56. The Allman Brothers Band

https://greggallman.com/wp-content/uploads/2019/03/crop-to-heavely-photo-crop.jpg

Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: At Fillmore East (1971), Brothers and Sisters (1973) en The Allman Brothers Band (1969)
IJzersterke nummers: Jessica, Ramblin’ Man, Jelly Jelly, Ain’t Wasting Time No More, Trouble No More, Southbound
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: Mssr Renard



Live At Fillmore East, niet normaal meer; wat een album.
Ik kende wel al wat van de Allman Brothers, maar het was pas toen ik dat album kocht dat ik écht omver geblazen werd.

De afgelopen 15 jaar heb ik als zelfstandige gewerkt en bij één van mijn vaste opdrachtgevers had ik een collega die voor een muziekblad schreef. Hij ging naar tig concerten, mocht overal met artiesten spreken voor interviews, raakte bevriend met meerdere hele grote namen en ik kon uiteraard goed met hem opschieten alleen al voor onze gedeelde muziekliefde. Dat wil niet zeggen dat we dezelfde smaak hadden, verre van zelfs, maar we hadden wel raakvlakken. En een van die raakvlakken was At Fillmore East van The Allman Brothers. Ook voor hem één van de allerbeste albums ooit gemaakt. Lange uitgerekte nummers waarbij soleren, improviseren en vooral ongelooflijk goed musiceren centraal staan. Door hem ben ik toen dieper hun discography ingedoken.

You Don’t Love Me, het Bo Diddley nummer, was het nummer waardoor ik helemaal gek werd op de muziek van de Allman Brothers. Wat maken zij er een geweldige versie van; ontstijgt het niveau van het origineel en dat komt toch niet super vaak voor.

Tegenwoordig is Devon Allman trouwens een echte aanrader om live te gaan zien. Deze zoon van Greg Allman maakt prachtige muziek die eigenlijk alleen live echt tot z’n recht komt. Alles behalve een Allman Brothers kopie, en echt zijn eigen stijl.

The Allman Brothers draai ik nog regelmatig en eigenlijk hebben ze in al hun periodes zeer sterke albums uitgebracht. Ik ga geen deepcuts posten want daar heb ik teveel favoriete nummers voor van deze band.


Favoriete nummers:




En

Favoriete nummers II:





en




en

Ik word er zojuist volledig terecht op geattendeerd door Les de Groot dat ik Greg Allman ook live heb gezien. Dat moet 2011 Bospop zijn geweest, daar heb ik hem inderdaad live gezien.

Toch zet ik 'nee' bij 'live gezien' want het waren niet meer The Allman Brothers, maar verrek ja... Greg heb ik zeker live gezien.

55. Jessie J.

https://www.theupcoming.co.uk/wp-content/uploads/2017/10/15586242097_a39fa5ea4c_h.jpg

Afkomstig uit: Engeland
Nog actief: nee?
Favoriete albums: R.O.S.E (2018) en Who You Are (2011)
IJzersterke nummers: Nobody’s Perfect, Who You Are, Do It Like a Dude, Price Tag, Domino, Who’s Laughing Now, Flashlight, Not My Ex
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -

Do It Like a Dude was in 2011 mijn kennismaking met Jessie J. Wat een raar nummer, wat een waardeloze clip….wat een stem.

Je ziet hoe onwennig ze is, je ziet dat ze een imago door de strot gedouwd krijgt van de platenmaatschappij waar ze eigenlijk helemaal niks mee kan, maar ik hoor vooral een unieke en ongekend goede stem.

Gelukkig mag ze dat op haar eerste album bewijzen. Ze zingt de longen uit haar lijf; over hoe ze altijd al een buitenbeentje is geweest, hoe ze zwaar gepest is, hoe ze nooit zichzelf mocht zijn zonder dat er geoordeeld zou worden. Die pijn heeft haar wel gevormd tot de dijk van een zangeres die ze is.

Voor een zangeres die zó goed is, heeft ze veel te weinig albums / songs uitgebracht. Helaas was ze vaak lastig om mee te werken en weigerde ze compromissen te sluiten. Ze voelde zich onbegrepen en ging andere klussen aannemen zoals een zangwedstrijd in Azië die ze met twee vingers in de neus won. Anno 2024 is ze een soort van semi-retired. Ze heeft een kindje gekregen en heeft besloten zich (vooralsnog) volledig op haar leven als moeder te richten. Wat mij betreft komt ze weer terug, want haar laatste reguliere album: R.O.S.E. is het beste dat ze ooit heeft gemaakt.

Ik heb Jessie 2x live gezien; 1x in AFAS Live (of was het nog de HMH toen?) en 1x in Köln. Dat concert in Duitsland was echt onvergetelijk om meerdere redenen. Het begon al met het grote verschil in toeschouwersaantal en capaciteit. Hoe we daar in hemelsnaam met zijn allen binnen zijn gekomen is mij tot op de dag van vandaag nog niet duidelijk. Er was ook maar 1 ingang / uitgang; een normale deur…… waar dus meer dan duizend mensen doorheen moesten. De temperatuur liep tijdens het optreden enorm snel, enorm hoog op. Het was zo erg dat Jessie op een gegeven moment het concert stillegde en om waterflesjes riep. Er werd een krat flesjes gebracht en Jessie deelde ze uit aan de mensen die vooraan stonden. Wat ben ik blij dat er geen paniek is uitgebroken daar in die uitpuilende zaal. Levensgevaarlijke situatie. De wijze waarop Jessie geregeld het publiek toesprak om rustig te blijven en enkel te genieten zorgde er zeker voor dat een aantal paniekaanvallen bij toeschouwers zijn voorkomen. Verder blies ze ons omver met haar ongekend goede stem. Die vrouw kan zo absurd goed zingen dat het gewoon niet meer leuk is. Figuurlijk dan he, want letterlijk gezien is het natuurlijk fantastisch.

Mijn favoriete nummers zijn haar persoonlijke songs. Jessie geeft zich graag bloot en schroomt zich niet om zich zeer kwetsbaar op te stellen. In Easy For Me heeft ze de stem van haar, onderhand overleden, opa verwerkt. Prachtig gedaan, en zeker live maakt dit impact.

Top artieste die veel te weinig erkenning krijgt. Hooguit dat een paar mensen haar kennen van wat commerciële hits, maar deze vrouw is zo ontzettend veel meer. Ik hoop dat ze weer terugkomt.


Favoriete nummers:




En

Favoriete nummers II:




en




en

Ik herinner me nog dat ik haar live hoorde zingen op tv! Wat is dat alweer lang geleden. La la la la la la hey!

Oeh ja, en ze werd alleen maar beter en beter en beter en....

54. Ted Nugent

https://th.bing.com/th/id/R.620d4f3d5cf62b6d30c42038f4bfaef1?rik=VcT6CI5CBj7Xyg&riu=http%3a%2f%2frockandrollgarage.com%2fwp-content%2fuploads%2fTed-Nugent-3.jpg&ehk=B%2bvbFCqhrwalW7O7RsCh3Dw6DV5zTJpem1rmmj3%2b3TM%3d&risl=&pid=ImgRaw&r=0

Afkomstig uit: VS
Nog actief: ja
Favoriete albums: Ted Nugent (1975), Double Live Gonzo! (1978), Cat Scratch Fever (1977), Craveman (2002), State of Shock (1979) en Weekend Warriors (1978)
IJzersterke nummers: Turn it Up, Cat Scratch Fever, Motor City Madhouse, Stormtroopin’, Little Miss Dangerous, Wango Tango
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -


Uncle Ted, wat een idioot. En niet op een leuke manier he. Het is best wel een mafketel. Althans, als je het niet eens bent met zijn zienswijze en manier waarop hij deze kenbaar maakt. Als je achter zijn visie staat dan heb je waarschijnlijk geen problemen met zijn uitbarstingen. Ik kan me niet vinden in de dingen die hij roept en doet, maar goed; daar zit ik hier niet voor. Ik zit hier voor muziek. En wat dat betreft kan ik Ted enorm waarderen.

Mijn kennismaking met Nugent was Stranglehold; een van de allerbeste hardrock / metal / stoner rock songs ooit gemaakt. Derek St. Holmes met de gouden stem neemt de vocals voor zijn rekening en Ted speelt er op los met zijn gitaar.

Nadat ik dat nummer hoorde, kocht ik meteen zijn debuutalbum op cd. Wat een fantastisch album. Dat Ted een beetje een rare is, wordt eigenlijk meteen al duidelijk in zijn muziek. Hij klinkt soms panisch, paniekerig, rustig, wild, hij gaat gewoon alle kanten op.

Later heb ik al zijn albums ofwel gekocht, ofwel meermaals beluisterd. Al snel werd Hey Baby mijn favoriete nummer en een aantal jaren geleden stelde ik in bandsetting voor dat nummer op onze playlist te zetten: niemand had het nummer ooit gehoord! Maar na 2 luisterbeurten was de stemming unaniem: dit nummer gaat op de setlist. Heerlijk nummer om te spelen, uitdagend en ongelooflijk opzwepend.


De man Ten Nugent is een idioot, maar hij heeft fantastische muziek gemaakt. En dat is waar ik hier mijn lijst op samenstel.


Favoriete nummers:




En

Deep cut toppers:




en




en

53. Manfred Mann's Earth Band

https://www.covermesongs.com/wp-content/uploads/2019/09/modal_MME-500x326.jpg

Afkomstig uit: Engeland
Nog actief: ja
Favoriete albums: Watch (1978), The Roaring Silence (1976), Manfred Mann's Earth Band (1972), Messin' (1973), Angel Station (1979) en Soft Vengeance (1996)
IJzersterke nummers: Blinded by the Light, Father of Day, Father of Night, Spirits in the Night, Mighty Quinn, Don’t Kill It Carol, Questions
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: -


Waar de 60s band Manfred Mann niet helemaal mijn ding is (Doo-wah-diddy enzo) is de transformatie naar de Earth Band een heerlijke zet geweest wat mij betreft. Alles in deze band draait om de Zuid-Afrikaanse toetsenist Manfred Mann, maar voor mij is het hoogtepunt tijdens liveconcerten toch echt wel de perfecte stem van Robert Hart. Deze man die onder andere bij Whitesnake en Bad Company heeft gezongen past werkelijk perfect bij het repertoire van de Earth Band en laat ik het maar gewoon zeggen: ik vind hem vele malen beter (passen) dan de originele zanger.

Komt misschien ook dat de keren dat ik ze live heb gezien dit met Robert in de gelederen was en ik heb Robert ook al live gezien toen hij inviel als zanger/gitarist bij Frontm3n. En wat zijn ze ongelooflijk goed live. Komend jaar komen ze weer in de buurt en geloof maar dat ik daar weer bij gaan zijn (althans: tegenwoordig moet ik overal de disclaimer “als ik dan niet in Ecuador ben” bijzetten).

Mijn liefde voor de Earth Band is nog helemaal niet zo oud. Het is niet één van die acts die ik al sinds mijn jeugd bij me draag. Sterker nog, denk dat ik pas echt een jaar of 2 volledig in hun discografie zit. Maar goed; als ik me op een band stort, dan stort ik me er ook volledig op en ken ik binnen no-time alle songs. Zo ook bij Manfred. Sowieso digitaal alle albums al tig keer beluisterd en op platenbeurzen probeer ik al hun albums op vinyl te scoren.

Wat ik ook zo ontzettend gaaf aan deze band vind is dat ze naast hun sterke eigen werk ook covers uitbrengen die het origineel doen verbleken. Blinded by the Light en For You? Holy shit, not even the same ball game.

Davy’s on the Road Again is mijn absolute nummer 1 favoriete song van deze band, en dan eigenlijk stiekem dus wel door Robert Hart gezongen. Maar vooruit, hun originele versie is ook gewoon een dikke 10.

Favoriete nummers:




En

Deep cut toppers:




en




en

52. Johnny Burnette

https://akamai.sscdn.co/uploadfile/letras/fotos/6/5/2/d/652d0c11e66da4b480d5a0c3b3d8c2ed.jpg

Afkomstig uit: VS
Nog actief: nee
Favoriete albums: Johnny Burnette and the Rock 'n Roll Trio (1956), Johnny Burnette (1961) en Roses Are Red (1962)
IJzersterke nummers: Lonesome Train On a Lonesome Track, Honey Hush, The Train Kept A Rollin’, Your Baby Blue Eyes, Rock Therapy, You’re Sixteen, Dreamin’
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: -

Waar Eddie Cochran en Gene Vincent al twee Rockabilly toppers waren die eerder in mijn lijst voorbijkwamen, is deze man eigenlijk wel de eindbaas. Eddie en Gene waren Rockabilly, absoluut, maar het merendeel van hun songs waren zeer radiovriendelijk. Deze man was de harde kant van de Rockabilly. Luister alleen al eens naar de tekst van Honey Hush. Niet gek dat ouders tegen deze ‘duivelse’ muziek waren.



Hoe ironisch is het dan ook dat juist deze Rockabilly ‘hardman’ in de 60s overstapte op lieve, zoete popmuziek.

Voor mij maakt het niks uit; ik houd van beide periodes. Zijn beginfase is het absoluut beste dat original Rockabilly te bieden heeft en zijn popfase kent heerlijke evergreens als You’re Sixteen.

Johnny luister ik eigenlijk al sinds ik met muziek bezig ben en hij zal ook altijd in een playlist verschijnen. Toen ik jong was dacht ik dat het twee verschillende zangers waren met dezelfde artiestennaam. De muziek ligt zover uit elkaar dat dit niet dezelfde man kon zijn. Ik had het fout.

Favoriete nummers:




En

Deep cut toppers:




en




en

51. Led Zeppelin

https://www.rollingstone.com/wp-content/uploads/2018/06/led-zeppelin-iv-album-release-review-35c87652-3510-4318-9145-25a24db837f5.jpg?w=1401&h=788&crop=1

Afkomstig uit: Engeland
Nog actief: nee
Favoriete albums: Led Zeppelin (1969), Led Zeppelin II (1969) en Led Zeppelin IV (1971)
IJzersterke nummers: Ramble On, Black Dog, Immigrant Song, Going to California, Kashmir, Rock and Roll, I Can’t Quit You
Live gezien: nee
Ook in de lijst van: dazzler (nr. 84)


Wat een band. En dan te bedenken dat ik er echt geen ene sodemieter aan vond toen ik jonger was. Ik weet nog goed dat ik een keer mijn vader bezocht (mijn ouders waren gescheiden) en dat ik hem vertelde dat ik Stairway to Heaven niet snapte. Niet dat ik niet snapte dat mensen het goed vonden, maar ik snapte het nummer gewoon niet. Ik vond de opbouw raar, de tekst raar, de aankleding raar; ik hoorde het gewoon niet. Mijn vader was de grootste muziekliefhebber die ik kende en zijn reactie was: “dan niet, prima toch?” Hmm…. Ja inderdaad: dan niet. No bad feeling, geen geklaag, gewoon door; niks voor mij, op naar de volgende band.

Maar toch… die opmerking van ‘dan niet, prima toch’, deed me nadenken. “hmm…. wat mis ik? Wat hoor ik niet?” Ik ben Led Zepplin gaan opzoeken. DAMN!!! Die hebben vette nummers zeg! En holy shit wat kan die gast zingen! Ja, het kwartje viel een tijdje later. Zelf laten ontdekken en helemaal vrijlaten in wat wel en wat niet goed te vinden. Geen waardeoordeel over wat andere mensen ergens over vinden. Nondejuu, mijn vader had in het onderwijs moeten werken. Misschien dat ik daarom het onderwijs in ben gegaan. Wijze lessen die indirect werden geleerd. Thanks pap. Eergisteren was het overigens precies 12 jaar geleden dat mijn vader op 53 jarige leeftijd overleed. Misschien dat ik daarom nu vooral over hem aan het typen ben in plaats van over Led Zeppelin zelf.

Ach ja, wat moet ik sowieso over deze band vertellen dat niet iedereen al tot in den treure eerder gehoord heeft. Ik vertel liever nog wat over mijn vader, de man die ervoor gezorgd heeft dat ik een ongelooflijk grote muziekliefhebber ben geworden. Vooral door helemaal niks aan me op te dringen. Nooit muziek mijn strot door te douwen, nooit mij richting “zijn muziek” te sturen, maar door mij zelf alles te laten ontdekken. Zo ben ik aan een rijk palet aan muzikale voorkeuren gekomen. Toch? Althans, dat vind ik zelf. Als ik zo mijn top 100 tot nu toe bekijk gaat het behoorlijk alle kanten op. Mijn vader had dat zelf ook, de ene keer kwam ik bij hem binnen en was hij obscure Afrikaanse bands aan het luisteren, de andere keer had hij Aziatische popmuziek opstaan en de keer erna ging hij helemaal los op Cumbia van Sailor. Het ging echt alle kanten op met hem. Ik mag graag denken dat ik die open blik op kunst, dat niet-veroordelende, dat ‘als het niks voor je is, dan gewoon verder zonder vervelend te gaan doen over muziek die jij toevallig niet leuk vindt’, dat heb ik dankzij hem en daar ben ik voor altijd heel dankbaar voor. Dat trek je namelijk breder voor jezelf naar andere aspecten in het leven. Dat heeft dan niet langer enkel betrekking op je zienswijze op kunst.

Nou goed, ik zal me beperken tot wat ik hier aan het doen was: mijn top 100 artiesten presenteren. Vandaag dus Led Zeppelin.

Favoriete nummers:




En

Favoriete nummers II:




en




en

Niet doen, Shaky -- het gaat toch zeker om de "verhalen" eráchter!

Absoluut BoyOnHeavenHill . Vandaar ook dat ik het niet heb uitgeveegd om een verhaal over Led Zep te pennen. Ik vermoed dat mijn vader, moeder, jeugd, etc. nog wel vaker voorbij gaat komen

Dat maakt het ook interessant om te volgen. Wat jij met je vader had heb ik met mijn dochter van twaalf. Veel muziek die ik luister vindt zij ook geweldig, in haar Spotify account staan playlists van The Beatles, Elvis e.d.
Vandaar uit ontdekt zij weer andere muziek, superleuk om te zien. Omgekeerd ontdek ik dan weer via haar muziek die ik niet ken. Echt heel leuk, als je kinderen je passie delen...

Shaky

Plaats je een overzichtslijst van de nummers 51 tot 100? Dan vertel ik iets over de ariesten die ik ken.

Uiteraard. Sterker nog, dat was er ook gekomen zelfs al zou jij niks geschreven hebben over de artiesten die je kent

De onderste helft van mijn top 100 is bekend, vanavond tijd om te zien welke artiest de top 50 wist te bereiken.

50. ?

51. Led Zeppelin
52. Johnny Burnette
53. Manfred Mann's Earth Band
54. Ted Nugent
55. Jessie J.
56. The Allman Brothers Band
57. Jerry Vale
58. Texas
59. Duke Robillard
60. The Fortunes

61. Little Richard
62. Philip Sayce
63. The Reverend Horton Heat
64. Tommy Sands
65. Creedence Clearwater Revival
66. Andre Hazes
67. Tab Benoit
68. Edgar Winter
69. Lana Del Rey
70. Buddy Guy

71. Mud
72. Ray Charles
73. Etta James
74. Hot Chocolate
75. Amanda Shires
76. George Thorogood
77. Howlin' Wolf
78. AC/DC
79. Little Milton
80. Carl Perkins

81. The Paladins
82. Al Green
83. Joe Bonamassa
84. Jack Scott
85. Perry Como
86. John Lee Hooker
87. Gene Vincent
88. Vic Damone
89. Bob Luman
90. Eddie Cochran

91. Robert Charlebois
92. MY BABY
93. Mike Farris
94. Beth Hart
95. Los Kjarkas
96. Imperial Crowns
97. B.J. Thomas
98. Don Gibson
99. Ghalia Volt
100. Arctic Monkeys

Aantal artiesten hiervan live gezien: 15
Aantal artiesten hiervan niet langer actief of overleden: 24
Aantal artiesten hiervan ook in de Top 100 van iemand anders: 2

Ik tel 32 artiesten die ik al kende, toch ruim boven de 50%

50. Rufus Wainwright

https://www.mercurynews.com/wp-content/uploads/2023/05/SJM-L-HEAR-0601-01.jpg?w=1024

Afkomstig uit: VS/Canada
Nog actief: ja
Favoriete albums: Release the Stars (2007) en Unfollow the Rules (2020)
IJzersterke nummers: Going to a Town, Hallelujah, Across the Universe, Cigarettes and Chocolate Milk, April Fools
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: aERodynamIC (nr. 17)

In mijn Top 100 favoriete songs typte ik in 2022 het volgende over Rufus:



In de tussentijd heb ik Rufus live gezien en dat was geweldig. Wat een ontzettend goede artiest en wat een leuke vent. Über foute humor en een heerlijke stage presence. Zijn 2020 album Unfollow the Rules vind ik fantastisch en wat mij betreft ga ik hem snel weer een keer live zien.

Favoriete nummers:




En

Deep cut toppers:




en




en

Het valt me nu op dat die tietenman net een oudere versie van zijn vader op dit album is: Loudon Wainwright III - Unrequited (1975) - MusicMeter.nl

Nu al een aantal keer gezien en in februari weer in Rotterdam waar hij de albums Want one en two gaat spelen met orkest.

Misschien een tip? Rufus Wainwright — Rotterdams Philharmonisch Orkest | De Doelen - dedoelen.nl

Klinkt goed, maar weer zo godsgruwelijk ver weg op een werkdag. Ik zal er eens over denken .

49. The Tremeloes

https://images.squarespace-cdn.com/content/v1/5ad22afaaa49a1b1a2a05926/1649672656148-WIGOFNJDKKVRNDU7LRG9/4045b26e9793a0ec8f807e95b9d9ea48.jpg

Afkomstig uit: Engeland
Nog actief: ja
Favoriete albums: Boxed (2000)
IJzersterke nummers: Hello World, My Little Lady, Me and My Life, Here Comes My Baby, Even the Bad Times Are Good
Live gezien: ja
Ook in de lijst van: Mssr Renard (nr. 100)


The Tremeloes, wat een geweldig fijne band. Heerlijke poprock liedjes met perfecte samenzang. Tegenwoordig zitten ze in hun 100e samenstelling en treden ze op onder de naam The Trems. Super gaaf. Ze zijn meer de rock-kant opgegaan en hebben alle bekende songs in een wat stevigere versie verpakt. Het was even wennen, maar na de eerste song was de gewenningsperiode over en kon er gewoon volop worden meegezongen en gefeest.

The Tremeloes kende ik van Silence Is Golden die op een verzamelalbum stond. Ik vond dat vanaf de eerste luisterbeurt al een prachtig nummer. Toen kocht ik een Tremeloes verzamelaar en daar stonden heel ander soort songs op! Dit was meer rock’n’roll wat ik nu hoorde. Hoe kon dat nu weer? Zo kwam ik erachter dat ze 2 periodes kenden: de periode met en zonder Brian Poole.

Met Brian scoorden ze rock’n’roll hits zoals Do You Love Me, maar na Brian gingen ze de vaak veel mooiere en poppy kant op.

Hun albums heb ik niet direct heel erg veel mee, maar zo’n verzamelaar als Boxed is gewoon een must-have.

The Tremeloes zijn ruim vertegenwoordigd in mijn playlist en ze mogen dus absoluut niet ontbreken in deze Top 100.

Favoriete nummers:




En

Favoriete nummers II:




en




en

Voor mij gelukkig een thuiswedstrijd.