die plaat, en alweer een waanzinnig verslavend nummer voor me. De handclaps, haar verleidelijke vocalen, DE CATCHINESSS. TRA TRA! (Arrie)

The Prodigy miste ik een beetje in de lijst. Het zijn de grootheden van de dancemuziek dus is het niet minder dan logisch dat zij er met meerdere nummers in horen te staan. Zeker als ze erin staan met zulke moddervette nummers als Firestarter. De hoekige en geflipte dancemuziek van The Prodigy is apart en zeer goed. Het hele nummer is ontzettend pakkend en het klinkt zo scherp als een mes. Firestarter is een klassenummer. (Snoeperd)

Wederom een verhalend meesterwerk van The Antlers. Het heeft zeker een meerwaarde om bij Bear geconcentreerd naar de pijnlijke teksten te luisteren. Je voelt de pijn, de afstand tussen de geliefden en de twijfels. Eigenlijk vreemd dat er maar weinig artiesten die met hun teksten zo treffend alledaagse tragedies kunnen bezingen. (Co Jackso)

Duistere post-rock song, waarbij kwetsbare, intense stem van Emma Ruth Rundle bijzonder opvalt. Met de galmende gitaarpartijen is het heerlijk wegdromen. (Gretz)

Het gebeurt niet zo vaak dat ik een nummer na één keer lusisteren al heel goed vind en na honderd keer luisteren nog steeds. Heavenly Pop Hit is zo’n nummer. De eerste keer dat ik het nummer hoorde maakte zo’n indruk dat ik het nog steeds weet (al moest ik het wanneer wel opzoeken) Het was in een tussenjaar (na eindexamen ging ik een jaar schaken voordat ik ging studeren) en eind 1990 of begin 1991 was ik nog op terwijl mijn ouders naar bed waren. Ik had MTV aan, waarschijnlijk 120 minutes, het programma met alternatieve muziek. En toen opeens dumdiedumdum, door een man en een vrouw nog wel. Ik was verkocht! Een hemels popnummer, dus de titel kwam goed uit, want dat was makkelijk onthouden. Niet veel later kocht ik de 12’’ (waarom niet meteen het album gekocht? Waarschijnlijk moeilijk te krijgen. Ook wel goed achteraf, want de rest van het album is van een wat minder niveau.) en later de twee oudere albums waar ook allemaal prachtige liedjes op stonden. Daarmee werd buiten Nieuw-Zeeland weinig commercieel succes geboekt, maar toch een aardige schare fans opgebouwd. Ook hier, want Brave Words krijgt een 4.01 van 70 stemmers en dat is ook mijn favoriete album. En dankzij andré is Heavenly Pop Hit dit jaar nieuw in de MuMeLadder!

Ik vraag me wel eens af of er een verband is tussen zang en persoonlijkheid. Sommige zanger(e)s(sen) klinken heel sympathiek/lief en Martin Phillips is er een van. Het moet (naast de dumdumdums) hetgene zijn geweest wat mij in het nummer trok en het nog steeds doet. Hoe hij in het echt is weet ik niet, in zijn postings e.d. komt hij sympathiek over. Maar mocht hij toch een klootzak zijn, dan is er gelukkig altijd nog de muziek. (Poek)

Als je op Wikipedia 'vakantienummer' opzoekt, krijg je een link naar Dolce Vita (en als dat niet klopt, zou dat alsnog geregeld moeten worden). Dit nummer is gewoon de muzikale equivalent van in je cabrio over een zonovergoten Italiaanse boulevard rijden. (Titmeister)

Misschien wel mijn favoriete Muse song dat als beste uit de verf komt live (Glastonbury 2004 als tip). Het is daarnaast ook misschien wel Muse's hardste nummer dat ze ooit op plaat hebben gezet. Wat opvalt is de zang van Matthew Bellamy die hier rauwer en feller dan normaal is wat het nummer ten goede komt. Ook op dit nummer is de grootsheid niet ver weg, vooral in de geweldige refreinen waar de bass en drums beuken. (VladTheImpaler)

New Born en Bliss, allebei met rare clips die veel te hard waren. Toen ik net op MusicMeter kwam, zou ik kennis maken met Muse. Origin of Symmetry is de hoogste in de Top 250 en New Born en Bliss de meest populaire daarvan. Maar niet aan mij besteed. Weg Muse.
Datzelfde jaar een filmpje waarvan ik de grap niet snapte. Later bleek dat drummer en zanger omgewisseld waren. Nog later bleek dat het om dit nummer ging. Nog steeds niet boeiend. Weg Muse.
Totdat ik de FRS in stapte. Keihard, zoals de FRS altijd de muziek net wat te hard heeft (of had inmiddels) staan. Een moddervette baslijn en zo’n nummer waarvan je gewoon weet dat dit nummer je lang bij gaat blijven. Een beetje googelen op de tekst en voilà dit nummer kwam eruit.
Inmiddels is Absolution één van mijn favoriete nummers en staan er meerdere nummers van Muse in mijn eigen Top 250. (chevy93)

Ook voor dit nummer zat het geluk wat mee, want oorspronkelijk had 'Unspoken' een andere piano sample, maar door de auteursrechten was Four Tet verplicht een ander loopje te gebruiken.
Uiteindelijk vind hij zelf de vorige versie beter, ik ben maar al te blij dat hij niet de toestemming kreeg voor de eerste sample.
De sample voert je onder begeleiding van heerlijke drums en belletjes mee in een nachtelijke roes, melancholisch en liefdevol. De wissel in het midden zorgt voor een euforische wending om daarna weer prachtig af te sluiten, net zoals hij begon. (kemm)

Een vroege favoriet van me, als kleine Johan. Heerlijke popsingle, lekker die bas. Toch wel een onderschat duo, Hall and Oates. Ze maakten in deze periode fijne hit na fijne hit. Dit is wel mijn favoriet daarvan. Zeker een onderschat duo, hebben een trits mooie songs op hun conto. Echt een 80s product. Slick en smooth, maar wie houdt daar niet van. En veel beter dan Nelly. (johan de witt/luigifort)

Een klassieker, dat is het minste wat je van dit epos van Don McLean kan zeggen. Ik heb het nummer echter leren kennen nadat ik de songs van de film American Pie (ik zat nog in mijn skatepunkperiode) wou opzoeken en begrijpelijkerwijs bij dit nummer (dat niet in die film voorkwam) uitkwam en het me ook wist te bekoren. Over de tekst, die bol staat van verwijzingen naar andere nummers, en dan vooral de interpretatie ervan wordt nogal eens fel gediscussieerd. Wat echter wel zeker is, is dat het gaat over ‘The Day The Music Died’ en dit de dag was in de winter van 1959 toen drie grootheden uit de toenmalige muziek (Ritchie Valens, Buddy Holly en The Big Bopper) stierven in een vliegtuigongeluk. (dumb_helicopter)

We gaan echt naar de top toe, dat merk je als je de klassiekers van Leonard Cohen gaat tegenkomen. Ik ben blij dat ik de Songs of Leonard Cohen heb ontdekt. Je hoort een zeer constant album met het ene hoogtepunt na het andere. Dit is dan zeker een hoogtepunt. Leonard Cohen weet veel emotie bij je op te wekken, en dat met best beperkte middelen. Dat is erg knap. Er zitten enkele van die schoten in de roos-zinnetjes tussen. Waarvan ik deze de mooiste vind: Don't turn on the lights, you can read their address by the moon. (Snoeperd)

Therapy? was voor mij een onbekende naam, maar ook Diane is weer een ontdekking door de MuMeladder van dit jaar. Ik moet me verder nog verdiepen in Therapy?, maar wat een pareltje is dit, zeg! Overdreven bombast, zegt u? Nee joh, juist heerlijk pathos! Het werkt perfect in dit nummer, de hele dramatische sfeer. Dat drama past natuurlijk ook helemaal bij de tekst waarin de persoon Diane wordt verkracht en vermoord. Die sfeer straalt het nummer ook uit, hoewel het niet heel donker klinkt. Wel ietwat naargeestig. Een intens nummer, dat me weet te raken. (Arrie)

Wat meer poppy getint dan vroeger werk maar dan zonder aan eigenheid in te boeten, uitstekend gezongen en een refrein die staat als een huis. (LucM)

Kijk, dat zijn sprongen waar ik vrolijk van word. Het slotnummer van hun bekendste album is er eentje van pure schoonheid. Colin Blunstone is een sterke zanger, de productie is perfect (hoewel dit juist het grootste hekelpunt is voor sommigen) en met recht al jaren een enorm hoge positie in de Top 2000. Hier gaat het nog wat stroever, maar het zou mooi zijn als dit nummer deze positie een jaartje vast kan houden. (chevy93)

chevy93 schreef:
Pijnlijke daling voor American Pie.