Wat een mooie update, met Slowdive, Lana en Scott Walker.
Erg benieuwd naar je top-10

Wat een waanzinnig mooie muziek is dit zeg... bedankt voor de tip.

En lekker bezig madmadder! Er komt veel moois en gekends bij, en ook nog wat mij onbekend spul wat ik zeker nog wil checken!

10. Slint – Good Morning, Captain (1991)

https://www.musicmeter.nl/album/2236

Ik weet niet of ik zonder MusicMeter ooit het meer dan geweldige Spiderland ontdekt zou hebben, maar ik ben deze site zeer erkentelijk dat ze me al op jonge leeftijd kennis liet maken met dit meesterwerk. Als er een album is dat je honderden keren kunt luisteren, maar dat echt nooit gaat vervelen, dan is het deze wel.

Dat ze ontzettend belangrijk voor het verdere verloop van de muziekgeschiedenis met deze zeer aantrekkelijke mix van postrock en posthardcore, dat geloof ik allemaal wel, maar om als een stel jochies zo'n intelligente plaat te maken die ontzettend doordacht klinkt, maar ook bol staat van de spanning, dat is toch wel een prestatie, hoor.

Voor mij is dit het muzikale equivalent van psychologische horror. Er gebeurt niks uitgesproken engs in, maar toch brengt dit album je even van je stuk, krijg je er een vreemd, ongemakkelijk gevoel van. Alle nummers zijn buitenaards, maar op 'Good Morning, Captain' hebben ze de typische Slint songstructuur vervolmaakt. Na al die jaren zit ik nog steeds op het puntje van mijn stoel, neem ik iedere noot in me op en is de voldoening niet normaal groot wanneer de uitbarsting daar is. Het 'I miss you' deel is misschien wel het beste stukje lied dat ik ken.

9. The Blue Nile – Tinseltown in the Rain (1983)

https://www.musicmeter.nl/album/3757

Van alle liedjes in de top10, ken ik deze het kortst, pas een paar jaar zelfs. Zoals ik eerder al schreef is binnen mijn gezin de top2000 echt een ding. Allemaal een lijstje in sturen, elkaars lijstjes luisteren en natuurlijk flink haten op de keuzes van de anderen. Nu, als trouwe volger van de top2000 was het een beetje vreemd dat ik dit nummer nog nooit had gehoord, want het is toch wel een vaste waarde binnen de lijst, maar nota bene door een item in de 'top2000 a gogo' (dit programma kijk ik toch vooral om Leo Blokhuis en Mathijs van Nieuwkerk uit te lachen) kwam ik op het spoor van dit liedje.

Toen ik het liedje daar voorbij zag komen was ik direct helemaal hoteldebotel. Het is wonderschone popmuziek waarbij ieder instrument geen noot te veel speelt. Je zou kunnen zeggen dat het allemaal wat te veel voortkabbelt, maar de relatieve sloomheid en afgemetenheid creëren juist heel veel ademruimte om mee te voelen met de grootst mogelijke melancholie die van de muziek uitgaat. Ik ken denk ik geen band die meer melancholische muziek maakt dan The Blue Nile. En dan passen de stem en zang van Paul Buchanan ook nog eens perfect bij die dromerige, weemoedige muziek (dit heb ik even gecopy paste uit mijn eigen review, omdat ik vandaag heel lui ben).

Qua album gaat inmiddels mijn voorkeur uit naar Hats, maar de liefde voor 'Tinseltown in the Rain' is denk ik wel onvoorwaardelijk en ik kan nog steeds totaal opgaan in dit liedje. Ik spreek uit eigen ervaring als ik zeg dat dit het fijnste liedje is om onder te douche (mee) te blèren.

8. Einstürzende Neubauten – Letztes Biest – Am Himmel (1985)

https://www.musicmeter.nl/album/5456

Mag er op deze site even meer liefde voor Einstürzende Neubauten zijn?! Ik heb nog lang niet alle albums van ze gehoord, maar wat een volledig ziek geluid zet deze band neer (er worden veel alledaagse voorwerpen gebruikt om muziek uit te krijgen) en wat hebben deze mensen een interessante dingen te zeggen.

Dit album was mijn kennismaking en kwam precies op het juiste moment. We lazen klassikaal De Genealogie van de Moraal van Friedrich Nietzsche (hoe kunnen mensen op eigen houtje moeilijke filosofen lezen en er ook maar iets uithalen?!) en in diezelfde weken raadde een Duitse studievriend me Einstürzende Neubauten aan.

Ik weet niet meer precies waarom ik aan dit album begon, want die vriend was meer into de latere albums, maar ik hoorde het en had direct het idee dat het over de aftakeling van Nietzsche ging. In de teksten zijn talloze verwijzingen naar zijn filosofie aanwezig en veel nummers gaan ook over een persoon die in een crisis verkeert.

Ik sta nog steeds heel erg achter die interpretatie en in combinatie met dat lezen van Nietzsche heeft dit album toen echt een onuitwisbare indruk gemaakt. Nog steeds is het een van mijn favoriete albums. Het is een enorm waanzinnig album dat desondanks toch nog genoeg houvast biedt om enorm meeslepend en verslavend te zijn.

Nu is 'Letztes biest – Am Himmel' niet direct representatief voor het album, maar het vervolmaakt wel het hele verhaal dat mijns inziens met dit album verteld wordt. Echt een bijzonder ontroerend nummer met een schitterende tekst dat ik raar vaak luister. Maar ik kan je ook enorm aanraden om je helemaal onder te dompelen in Halber Mensch als geheel, want er is echt geen album zoals dit.

7. Explosions in the Sky – Have You Passed Through This Night? (2001)

https://www.musicmeter.nl/album/11431

Ik weet nog wel dat ik dat ene album met die verschrikkelijk aanstellerige, lange titel heel lang niet zo imposant vond als dat ik het tegenwoordig vind, maar dat ene nummer 'Have You Passed Through This Night' heb ik altijd al helemaal fantastisch gevonden. Ik let normaal niet zo heel erg op drums, maar op dit nummer vind ik ze heel gaaf en ik vind het aan de opbouw ook heel tof dat het nummer een keer gas terugneemt maar uiteindelijk tot een kolkende woestenij wordt.

Maar het allermooiste vind ik de tekst die aan het begin gesproken wordt. Ik voel me altijd enorm aangetrokken tot existentiële mijmeringen van mensen waarbij ze de betekenis van hun lijden proberen te doorgronden en dat is precies wat in deze tekst gebeurt:



Vooral dat 'does our ruin benefit the earth, does it help the grass to grow and the sun to shine', man, ik ga echt kapot aan de schoonheid van deze zin.

Wat een heerlijk moment was het dan ook toen ik The Thin Red Line van Terrence Malick voor het eerst zag, waar dit stuk tekst uit gesampled is. Echt een van de mooiste films die ik ooit heb gezien en mijn liefde voor dit nummer is er alleen maar groter door geworden.

6. The Velvet Underground – Heroin (1967)

https://www.musicmeter.nl/album/793

The Velvet Underground & Nico liet me eigenhandig zien dat oude muziek ook heel gaaf kon zijn. Ja, toen ik een jaar of zestien was was dat zeker iets waar ik van overtuigd moest worden. Ik vind nog steeds dat het geluid dat The Velvet Underground neerzet op dit album nog altijd even krachtig overkomt en dat het nog steeds verschrikkelijk actueel klinkt. De teksten doen dat wat minder, maar zetten wel een heel duidelijk tijdsbeeld neer en doen bijna terugverlangen naar een tijd die je zelf bij lange niet zelf hebt meegemaakt.

'Heroin' is voor mij ook echt zo'n enorme persoonlijke klassieker. Wanneer Lou Reed zingt 'heroin, be the death of me', heb je echt zoiets van: Goddomme ja, geef me ook een shot! Hoe het nummer ook uitmondt in een heerlijke georganiseerde chaos, en die viool van John Cale die steeds valser begint te klinken, echt alles aan dit nummer is lelijk en ik vind het een van de mooiste dingen die ik ooit heb gehoord.

Al vrij snel na het ontdekken van The Velvet Underground & Nico stond het album in mijn top10, totdat Sietse me vermanend toesprak dat ik alleen maar een beetje interessant liep te doen met oude muziek, dat ik op zoek moest gaan naar muziek die bij mijn eigen tijd en eigen leven paste. Snel dat album maar weer verwijderd uit mijn top10 natuurlijk. Maar in de jaren erna heeft het album vaak een terugkeer gemaakt naar mijn persoonlijke toplijst en ik vind het nog steeds een van de allerbeste albums ooit gemaakt. Sorry Sietse.

Soft Black Stars, Tigersuit, Ladybird, Haloed Eyes en Another Day Full of Dread staan niet op spotify

Wat een hoop rockmuziek mads, eigenlijk verwacht ik nu wel gewoon een Gridlock of Deathprod in je top-3!

Deathprod staat net niet in mijn lijst, Gridlock werkt voor mij niet als losse nummertjes. Dat laatste geldt voor wel meer electronische muziek, maar ook jazz vind ik geen 'losse nummers' muziek. Dus ja, zeker niet al mijn smaken zijn vertegenwoordigd.

Aphex Twin of Autechre is ook goed, desnoods een stukske Tobin, Monolake?

Ook mijn favoriete EitS

Mooie lijst, Madelon, veel verschillende genres, een hoop daarvan kan ik goed waarderen. Hoogtepunten voor mij zijn Good Morning Captain, Farmer in the City en Home Is Where the Hatred Is

En de enige keer in al die jaren dat mijn moeder zich afvroeg of het wel goed ging met mij n.a.v. mijn muzieksmaak was toen ik per ongeluk de cd All Pigs Must Die van Death In June in de cd-speler van haar auto had laten zitten

Benieuwd naar de top-5

Honderdduizend maal eens. Het is dat ik te lui ben om zelf iets samen te stellen voor dit topic, maar dit zou heel goed mijn nummer 1 kunnen zijn

Hats though, wat een album

5. Joanna Newsom – Only Skin (2006)

https://www.musicmeter.nl/album/55106

Al vanaf de dag dat Ys uitkwam ben ik heel erg fan. Het is echt zo'n album waarvoor ik speciaal naar het centrum fietste (waarschijnlijk op een moment dat ik eigenlijk in de les moest zitten) om 'm direct op de dag van de release te kopen. De zang van Joanna Newsom vind ik geweldig en komt hier tot volle wasdom doordat de sprookjesachtige muziek en teksten perfect aansluiten bij haar manier van zingen.

'Only Skin' is sinds die dag van release een van de beste nummers die ik ken. Ik ben nog steeds heel erg kwaad dat ze deze niet speelde toen ik haar in Paradiso zag. De langste songtekst die ik ken, maar ik kan zo iedere regel voordragen, want ik heb dit nummer wel serieus honderden keren gehoord. Sowieso ook echt een geweldige songtekst waar enorm veel inzit en die raakt aan een heleboel emoties. Mijn favoriete zin: “life is thundering blissful towards death”. Ík als literatuurliefhebber vind in dit nummer toch wel het perfecte samengaan tussen muziek en literatuur hoor.

En er zitten zoveel interessante wendingen in het nummer. Telkens als je denkt dat het niet mooier komt, weet Joanna toch weer met iets te komen dat al het voorgaande overtreft. Aerobag noemde het ook al, maar dat deel waarop Bill Callahan meedoet, dat is echt zo niet normaal goed. Ik doe mijn omgeving weinig plezier met de muziek van Joanna Newsom, maar ik hang bij alles wat ze doet aan haar lippen en ook bij deze zeventien minuten verslapt mijn aandacht geen seconde.

4. The Microphones – The Glow, Pt. 2 (2001)

https://www.musicmeter.nl/album/12453

Een van de muzikale hoogtepunten van 2021 is voor mij het herontdekken van The Glow, Pt. 2. Altijd al enorm liefhebber geweest van het volledig eigen universum dat Phil Elverum schept en waar hij je als luisteraar in mee zuigt, maar toen ik begin dit jaar mijn favoriete album van hem weer eens opzette had ik opeens het idee alsof ik het allemaal nu pas echt snapte. Echt een heerlijk moment en ik heb het album de afgelopen maanden echt ziekelijk vaak geluisterd.

Die eerste drie nummers van het album zijn allemaal echt fenomenaal, maar ik koester het titelnummer, dat voor mij een perfecte beschrijving is van een depressie. Ik heb ze eigenlijk nooit accurater gehoord dan wanneer Phil zingt:



Maar dat is echt niet alles. De muzikale begeleiding is heel onrustig en wisselt soms abrupt van toon. Dat bedoel ik ook een beetje met het universum van Phil Elverum: hij trekt zich niks aan van de muzikale spelregels en doet alles precies op zijn eigen manier. Hij heeft duidelijk een heel eigen kijk op hoe een liedje in elkaar moet zitten en hij weet het voor elkaar te krijgen om de luisteraar helemaal mee te nemen in dat rariteitenkabinet. Ik heb daar enorme bewondering voor en het heeft al voor vele meesterlijke nummers gezorgd, waaronder deze die bij mij echt niet kapot kan.

3. Xiu Xiu – I Luv the Valley OH! (2004)

https://www.musicmeter.nl/images/cover/6000/6377.jpg

Ik heb in mijn tienerjaren enorm veel gehad aan de muziek van Xiu Xiu, maar tegenwoordig is het me iets te donker om er echt nog heel vaak naar te luisteren. Hun latere albums zijn ook niet zo krachtig meer als in de vroegere jaren van Xiu Xiu. Heel wat bandleden hebben inmiddels de revue gepasseerd, maar Jamie Stewart is de constante factor voor wie muziek duidelijk een soort therapie is. Zijn optredens behoren tot de meest intense die ik heb gezien en Stewart geeft echt zijn hele ziel en zaligheid.

Er bestaan geen taboes in de wereld van Stewart, alles wat hem dwarszit, daar zingt hij over. Dat zorgt regelmatig voor een gevoel van ongemak, je wil echt niet de meest intieme details van zijn leven horen (dat zullen sommige volgers misschien ook wel met deze top100 hebben haha), en in combinatie met de muziek die toch ook altijd schuurt en grenzen opzoekt, is het echt niet de meest lichte muziek om zomaar even op te zetten.

Toch vind ik juist die ziekelijke intensiteit die uitgaat van Xiu Xiu, die volledige overgave waarmee alles gedaan wordt, heel erg aantrekkelijk en vooral hun eerste vijf albums staan vol geweldige songs. 'I Luv the Valley OH!' is voor Xiu Xiu's doen nog redelijk poppy, maar niet minder heftig dan hun andere nummers. Het is vooral de vocale krachttoer van Stewart waarom ik dit nummer zo ontzettend goed vind. Sowieso vind ik Stewart een van de beste zangers, hij kan zoveel verschillende kanten op met zijn stem en dat horen we ook op dit nummer. Hij geeft zich volledig en vooral de oerkreet op een bepaald moment bezorgt mij iedere keer weer kippenvel. Ja man, dit is echt goeie shit.

(#neverforget de nacht dat Wim (Brain Stew), Roelof (kreukelfriet) en ik de hele nacht door Amsterdam zwierven nadat we de laatste trein bij een Xiu Xiu concert hadden gemist. Zeer mooie herinnering.)

2. The Smiths – There Is A Light That Never Goes Out (1986)

https://www.musicmeter.nl/album/223

Nu ben ik zo'n Smiths fan, en dan kies ik uiteindelijk toch voor het afgezaagde 'There Is A Light That Never Goes Out'. Ik kan er niks aan doen, ik vind dit echt het allermooiste liedje van ze. The Smiths is zo onlosmakelijk verbonden aan allerlei perioden in mijn leven, goede en slechte, en ze maken zozeer deel uit van mijn dagelijks leven (ik luister al vanaf mijn vijftiende bijna dagelijks naar The Smiths en/of Morrissey) dat ik ze zelfs vergeet op te noemen wanneer mensen vragen naar mijn favoriete bands.

De muziek van The Smiths past overal bij, bij iedere stemming, bij iedere gebeurtenis, altijd is er wel een nummer van ze dat uiterst adequaat mijn gemoed weergeeft. Ze zijn echt DE soundtrack bij mijn leven en ik ben zozeer vergroeid met hun muziek dat ik amper kan uitleggen wat er zo goed is aan ze, of aan dit ene nummer. Ja, tuurlijk, het gitaarspel van Johnny Marr, en ja, tuurlijk de stem en teksten van Morrissey, en ja, het feit dat met deze muziek alle buitenbeentjes een stem krijgen is ook heel cool maar dat doet allemaal geen recht bij het gevoel dat ik krijg bij deze muziek.

Morrissey mag dan inmiddels wel een beetje een flapdrol geworden zijn, mijn liefde voor alles wat hij heeft gedaan is echt onvoorwaardelijk en hij heeft me door zijn interviews en zijn teksten heel veel dingen geleerd over het leven. Er is een lange tijd geweest waarin ik voor mijn gevoel niemand naartoe kon met de dingen die ik meegemaakt had en die ik van binnen voelde, maar door Morrissey voelde ik me begrepen en dat was gelukkig op dat moment genoeg om door te gaan.

Maar deze muziek is voor mij ook zo verbonden aan leuke dronken avonden met vrienden, aan de supertoffe concerten van Morrissey en de afterparty's erna, aan lange, meditatieve wandelingen door Nijmegen, aan meerdere keer per week langs bij De Waaghals met deze muziek op tijdens het fietsen, aan het schrijven van papers en scripties met deze muziek op de achtergrond, aan de lange kooksessies, alleen of met vrienden, er zijn weinig gebeurtenissen waar The Smiths / Morrissey NIET op een bepaalde manier onderdeel van uitgemaakt hebben. Ik grijp altijd terug naar deze band en dit is echt de enige band waar ik absoluut niet zonder kan. Tja, best bijzonder eigenlijk, vanaf het eerste liedje dat ik van ze hoorde is het mijn favoriete band geweest.

1. Red House Painters – Medicine Bottle (1992)

https://www.musicmeter.nl/album/1602

Zulke grote woorden voor The Smiths, maar toch niet op één. Die plek is weggelegd voor 'Medicine Bottle' van Red House Painters. Zoals ik eerder al schreef, ik heb iets met de stem van Mark Kozelek, ik kan daar altijd naar luisteren en hij heeft op mij een enorm kalmerend effect. Ik vind dan ook heel veel van zijn werk heel erg goed, maar vooral met de eerste twee albums die hij maakte met Red House Painters heb ik een zeer innige band.

Als je het hebt over het zingen over depressie, dan is Mark Kozelek daar echt heer en meester in. De langzame, slepende gitaarmuziek van Red House Painters leent zich ook echt perfect voor het bezingen van Kozeleks persoonlijke worstelingen. Voor mij is 'Medicine Bottle' echt het allermooiste liedje ooit over depressie. Het laat zien hoe je echt geen leuk persoon bent om mee om te gaan als je er zo diep in zit en wat voor weerslag het heeft op je direct omgeving, maar het laat ook het slepende, ontwrichtende van zo'n episode zien.

Er werd bij ons thuis nooit over problemen gepraat, en al helemaal niet over mentale problemen. Ik wist toen ik een jaar of vijftien was daarom ook echt niet wat er met me aan de hand was. Ik zorgde heel slecht voor mezelf, ik sliep 's nachts nauwelijks, ik had een grote behoefte mezelf te verdoven, ik dacht heel veel na over de dood, ik voelde me enorm eenzaam en ik kon niet (meer) genieten van samen zijn met vrienden.

Een meisje van school waar ik eigenlijk niet echt bevriend mee was en die ik überhaupt nauwelijks kende, sprak me op een dag aan. Dat ze het idee had dat het niet zo goed met me ging. Dat ze misschien dacht dat ik depressief was. Ik had daar dus echt nog nooit van gehoord, wist echt niet wat ik was, maar zocht er van alles over op en kon niet anders dan concluderen dat dat meisje gelijk had. We praatten erover, en ze drukte me echt op het hart dat ik er met iemand over moest gaan praten, dat ik de dingen niet moest opkroppen omdat ze dan nog veel zwaarder en moeilijker werden.

Ik ben haar eeuwig dankbaar dat ze toen die dag naar me is toegekomen, want nu wist ik wat er met me aan de hand was en dat ik niet de enige was met dit soort problemen. En vooral wist ik dat ik mensen moest zoeken waarmee ik erover kon praten, dat dat al een hele hoop scheelde. MuMe heeft daarin ook een grote rol gespeeld, omdat ik zo op een niet al te persoonlijke, face to face manier kon leren praten over mezelf en ook kon leren luisteren naar andere mensen. Het persoonlijk belang van MuMe is in mijn geval echt niet te overschatten.

En toen ontdekte ik dus ook Red House Painters, waarbij Kozelek heel open over zijn depressieve gevoelens zong. Ik vond er enorm veel herkenning in, maar door Kozelek (en ook Morrissey) kreeg ik de moed om mezelf wat meer open te stellen en te vertellen over alles wat ik jarenlang binnengehouden had. Dat is uiteindelijk een proces van jaren geweest, voordat ik echt open kon zijn en niet meer bang was voor van alles en nog wat, maar door Red House Painters en 'Medicine Bottle' in het bijzonder had ik een voorbeeld van hoe ik over dit soort dingen kon leren praten. Net als The Smiths echt een enorm belangrijke band geweest als het gaat om mijn persoonlijke ontwikkeling.

Soft Black Stars, Tigersuit, Ladybird, Haloed Eyes, Another Day Full of Dread en Only Skin staan niet op spotify

Oh lordy wat een top 1(0(0)), Mads wat ben je super bezig geweest. En mooi persoonlijke en uitgewerkte verhalen, ben nog niet in de gelegenheid geweest om alles te lezen, maar dat ga ik binnenkort zeker doen. Schemerlampje aan, whiskeytje erbij l, Red House Painters op de achtergrond, dat moet helemaal goedkomen

Zo, bijna dezelfde nummer 1 als ik destijds Kan me heel erg vinden in je beschrijving, The Smiths is een band waar zo veel troost uit te halen valt, maar ook woede, humor, alles eigenlijk. En wat betreft Morrissey, zoals je in een eerder stukje geloof ik al zo mooi zei: 'ook klootzakken kunnen geniaal zijn'. In Red House Painters heb ik me nog altijd niet voldoende verdiept. Ooit, hopelijk.

Goed gedaan madmadder, zeer mooie passage zette je neer!

Bedankt aan iedereen die meegelezen heeft en die gereageerd heeft (hier of via pm). Vond het erg leuk om te doen, maar ik ben ook wel blij dat ik nu weer tijd heb voor andere dingen, zoals mijn blogje. Volgens Word heb ik de afgelopen weken net zoveel geschreven als met mijn masterscriptie haha (ruim 30.000 woorden). Ik draag het stokje graag over aan de volgende!

Hier nog eens de hele lijst:

100. The Lotus Eaters – German Girl (1984)
99. Morphine – Have A Lucky Day (1992)
98. The Higher Intelligence Agency & Biosphere – Cannon Hill (1999)
97. clipping. – Nothing Is Safe
96. I Hate Models – Demons from the Past (2017)
95. Grouper – Heavy Water / I'd Rather Be Sleeping (2008)
94. David Bowie – Subterraneans (1977)
93. Have Heart – Watch Me Rise (2006)
92. Leonard Cohen – Teachers (1967)
91. Brotha Lynch Hung – Locc 2 da Brain (1995)
90. U.S. Girls – Rosebud (2018)
89. Blood Orange – Champagne Coast (2011)
88. Ben Frost – Nolan (2014)
87. The Chameleons – Second Skin (1983)
86. Roy Orbison – In Dreams (1963)
85. Deafheaven – Dream House (2013)
84. This Mortal Coil – Song to the Siren (1984)
83. Prurient – Dragonflies to Sew You Up (2015)
82. Britney Spears – Everytime (2003)
81. Sadistik – Melancholia (2013)
80. Björk – All Is Full Of Love
79. Envy – Your Shoes and the World to Come (2001)
78. Newcleus – Automan (1984)
77. Nada – Senza un Perché (2006)
76. AFI – Totalimmortal (1999)
75. Prefab Sprout – Wild Horses (1990)
74. Sigur Rós – Viðrar Vel Til Loftárása (1999)
73. Christian Löffler – Blind (2012)
72. The Knife – The Captain (2006)
71. Joni Mitchell – Blue (1971)
70. Zelienople – Fuck Everything
69. Basic Channel – Phylyps Trak (1993)
68. Townes van Zandt – Flyin' Shoes (1978)
67. 16 Horsepower – Splinters (2000)
66. Talking Heads – This Must Be the Place (Naive Melody) (1983)
65. ANOHNI – 4 DEGREES (2016)
64. Kurt Vile – Goldtone (2013)
63. Sinéad O'Connor – Troy (1987)
62. Gorki – Mia (1992)
61. Modest Mouse – Teeth Like God's Shoeshine (1997)
60. Bauhaus – A Spy in the Cab (1980)
59. Aesop Rock – Daylight (2001)
58. FKA Twigs – Two Weeks (2014)
57. Former Ghosts – And When You Kiss Me (2010)
56. Nina Simone – Sinnerman (1965)
55. IDLES – 1049 Gotho (2017)
54. Fishmans – Weather Report (1997)
53. Curtis Mayfield – Move On Up (1970)
52. Cold Cave – Underworld USA (2011)
51. Bohren & der Club of Gore – Nightwolf (2000)
50. Raein – Tigersuit (2003)
49. Big Black – L Dopa (1987)
48. Antony and the Johnsons – Soft Black Stars (2001)
47. Lil Peep – Better Off (Dying) (2017)
46. Rites of Spring – For Want Of (1985)
45. Amenra – Children of the Eye (2017)
44. Genocide Organ – 1...2...Tot (1989)
43. Mark Kozelek & Jimmy LaValle – Somehow the Wonder of Life Always Prevails (2013)
42. Shit and Shine – Ladybird (2005)
41. Sufjan Stevens – Mystery of Love (2017)
40. Saetia – The Burden of Reflecting (2001)
39. Frank Ocean – Ivy (2016)
38. Julee Cruise – Falling (1989)
37. Navio Forge – Haloed Eyes (1993)
36. Nico – My Heart Is Empty (1985)
35. Iron & Wine – Faded from the Winter (2002)
34. Elliott Smith – Angeles (1997)
33. Bark Psychosis – Fingerspit (1994)
32. Chance the Rapper – Chain Smoker (2013)
31. Richard Youngs – A Fullness Of Light In Your Soul (1998)
30. The Cure – All Cats Are Grey (1981)
29. Belle & Sebastian – Judy and the Dream of Horses (1996)
28. William Basinski – dlp 1.1 (2002)
27. Biosphere – Chukhung (1997)
26. Smog – River Guard (1999)
25. Low - Lullaby (1994)
24. Bonnie 'Prince' Billy – Another Day Full of Dread (1999)
23. Neutral Milk Hotel – Oh Comely (1998)
22. Gil Scott-Heron – Home Is Where the Hatred Is (1971)
21. The Sound – I Can't Escape Myself (1980)
20. Songs: Ohia – Love Leaves Its Abusers (1999)
19. Current 93 – The Frolic (1996)
18. Sisters of Mercy – Lucretia My Reflection (1987)
17. Colin Stetson – Sorrow III (2016)
16. Coil – The Last Amethyst Deceiver (2005)
15. Death in June – Death Is the Martyr of Beauty (1992)
14. Lana del Rey – hope is a dangerous thing for a woman like me to have – but i have it (2019)
13. Slowdive – Dagger (1993)
12. La Dispute – The Last Lost Continent (2008)
11. Scott Walker – Farmer in the City (1995)
10. Slint – Good Morning, Captain (1991)
09. The Blue Nile – Tinseltown in the Rain (1983)
08. Einstürzende Neubauten – Letztes Biest – Am Himmel (1985)
07. Explosions in the Sky – Have You Passed Through This Night? (2001)
06. The Velvet Underground – Heroin (1967)
05. Joanna Newsom – Only Skin (2006)
04. The Microphones – The Glow, Pt. 2 (2001)
03. Xiu Xiu – I Luv the Valley OH! (2004)
02. The Smiths – There Is A Light That Never Goes Out (1986)
01. Red House Painters – Medicine Bottle (1992)

Prachtige lijst! Jammer dat er niks van Morrissey in de lijst staat
Maar je stukje bij Het Lichtje vergoedt veel.
Bij de concerten of afterparty's bedoel je Nijmegen? Welk jaar was dat ook weer?

Ja, daar heb ik achteraf ook spijt van.

Gezien dat hij 1 staat in je artiesten top-10

Nouja, dat verwijst zowel naar The Smiths als naar Morrissey solo. Maar als ik iets van Morrissey had gekozen was het of 'Late Night, Maudlin Street' of 'Now My Heart is Full' of 'Speedway' of 'I Have Forgiven Jesus' geworden.

Uitstekende keuzes. Als mensen me vragen naar mijn fave The Smiths-song hoef ik geen moment te twijfelen.
Maar krijg ik diezelfde vraag over Morrissey dan weet ik het eigenlijk nooit. Maar de vier die jij noemt, zeker de middelste twee, zouden zeker in aanmerking komen