Muziek / Toplijsten en favorieten / 1001 albums die je moet horen voor je sterft!
1
geplaatst: 22 juli 2021, 18:34 uur
Oké, duidelijk dan van waar de herkenning. Maar ik vond het zo hard op elkaar lijken dat ik dacht al bij de bonusnummers te zitten en een alternatieve mix te horen van een eerder nummer op het album.
1
geplaatst: 22 juli 2021, 18:58 uur
https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7822.300.jpg
457. The Cramps - Songs the Lord Taught Us (1980)
The Cramps, ook weer een bekende naam waar ik me geen muziek bij kan voorstellen. Nadat ik fan van Elvis werd wat later me ook wat verdiept in rockabilly, verschillende verzamelaars gekocht. Maar dit is meer psychobilly. Muziek die me wel aanspreekt al doet dit album me niet echt veel. Ik ga eens een van de hooggewaardeerde opvolgers op MusicMeter proberen.
3,25*
> Dead Kennedys - Fresh Fruit for Rotting Vegetables
457. The Cramps - Songs the Lord Taught Us (1980)
The Cramps, ook weer een bekende naam waar ik me geen muziek bij kan voorstellen. Nadat ik fan van Elvis werd wat later me ook wat verdiept in rockabilly, verschillende verzamelaars gekocht. Maar dit is meer psychobilly. Muziek die me wel aanspreekt al doet dit album me niet echt veel. Ik ga eens een van de hooggewaardeerde opvolgers op MusicMeter proberen.
3,25*
> Dead Kennedys - Fresh Fruit for Rotting Vegetables
0
geplaatst: 22 juli 2021, 19:58 uur
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3441.300.jpg
458. Dead Kennedys - Fresh Fruit for Rotting Vegetables (1980)
Het tempo zit er vaak goed in, de gitaren scheuren lekker fel en toch vind ik het niks. Heeft vooral met de manier van zingen en de onnozele melodieën te maken denk ik. Met Viva Las Vegas en Holiday in Cambodja blijk ik zonder ik het wist toch al Dead Kennedys nummers te kennen.
1,5*
> Peter Gabriel - Peter Gabriel
458. Dead Kennedys - Fresh Fruit for Rotting Vegetables (1980)
Het tempo zit er vaak goed in, de gitaren scheuren lekker fel en toch vind ik het niks. Heeft vooral met de manier van zingen en de onnozele melodieën te maken denk ik. Met Viva Las Vegas en Holiday in Cambodja blijk ik zonder ik het wist toch al Dead Kennedys nummers te kennen.
1,5*
> Peter Gabriel - Peter Gabriel
1
geplaatst: 23 juli 2021, 14:56 uur
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4807.300.jpg
459. Peter Gabriel - Peter Gabriel (1980)
Na Us van Peter Gabriel wilde ik al snel zijn eerdere albums ook. Die bevielen niet allemaal even goed. Deze derde heeft z'n momenten, zoals No Self-Control met Kate Bush. Het is echt wel een werk uit die tijd. Het klinkt 'modern' en kil. En nu gedateerd zou ik zeggen. Wat geen nadeel hoeft te zijn als je er van houdt. Ik ben er helaas niet echt fan van, al kan ik zeker wel genieten van dit album.
3,5*
> The Soft Boys - Underwater Moonlight
459. Peter Gabriel - Peter Gabriel (1980)
Na Us van Peter Gabriel wilde ik al snel zijn eerdere albums ook. Die bevielen niet allemaal even goed. Deze derde heeft z'n momenten, zoals No Self-Control met Kate Bush. Het is echt wel een werk uit die tijd. Het klinkt 'modern' en kil. En nu gedateerd zou ik zeggen. Wat geen nadeel hoeft te zijn als je er van houdt. Ik ben er helaas niet echt fan van, al kan ik zeker wel genieten van dit album.
3,5*
> The Soft Boys - Underwater Moonlight
0
geplaatst: 23 juli 2021, 16:17 uur
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1138.300.jpg
460. The Soft Boys - Underwater Moonlight (1980)
Hoorden we net nog de soundtrack van de sombere tijdsgeest, nu lijken we plots weer terug naar midden jaren zeventig gekatapulteerd. Eventueel met wat lsd een beetje psychedelisch raar doen en het komt allemaal weer goed. Niet dus. Het album was geen commercieel succes maar is blijkbaar toch uitgegroeid tot een soort van klassieker. Het is absoluut geen vreselijke muziek maar mij ontgaat het bijzondere ervan.
2,5*
> The Cure - Seventeen Seconds
460. The Soft Boys - Underwater Moonlight (1980)
Hoorden we net nog de soundtrack van de sombere tijdsgeest, nu lijken we plots weer terug naar midden jaren zeventig gekatapulteerd. Eventueel met wat lsd een beetje psychedelisch raar doen en het komt allemaal weer goed. Niet dus. Het album was geen commercieel succes maar is blijkbaar toch uitgegroeid tot een soort van klassieker. Het is absoluut geen vreselijke muziek maar mij ontgaat het bijzondere ervan.
2,5*
> The Cure - Seventeen Seconds
2
geplaatst: 23 juli 2021, 17:09 uur
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1750.300.jpg
461. The Cure - Seventeen Seconds (1980)
4,13* (967 stemmen). Ik kan maar beter op mijn woorden letten. Het schijnt te helpen kritiek te plaatsen tussen twee positieve opmerkingen (de bekende sandwich). Dus, het album begint sterk met Play for Today. Meteen valt de klasse van Robert Smith op. Geweldige stem en de man heeft charisma. Ooit nog een liefje gehad dat grote fan was. Volgende nummers doen me niet zoveel. Soms voelt het een beetje als opvulsel aan waarbij het drumgeluid storend wordt. A Forest is het enige nummer dat ik al ken. Het heeft een aanstekelijke herkenbare groove maar raakt me verder niet echt. M is wel weer een goed nummer, met een rifje dat mij aan Nirvana doet denken. Het begin van At Night doet me dan weer denken aan PJ Harvey. Ook een prima nummer. Ik weet niet of het latere werk van The Cure me beter zal bevallen. De sombere sfeer van dit album blijft positief hangen alsook meerdere nummers.
3,5*
> Echo & The Bunnymen - Crocodiles
461. The Cure - Seventeen Seconds (1980)
4,13* (967 stemmen). Ik kan maar beter op mijn woorden letten.
Het schijnt te helpen kritiek te plaatsen tussen twee positieve opmerkingen (de bekende sandwich). Dus, het album begint sterk met Play for Today. Meteen valt de klasse van Robert Smith op. Geweldige stem en de man heeft charisma. Ooit nog een liefje gehad dat grote fan was. Volgende nummers doen me niet zoveel. Soms voelt het een beetje als opvulsel aan waarbij het drumgeluid storend wordt. A Forest is het enige nummer dat ik al ken. Het heeft een aanstekelijke herkenbare groove maar raakt me verder niet echt. M is wel weer een goed nummer, met een rifje dat mij aan Nirvana doet denken. Het begin van At Night doet me dan weer denken aan PJ Harvey. Ook een prima nummer. Ik weet niet of het latere werk van The Cure me beter zal bevallen. De sombere sfeer van dit album blijft positief hangen alsook meerdere nummers.3,5*
> Echo & The Bunnymen - Crocodiles
1
geplaatst: 23 juli 2021, 17:57 uur
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3943.300.jpg
462. Echo & The Bunnymen - Crocodiles (1980)
Bekende naam, de muziek is me niet bekend. Post-punk, new wave, neo-psychedelia.
Beloofd weinig goeds. Maar dat blijkt mee te vallen. Het doet me soms wat aan Suede denken. De zang toch. Muzikaal is er ook niks op aan te merken. Dat is al heel wat. De productie vind ik ietwat ondermaats. Het uptempo titelnummer bevalt me het meest. De twee singles Rescue en Pictures on My Wall hoorde ik voor het eerst denk ik. Crocodiles is album dat me niet echt boeit maar ook niet heeft verveeld.
3,0*
> Motörhead - Ace of Spades
462. Echo & The Bunnymen - Crocodiles (1980)
Bekende naam, de muziek is me niet bekend. Post-punk, new wave, neo-psychedelia.
Beloofd weinig goeds. Maar dat blijkt mee te vallen. Het doet me soms wat aan Suede denken. De zang toch. Muzikaal is er ook niks op aan te merken. Dat is al heel wat. De productie vind ik ietwat ondermaats. Het uptempo titelnummer bevalt me het meest. De twee singles Rescue en Pictures on My Wall hoorde ik voor het eerst denk ik. Crocodiles is album dat me niet echt boeit maar ook niet heeft verveeld.3,0*
> Motörhead - Ace of Spades
1
geplaatst: 23 juli 2021, 18:08 uur
He, het tempo ligt nu wel heel hoog, jij bent toch niet ziek of zo 
2
geplaatst: 23 juli 2021, 18:17 uur
Jij neemt die titel wel heel letterlijk - wellicht is ie gewoon in quarantaine, of heeft ie zich voorgenomen zsm door de jaren 80 heen te fietsen - bij sommige 80s heel begrijpelijk (zoals het gedateerde Dexy's, niet alleen dit album trouwens) - omdat daarna de zgn crunch-muziek aan de beurt komt.
0
geplaatst: 23 juli 2021, 19:31 uur
Ik ben bang dat ik Kronos niet meer bijhaal. Damn, wat een tempo 
1
geplaatst: 23 juli 2021, 20:01 uur
De komende weken heb ik weer minder tijd. Kan je wat bijbenen.
In de jaren tachtig zijn er natuurlijk best wat metal albums waar ik niet te snel voorbij wil fietsen.
Goed is het boek niet samengesteld. Veel overbodige albums maar bijvoorbeeld nu pas het eerste album van Motörhead. Daar staat dan nog bij te lezen dat hun eerste glorierijke periode die werd afgesloten met Ace of Spades de fundering legde voor speedmetalbands als Anthrax en Metallica. De fundering voor de New Wave of British Heavy Metal hebben ze even gemist. Geen Motörhead en Judas Priest uit de jaren 70. En zoals ik eerder schreef, geen Queen of Disco (Donna Summer). En geen debuut van Metallica. Wel hun S&M . Geen Scorpions, een van de grootste hardrockbands uit de jaren 80. Wel drie keer Dexys Midnight Runners.
Mjuman schreef:
bij sommige 80s heel begrijpelijk (zoals het gedateerde Dexy's, niet alleen dit album trouwens) - omdat daarna de zgn crunch-muziek aan de beurt komt.
bij sommige 80s heel begrijpelijk (zoals het gedateerde Dexy's, niet alleen dit album trouwens) - omdat daarna de zgn crunch-muziek aan de beurt komt.
In de jaren tachtig zijn er natuurlijk best wat metal albums waar ik niet te snel voorbij wil fietsen.
Goed is het boek niet samengesteld. Veel overbodige albums maar bijvoorbeeld nu pas het eerste album van Motörhead. Daar staat dan nog bij te lezen dat hun eerste glorierijke periode die werd afgesloten met Ace of Spades de fundering legde voor speedmetalbands als Anthrax en Metallica. De fundering voor de New Wave of British Heavy Metal hebben ze even gemist. Geen Motörhead en Judas Priest uit de jaren 70. En zoals ik eerder schreef, geen Queen of Disco (Donna Summer). En geen debuut van Metallica. Wel hun S&M . Geen Scorpions, een van de grootste hardrockbands uit de jaren 80. Wel drie keer Dexys Midnight Runners.
3
geplaatst: 24 juli 2021, 20:40 uur
Heavy Metal is extremely popular within nerd culture. This is no coincidence: Metal is music for the analytical mind; it does not simply present itself but challenges the listener to carefully dissect the overload of mid- and low-frequency aural information. In order to absorb all of the music, Metal urges to re-listen at high volume. musicmap
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4162.jpg?cb=1626194575
463. Motörhead - Ace of Spades (1980)
Het is alweer vijf jaar geleden dat hij is overleden. Lemmy was een levende legende. We (mijn broers en ik) hadden vroeger enkel Iron Fist, een wat minder album van Motörhead. Het nummer Ace of Spades kende ik natuurlijk ook. Mijn waardering is door de jaren heen alleen maar gegroeid. Net als AC/DC heeft Motörhead vaak kritiek gekregen dat elk album hetzelfde is. Dat klopt niet. Beide bands hebben altijd vastgehouden aan hun stijl en zich nooit laten beïnvloeden door trends en mode. Dat wijst op karakter en authenticiteit.
Over het album Ace of Spades wordt soms ook gezegd dat het teveel van hetzelfde is. Vaker beluisteren denk ik dan. Er zit weinig melodie in, weinig meezingbare refreintjes, weinig tempowisselingen en Lemmy speelt op z'n bas meer slaggitaar dan bas. Maak daar maar iets van. Motörhead spreekt sommigen aan, alleen al omdat het hard en snel is, maar de 'nerd' die luistert en herbeluistert, haalt uit de overdaad aan midden- en laagfrequente een overvloed aan muzikaal detail.
4,5*
> Killing Joke - Killing Joke
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4162.jpg?cb=1626194575
463. Motörhead - Ace of Spades (1980)
Het is alweer vijf jaar geleden dat hij is overleden. Lemmy was een levende legende. We (mijn broers en ik) hadden vroeger enkel Iron Fist, een wat minder album van Motörhead. Het nummer Ace of Spades kende ik natuurlijk ook. Mijn waardering is door de jaren heen alleen maar gegroeid. Net als AC/DC heeft Motörhead vaak kritiek gekregen dat elk album hetzelfde is. Dat klopt niet. Beide bands hebben altijd vastgehouden aan hun stijl en zich nooit laten beïnvloeden door trends en mode. Dat wijst op karakter en authenticiteit.
Over het album Ace of Spades wordt soms ook gezegd dat het teveel van hetzelfde is. Vaker beluisteren denk ik dan. Er zit weinig melodie in, weinig meezingbare refreintjes, weinig tempowisselingen en Lemmy speelt op z'n bas meer slaggitaar dan bas. Maak daar maar iets van. Motörhead spreekt sommigen aan, alleen al omdat het hard en snel is, maar de 'nerd' die luistert en herbeluistert, haalt uit de overdaad aan midden- en laagfrequente een overvloed aan muzikaal detail.
4,5*
> Killing Joke - Killing Joke
0
geplaatst: 25 juli 2021, 12:55 uur
https://www.musicmeter.nl/images/cover/8000/8614.300.jpg
464. Killing Joke - Killing Joke (1980)
Bij het laatste album van Amebix las ik van verschillende mensen dat het hen aan Killing Joke deed denken en dat begrijp ik nu wel. Duister en beklemmend, kil en monotoon, somber en mooi. Een straf debuut dat meerdere luisterbeurten nodig heeft. Eentje voor in mijn spotify bib. En hun album Hosannas from the Basements of Hell dat hier in de kast staat nog maar eens klaarleggen.
3,75*
> Judas Priest - British Steel
464. Killing Joke - Killing Joke (1980)
Bij het laatste album van Amebix las ik van verschillende mensen dat het hen aan Killing Joke deed denken en dat begrijp ik nu wel. Duister en beklemmend, kil en monotoon, somber en mooi. Een straf debuut dat meerdere luisterbeurten nodig heeft. Eentje voor in mijn spotify bib. En hun album Hosannas from the Basements of Hell dat hier in de kast staat nog maar eens klaarleggen.
3,75*
> Judas Priest - British Steel
0
geplaatst: 25 juli 2021, 15:00 uur
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3896.300.jpg
465. Judas Priest - British Steel (1980)
Voor de status van klassieker die het heeft is dit een vrij wisselvallig album met een van de beste nummers van Judas Priest (Rapid Fire) en een van de slechste (United). De rest schippert tussen matig en gewoon goed. Het live album Unleashed in the East van een jaar eerder was natuurlijk een veel betere keuze geweest als eerste Priest album in dit boek.
4,0*
> The Circle Jerks - Group Sex
465. Judas Priest - British Steel (1980)
Voor de status van klassieker die het heeft is dit een vrij wisselvallig album met een van de beste nummers van Judas Priest (Rapid Fire) en een van de slechste (United). De rest schippert tussen matig en gewoon goed. Het live album Unleashed in the East van een jaar eerder was natuurlijk een veel betere keuze geweest als eerste Priest album in dit boek.
4,0*
> The Circle Jerks - Group Sex
1
geplaatst: 28 juli 2021, 15:45 uur
Kronos schreef:
Het live album Unleashed in the East van een jaar eerder was natuurlijk een veel betere keuze geweest als eerste Priest album in dit boek.
Het live album Unleashed in the East van een jaar eerder was natuurlijk een veel betere keuze geweest als eerste Priest album in dit boek.
Couldn't agree more!
0
geplaatst: 28 juli 2021, 16:40 uur
Eigenlijk is Sad Wings of Destiny mijn Priest favoriet en Stained Class op 2 ( die opener en dat epische Beyond the Realms of Death.
Maar die twee had ik hier dan weer nooit verwacht.
Maar die twee had ik hier dan weer nooit verwacht.
0
geplaatst: 28 juli 2021, 17:10 uur
Mijn top 5 studioalbums:
Defenders of the Faith: 99/100
Painkiller: 99/100
Sin After Sin: 98/100
Screaming for Vengeance: 98/100
Sad Wings of Destiny: 97/100
Als Unleashed of the East mee doet is dat mijn nummer 1. Het eerste album dat we hadden trouwens. De studioversies van die nummers leerde ik dus pas later kennen. Dat was wel even wennen.
Defenders of the Faith: 99/100
Painkiller: 99/100
Sin After Sin: 98/100
Screaming for Vengeance: 98/100
Sad Wings of Destiny: 97/100
Als Unleashed of the East mee doet is dat mijn nummer 1. Het eerste album dat we hadden trouwens. De studioversies van die nummers leerde ik dus pas later kennen. Dat was wel even wennen.
0
geplaatst: 29 juli 2021, 16:12 uur
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3046.300.jpg
466. Circle Jerks - Group Sex (1980)
Ik dacht voor dit album al een bericht geplaatst te hebben. Het is een geinig hardcore punk plaatje. Doet bij momenten erg denken aan Suicidal Tendencies (luister maar eens naar het tweede nummer I Just Want Some Skank). Ik denk dus dat ST hier wat mosterd vandaan heeft.
3,75*
> Talking Heads - Remain in Light
466. Circle Jerks - Group Sex (1980)
Ik dacht voor dit album al een bericht geplaatst te hebben. Het is een geinig hardcore punk plaatje. Doet bij momenten erg denken aan Suicidal Tendencies (luister maar eens naar het tweede nummer I Just Want Some Skank). Ik denk dus dat ST hier wat mosterd vandaan heeft.
3,75*
> Talking Heads - Remain in Light
2
geplaatst: 29 juli 2021, 16:37 uur
https://www.musicmeter.nl/images/cover/1000/1004.300.jpg
467. Talking Heads - Remain in Light (1980)
Dit is voor mij toch wel duidelijk de beste van Talking Heads. Het begint opzwepend, zij het niet vrolijk. Wie dit als een feestplaat opvat wordt op het verkeerde been gezet. Naar het einde toe is het tempo eruit en rest alleen nog beklemmende melancholie. De hoes zou opgevat kunnen worden als genomen met een warmtecamera. Overhitting in de hoofden (the heat goes on, all I want is to breath), de broeierige drukte van het openingsnummer, een bijna dwingende dans. Overbelast, uitputting, desoriëntatie, in het slotnummer. Remain in Light!
4,0*
Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 30 (gekocht), 156 (reeds in bezit)
> Joy Division - Closer
467. Talking Heads - Remain in Light (1980)
Dit is voor mij toch wel duidelijk de beste van Talking Heads. Het begint opzwepend, zij het niet vrolijk. Wie dit als een feestplaat opvat wordt op het verkeerde been gezet. Naar het einde toe is het tempo eruit en rest alleen nog beklemmende melancholie. De hoes zou opgevat kunnen worden als genomen met een warmtecamera. Overhitting in de hoofden (the heat goes on, all I want is to breath), de broeierige drukte van het openingsnummer, een bijna dwingende dans. Overbelast, uitputting, desoriëntatie, in het slotnummer. Remain in Light!
4,0*
Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 30 (gekocht), 156 (reeds in bezit)
> Joy Division - Closer
0
geplaatst: 31 juli 2021, 13:54 uur
https://www.musicmeter.nl/images/cover/3000/3714.300.jpg
468. Joy Division - Closer (1980)
Meteen bij Atrocity Exhibition weet je, dit wordt geen feestje. Beter dan Closer, schreef ik bij Unknown Pleasures, maar ook hier hoor Ik mooie dingen op gitaar, bas en drums. Ik heb het album ooit gehad en ken het inmiddels redelijk. Hoewel het geheel me niet echt aanspreekt beklijft het wel en voelt het toch als een verbetering tegenover het debuutalbum. Maar het grootste struikelblok blijft de zang van Ian Curtis, wat geen echte zang is. In de laatste twee nummers zingt hij wel en dat vind ik meteen ook de beste. Met die twee laatste trage nummers lijkt de opbouw van het album trouwens op die van Remain in Light.
3,0*
> Iron Maiden - Iron Maiden
468. Joy Division - Closer (1980)
Meteen bij Atrocity Exhibition weet je, dit wordt geen feestje. Beter dan Closer, schreef ik bij Unknown Pleasures, maar ook hier hoor Ik mooie dingen op gitaar, bas en drums. Ik heb het album ooit gehad en ken het inmiddels redelijk. Hoewel het geheel me niet echt aanspreekt beklijft het wel en voelt het toch als een verbetering tegenover het debuutalbum. Maar het grootste struikelblok blijft de zang van Ian Curtis, wat geen echte zang is. In de laatste twee nummers zingt hij wel en dat vind ik meteen ook de beste. Met die twee laatste trage nummers lijkt de opbouw van het album trouwens op die van Remain in Light.
3,0*
> Iron Maiden - Iron Maiden
1
geplaatst: 31 juli 2021, 18:53 uur
Ik ben het met je eens, al geeft ik Closer een waardering van 4.5.
6
geplaatst: 31 juli 2021, 21:56 uur
https://www.musicmeter.nl/images/cover/0/627.jpg?cb=1507974555
469. Iron Maiden - Iron Maiden (1980)
Black Sabbath - Paranoid, Judas Priest - Unleashed in the East, Scorpions - Blackout, Mercyful Fate - Melissa en Iron Maiden - Iron Maiden. Vijf platen die ik vijf sterren geef. Vandaag maar achtendertig jaar geleden ook al, toen ik een snotneus van dertien jaar was. Toch bijzonder om op die jonge leeftijd in de ban te zijn van zo'n handvol toppers die door de jaren heen uitgegroeid zijn tot echte klassiekers.
Toen mijn broer het debuut van Iron Maiden in huis haalde zal ik elf of twaalf geweest zijn. Ik herinner me de eerste luisterbeurt nog omdat ik niet meteen goed wist wat ik hoorde, zoveel gitaargeweld. Van harde muziek kende ik tot dan enkel KISS en AC/DC. Dit was nog iets anders; geen hardrock maar heavy metal. Ik was flabbergasted door nummers als Remember Tomorrow, met die avontuurlijk opbouw van tempowisselingen. Waanzinnig goed. Zeker als je gewend bent dat je ouders 's zondags tijdens het eten de Vlaamse top tien hebben op staan, met Joe Harris en Will Tura.
Enkele opmerkingen over dit album. Het nummer Iron Maiden vind ik iets minder. Teveel herhaling van hetzelfde en een matig refrein. Sommige delen van Phantom of the Opera doen me ook niet zoveel. Dat zijn twee strafpunten. Verder is deze diamant volmaakt in alle facetten. Paul Di'Anno zingt fantastisch, op zijn best in het rustige middenstuk van Charlotte the Harlot. Prachtige gitaarsolo's ook. Van die in Strange World krijg ik nog steeds kippenvel en tranen in mijn ogen. En het maakt niet uit in wat voor soort gevangenis je zit en of je dat wel of niet weet, als de drums van Running Free door de speakers denderen breek je uit!
Het inleidende stukje tekst dat ik bij Ace of Spades citeerde geldt nog meer voor deze eerste van Maiden, doordat we hier op de kunsten van twee gitaristen en een buitenaards getalenteerde bassist getrakteerd worden. Vergelijk het met een strijkkwartet, je hoort alleen maar strijkers. Om de partijen van de twee violen, de alt en cello uit elkaar te halen zal je aandachtig en vaker moeten luisteren. Beginnend bijvoorbeeld als je tiener bent, zodat je nog een heel leven hebt om met veel plezier te herbeluisteren.
5,0* (98/100)
Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 30 (gekocht), 157 (reeds in bezit)
> The Undertones - Hypnotized
469. Iron Maiden - Iron Maiden (1980)
Black Sabbath - Paranoid, Judas Priest - Unleashed in the East, Scorpions - Blackout, Mercyful Fate - Melissa en Iron Maiden - Iron Maiden. Vijf platen die ik vijf sterren geef. Vandaag maar achtendertig jaar geleden ook al, toen ik een snotneus van dertien jaar was. Toch bijzonder om op die jonge leeftijd in de ban te zijn van zo'n handvol toppers die door de jaren heen uitgegroeid zijn tot echte klassiekers.
Toen mijn broer het debuut van Iron Maiden in huis haalde zal ik elf of twaalf geweest zijn. Ik herinner me de eerste luisterbeurt nog omdat ik niet meteen goed wist wat ik hoorde, zoveel gitaargeweld. Van harde muziek kende ik tot dan enkel KISS en AC/DC. Dit was nog iets anders; geen hardrock maar heavy metal. Ik was flabbergasted door nummers als Remember Tomorrow, met die avontuurlijk opbouw van tempowisselingen. Waanzinnig goed. Zeker als je gewend bent dat je ouders 's zondags tijdens het eten de Vlaamse top tien hebben op staan, met Joe Harris en Will Tura.
Enkele opmerkingen over dit album. Het nummer Iron Maiden vind ik iets minder. Teveel herhaling van hetzelfde en een matig refrein. Sommige delen van Phantom of the Opera doen me ook niet zoveel. Dat zijn twee strafpunten. Verder is deze diamant volmaakt in alle facetten. Paul Di'Anno zingt fantastisch, op zijn best in het rustige middenstuk van Charlotte the Harlot. Prachtige gitaarsolo's ook. Van die in Strange World krijg ik nog steeds kippenvel en tranen in mijn ogen. En het maakt niet uit in wat voor soort gevangenis je zit en of je dat wel of niet weet, als de drums van Running Free door de speakers denderen breek je uit!
Het inleidende stukje tekst dat ik bij Ace of Spades citeerde geldt nog meer voor deze eerste van Maiden, doordat we hier op de kunsten van twee gitaristen en een buitenaards getalenteerde bassist getrakteerd worden. Vergelijk het met een strijkkwartet, je hoort alleen maar strijkers. Om de partijen van de twee violen, de alt en cello uit elkaar te halen zal je aandachtig en vaker moeten luisteren. Beginnend bijvoorbeeld als je tiener bent, zodat je nog een heel leven hebt om met veel plezier te herbeluisteren.
5,0* (98/100)
Tussenstand: 0 (verlanglijstje), 30 (gekocht), 157 (reeds in bezit)
> The Undertones - Hypnotized
1
geplaatst: 3 augustus 2021, 15:09 uur
https://www.musicmeter.nl/images/cover/4000/4829.300.jpg
470. The Undertones - Hypnotised (1980)
Nog een album van Undertones. Deze is wat meer poppy. De nummers bevallen iets beter maar niet genoeg om opnieuw te willen beluisteren.
2,0*
> The Jam - Soundeffects
470. The Undertones - Hypnotised (1980)
Nog een album van Undertones. Deze is wat meer poppy. De nummers bevallen iets beter maar niet genoeg om opnieuw te willen beluisteren.
2,0*
> The Jam - Soundeffects
0
geplaatst: 3 augustus 2021, 16:52 uur
Kronos schreef:
Het nummer Iron Maiden vind ik iets minder. Teveel herhaling van hetzelfde en een matig refrein. Sommige delen van Phantom of the Opera doen me ook niet zoveel. Dat zijn twee strafpunten. Verder is deze diamant volmaakt in alle facetten.
Het nummer Iron Maiden vind ik iets minder. Teveel herhaling van hetzelfde en een matig refrein. Sommige delen van Phantom of the Opera doen me ook niet zoveel. Dat zijn twee strafpunten. Verder is deze diamant volmaakt in alle facetten.
Eensch wat betreft de titelsong, dat vind ik ook de minst briljante van het album. Nog steeds heel goed tho. Maar Phantom of the Opera dan, phoeh, welk deel dan minder zou moeten zijn... Voor mij het beste nummer van het album samen met Strange World en Remember Tomorrow, top 100 (metal)tracks ooit voor mij en één van de beste debuten ever... (Bijna) 5 mics indeed
0
geplaatst: 3 augustus 2021, 18:01 uur
Johnny Marr schreef:
Maar Phantom of the Opera dan, phoeh, welk deel dan minder zou moeten zijn...
Maar Phantom of the Opera dan, phoeh, welk deel dan minder zou moeten zijn...
De zang van Di'Anno vind ik hier niet op z'n best. Het meezingen met de gitaarpartij, zoals Ozzy vaak deed, loopt niet echt lekker in de strofes. En de aangehouden noten op het einde van elke zin (grasp, mask, last, past) doen het niet helemaal.
De gitaarriffs worden een beetje saai zo tussen de 3:55 en 4:35 (vooral vanaf 4:20). De gitaarsolo's in het nummer zijn beide prachtig maar tijdens de tweede solo wordt de slaggitaar me wat te simpel. Het nummer eindigt tenslotte weer met een strofe zoals in het begin van het nummer. Het sluit er mooi op aan maar toch voelt het als een kunstgreep die het nummer af moet maken.
Het geheel komt op mij over als een zeer ambitieus idee van een jonge band die het net niet sterk genoeg heeft uitgewerkt.
Los van bovenstaand gezeur blijft het een geweldig nummer. Maar wat mij betreft niet volmaakt zoals de rest dat is (uitgezonderd het titelnummer).
1
geplaatst: 7 augustus 2021, 14:39 uur
https://www.musicmeter.nl/images/cover/7000/7172.300.jpg
471. The Jam - Sound Affects (1980)
Dit album bevalt me wat beter dan All Mod Cons. Wellicht omdat er meer Beatles invloed te horen is. Na de eerste helft, tot en met That's Entertainment, had ik er wel genoeg van. Er komt ook nog een solo album van Paul Weller aan. Hopelijk is dat meer mijn ding.
3,0*
> Tom Waits - Heartattack and Vine
471. The Jam - Sound Affects (1980)
Dit album bevalt me wat beter dan All Mod Cons. Wellicht omdat er meer Beatles invloed te horen is. Na de eerste helft, tot en met That's Entertainment, had ik er wel genoeg van. Er komt ook nog een solo album van Paul Weller aan. Hopelijk is dat meer mijn ding.
3,0*
> Tom Waits - Heartattack and Vine
3
geplaatst: 23 augustus 2021, 12:01 uur
https://www.musicmeter.nl/images/cover/2000/2941.300.jpg
472. Tom Waits - Heartattack and Vine (1980)
Na het voor de eerste keer beluisteren van The Black Rider in 1993 was ik opeens fan van Tom Waits. Zoiets resulteert bij mij al snel in het aanschaffen van de hele discografie. Natuurlijk maakt dan niet elk album even veel indruk. En zo heeft Heartattack and Vine door de jaren heen niet de aandacht gekregen die het verdient. Nu heb ik er dus de tijd voor genomen. En zo blijkt dat het niet gewoon een goed album van Waits is, maar een heel goed album. Voor mij is niet Jersey Girl de grote favoriet hier, maar de afsluiter Ruby's Arms. Ik ken geen andere artiest die zo onmiddellijk en sterk nostalgische weemoed kan oproepen, met een vertrouwdheid alsof je het nummer altijd al gekend hebt.
4,25*
> UB40 -Signing Off
472. Tom Waits - Heartattack and Vine (1980)
Na het voor de eerste keer beluisteren van The Black Rider in 1993 was ik opeens fan van Tom Waits. Zoiets resulteert bij mij al snel in het aanschaffen van de hele discografie. Natuurlijk maakt dan niet elk album even veel indruk. En zo heeft Heartattack and Vine door de jaren heen niet de aandacht gekregen die het verdient. Nu heb ik er dus de tijd voor genomen. En zo blijkt dat het niet gewoon een goed album van Waits is, maar een heel goed album. Voor mij is niet Jersey Girl de grote favoriet hier, maar de afsluiter Ruby's Arms. Ik ken geen andere artiest die zo onmiddellijk en sterk nostalgische weemoed kan oproepen, met een vertrouwdheid alsof je het nummer altijd al gekend hebt.
4,25*
> UB40 -Signing Off
* denotes required fields.