Wat een mooie platen madmadder! En je ondersteunende teksten geven een extra dimensie in de beleving! Ga zo door!

25. Low - Lullaby (1994)

https://www.musicmeter.nl/album/3099

Heerlijk hoe Low al zoveel jaren meegaat, maar altijd op zoek is gebleven naar nieuwe methoden en manieren om hun muziek vorm te geven. Die hang naar vernieuwing pakt natuurlijk niet altijd even goed uit, maar ze hebben door die dertig jaar heen toch een heel aantal meesterwerkjes afgeleverd, en ook hun laatste twee albums tonen dat het nog steeds een band is waar je ernstig rekening mee moet houden.

Ik ben persoonlijk ook wel heel erg geïntrigeerd door hun achtergrond en persoonlijke verhaal. Ik kan me nog een documentaire over het tweetal herinneren bij Uur van de Wolf en hoe volledig gebiologeerd ik daarnaar heb zitten kijken. Hoe zij religie en de maatschappelijke ontwikkelingen van toen zagen, heel erg interessant allemaal, omdat ik er zelf totaal niet bij kan met mijn hoofd.

Ik heb ze drie keer live mogen zien en ondanks hun minimale bezetting en sound vind ik het een van de meest overdonderende livebands. Ik kan me een keer herinneren dat ik ze in LUX Nijmegen zag en dat er niemand voor ze klapte als ze klaar waren met een nummer. Niet uit een gebrek aan respect, maar iedereen leek volledig gehypnotiseerd. Echt een aparte ervaring.

Maar goed, terug naar de muziek. Ze hebben heel veel fantastisch gemaakt, maar I Could Live in Hope is (op dat laatste nummer na!) nog altijd mijn favoriete album van ze. Dat lage tempo waarbij je de noten kunt tellen en dan de worsteling die ze bezingen, ik vind die combinatie echt hemels mooi. 'Lullaby' is mijn absolute favoriet. Ik zou het bijna een postrocknummer willen noemen, met die opbouw, al is de climax een stuk meer ingetogen dan we van het genre gewend zijn. En dan die schitterende zang, hoe kun je dit nou niet goed vinden?

24. Bonnie 'Prince' Billy – Another Day Full of Dread (1999)

https://www.musicmeter.nl/album/1626

Ik moet echt nog eens een keer dieper in het oeuvre van Will Oldham duiken, want wat ik goed van hem ken (en dat zijn helaas maar een paar albums) vind ik vrij geweldig. Ik heb de laatste tijd weer regelmatig naar I See a Darkness en Palace Brothers geluisterd nadat ik de prachtige film A Ghost Story zag, waarin Will Oldham een heel interessante monoloog houdt.

Ik vind vooral echt de stem van Will Oldham heel mooi, zeker als-ie komt met van die heerlijk valse uithalen. Muzikaal kan het vele kanten opgaan bij Oldham en dat zorgt dat je van tevoren nooit weet wat je moet verwachten, maar hij weet vaak wel iets te creëren waarbij hij zichzelf in staat stelt om zijn schitterende stem en teksten naar de voorgrond te laten treden.

'Another Day Full of Dread' is eigenlijk al sinds jaar en dag mijn favoriete nummer van ome Will. Ik vind dat samenspel tussen piano en elektrische gitaar heel mooi, en ik vind ook de tweede stem die je heel ver in de achtergrond hoort heel tof. Ik sla echter vooral enorm hard aan op de tekst, waarvan ik vooral de volgende regels altijd prachtig heb gevonden:



Echt een schitterend liedje dat echt een vaste waarde in heel veel van mijn Spotify playlists was, maar Oldham heeft een paar weken geleden het grootste deel van zijn oeuvre weer van de streamingdienst afgehaald helaas. Doe niet zo flauw Will, zo kan ik toch nooit op een simpele manier een flinke duik nemen in de rest van je oeuvre?

23. Neutral Milk Hotel – Oh Comely (1998)

https://www.musicmeter.nl/album/2807

Ja God, ik geef het toe, ik ben ook zo'n hipster die Neutral Milk Hotel geweldig vindt. Vind het rijke instrumentarium prachtig, vind de uitgesproken zang van Jeff Mangum machtig mooi en ik vind de teksten veelal echt schitterend. De band neemt je echt helemaal mee in hun eigen universum waar alles kan en waar heden en verleden moeiteloos aan elkaar verbonden worden.

Ik luister het album als geheel vrijwel nooit meer, maar bijna alle losse nummers staan wel in een of andere playlist van me en ik betrap mezelf er dan toch altijd op dat ik helemaal opveer wanneer een liedje van Neutral Milk Hotel voorbij komt.

'Oh Comely' is het nummer waarbij die opvering altijd het grootst is. Het is een van de meer kale en rustigere nummers van het album, maar ik vind die paar uithalen van Mangum zo ontzettend mooi en ontroerend en ik heb geen idee waar de tekst als geheel over gaat, maar alle losse elementen zijn echt fantastisch. Vooral het deel over Anne Frank vind ik toch wel heel erg indrukwekkend en is voor mij het mooiste moment van het album.

22. Gil Scott-Heron – Home Is Where the Hatred Is (1971)

https://www.musicmeter.nl/album/9076

Ik heb het al een keer eerder geschreven, maar ik heb dus heel erg lang gedacht dat ik soul een verschrikkelijk genre vond en dat dat echt een hoek binnen de muziek was die ik zoveel mogelijk moest mijden. Maar goed, dan kom je een paar albums hier en elders tegen met een enorm hoog gemiddelde en dan kruipt het bloed toch waar het niet gaan kan.

Zo ging het ook met Gil Scott-Heron. Ik denk zelfs dat hij de eerste soulzanger was die ik echt een eerlijke kans gaf. Pieces of a Man ontdekte ik ongeveer tegelijkertijd met de moderne interpretaties van zijn muziek door Jamie XX en door die combinatie ging ik inzien dat het niet een belegen genre was, maar dat zijn muziek vandaag de dag ook nog enorm veel zeggingskracht had. Waar ik direct voor viel was de gepijnigde zang van Gil, zo ontzettend mooi en expressief en hij weet je direct deelgenoot te maken van het leed dat hij om zich heen zag.

'Home Is Where the Hatred Is' sloeg bij mij echt in als een bom destijds. Wat hij bezingt heeft niet direct betrekking op mijzelf, gelukkig niet, maar ik voelde de pijn van de verteller die hij in de tekst opvoert direct en dit nummer heeft de unieke kwaliteit dat hij nog blijft nazinderen nadat het liedje is afgelopen. Niet direct door naar het volgende nummer dus, maar even laten bezinken. Knap hoor, als je dat voor elkaar weet te krijgen bij mij, in een tijd dat ik van het ene direct naar het andere album hop en kwantiteit toch wel een significant aspect is geworden van mijn wezen als luisteraar.

21. The Sound – I Can't Escape Myself (1980)

https://www.musicmeter.nl/album/4282

Als ik deze top100 ergens tussen mijn 18e en mijn 28e had gemaakt, was er ongetwijfeld een nummer van From the Lions Mouth in terechtgekomen. Mijn liefde voor dat album is niet normaal groot (staat niet voor niets natuurlijk best wel hoog in mijn top10). Ik heb er altijd een soort mengeling van persoonlijke, deprimerende ellende en een existentialistische houding ten opzichte van die ellende in gehoord en daar heb ik me altijd enorm verbonden mee gevoeld.

Waarom dan toch een nummer van hun eerdere album Jeopardy – dat overigens ook gewoon erg goed is, hoor – in deze lijst opnemen? Welnu, het is allemaal de schuld van Paolo Sorrentino. Ik heb het in deze lijst al eerder gehad over The Young Pope van deze Italiaanse regisseur. Het is een serie waarin door een samenloop van omstandigheden een jonge Amerikaan, Lenny Belardo, gespeeld door Jude Law, de nieuwe paus wordt, maar al snel wordt duidelijk dat hij worstelt met enorme innerlijke demonen.

Sorrentino weet echt de ene meesterlijke scene na de andere uit zijn mouw te schudden en het personage van Lenny Belardo is echt een schitterend karakter dat van de conflicten en tegenstrijdigheden aan elkaar hangt. Op een bepaald moment zet dit nummer in tijdens een heel mooie, significante scene en sindsdien ben ik dus helemaal aan wat betreft dit nummer.

Hoe Adrian Borland dit nummer vrij onderkoeld inzet, maar hoe hij vocaal steeds meer getergd gaat klinken en uiteindelijk helemaal losgaat, echt verschrikkelijk mooi. Bij From the Lions Mouth is het echt de som der delen die me enorm aanspreekt, maar er kan toch weinig op tegen dit ene nummer dat aan perfectie raakt.

Soft Black Stars, Tigersuit, Ladybird, Haloed Eyes en Another Day Full of Dread staan niet op spotify.

Later vandaag doe ik nog een rijtje.

Lekkere update weer hoor. Met The Sound heb ik niet zo'n klik, maar de andere 4 zouden zo in mijn eigen top 100 kunnen.

20. Songs: Ohia – Love Leaves Its Abusers (1999)

https://www.musicmeter.nl/album/4620

Jason Molina heeft in mijn optiek echt niks slechts gemaakt en hij is absoluut een van mijn favoriete muzikanten. Ik denk ook wel dat geen overlijden van een bekend persoon me ooit zo heeft aangegrepen als de dood van Molina. Zelfs het overlijden van David Bowie kwam er niet bij in de buurt en ik ben er toch wel een week een beetje verdrietig van geweest.

Beetje moeilijk om echt een favoriet album of een favoriet nummer te kiezen, want hij heeft werkelijk niks gemaakt dat me niet diep raakt. Ik zat eerst heel lang met wat van zijn langere nummers in mijn hoofd, maar eigenlijk vind ik juist ook veel van zijn kortere liedjes heel sterk, omdat ze juist in een paar luttle minuten zoveel weten over te brengen.

Ik ben uiteindelijk gegaan voor het liedje met een van de allermooiste songtitels ooit wat mij betreft. Molina ontziet zichzelf niet in wat hij zingt en je voelt zijn pijn over wat hij een ander heeft aan gedaan. De titel is dan ook geen waarschuwing aan anderen, maar vooral het pijnlijke gevolg van zijn eigen tekortkomingen. Ik weet niet, die onverbiddelijkheid die van 'Love Leaves Its Abusers' uitgaat vind ik enorm mooi.

19. Current 93 – The Frolic (1996)

https://www.musicmeter.nl/album/8644

Ik ben wel echt een Current 93 fangirl. Zowel hun vroege, godhatende, industriële werk als hun latere spirituele folkier sound vind ik echt geweldig, alhoewel ik veel vaker kan luisteren naar hun meer toegankelijke sound. Die omslag in hun werk kwam door een spirituele openbaring van David Tibet en sindsdien weten ze heel goed met tegenpolen te spelen.

Ik vind sowieso die tegenpolen van het genre waarbinnen Current 93 opereert schitterend. Het toegankelijke, kleine van folk en het duistere, bijna gewelddadige van industrial worden op een heel intrigerende wijze samengebracht. Het zorgt voor een enorm intrigerend geluid en neofolk is niet voor niets een van mijn favoriete genres.

De muziek van Current 93 heeft altijd iets engigs en iets naars (niet in de laatste plaats door de bevreemdende stem van Tibet), maar ze verliezen schoonheid en lieflijkheid vaak niet uit het oog. Dat geldt ook voor mijn favoriete nummer van ze. 'The Frolic' neemt een verschrikkelijk gegeven als uitgangspunt, maar maakt er iets van waar je desondanks als luisteraar helemaal in mee kunt gaan.

We kruipen in het hoofd van een kindermoordenaar die ervan overtuigd is dat hij zijn slachtoffers naar een magische wereld brengt. Muzikaal klinkt het bijna aandoenlijk, maar de tekst is duister en het enge kind dat af en toe tussendoor komt om iets naars te schreeuwen maakt het helemaal af. Volledig uniek dit en daarom ook eindeloos fascinerend dit.

18. Sisters of Mercy – Lucretia My Reflection (1987)

https://www.musicmeter.nl/album/3722

Ik vertelde toch ooit over die stapel LP's die ik van een studievriend kocht? Op de gok nam ik Floodland mee, maar ik wist eigenlijk totaal niet wat ik moest verwachten. Ik wist dat het jaren tachtig was, maar ja, dan kun je nog allerlei verschillende kanten op. Wist ik veel dat het album al heel kort na de eerste beluistering een plekje zou bemachtigen in mijn album top20.

Dit is het enige wat ik ken van de band, en ik heb wel ergens gelezen dat hun andere albums heel anders zijn, maar mijn God, wat een moddervet geluid zet Sisters of Mercy hier op deze plaat neer, zeg. Het is een enorm dynamisch album dat het ene moment leunt op de hevig verslavende stuwende drums, andere momenten wordt gas teruggenomen en drijft de muziek volledig op een heerlijk duistere sfeer. En dan is er nog de zanger, die met zijn vocalen en stemgeluid de jaren tachtig enorme eer aandoet.

Ik vind echt alle nummers op dit album ijzersterk, maar dit 'Lucretia My Reflection' valt in op zo'n heerlijk moment en luister ik ook buiten de context van het album het allermeest. Het is echt zo'n lied dat een enorm aanstekelijke energie heeft. Eerder kwam 'Underworld USA' van Cold Cave langs in deze lijst, maar dit 'Lucretia My Reflection' heeft al diezelfde elementen en voert ze nog beter uit. Echt een enorm strak nummer dat me altijd eventjes enorm stoer doet voelen.

17. Colin Stetson – Sorrow III (2016)

https://www.musicmeter.nl/album/533801

Colin Stetson, saxofonist en bassaxofonist en maker van een heel erg uitgebreid en gevarieerd oeuvre, bracht in 2016 een herinterpretatie van de Derde Symfonie van Henryk Górecki uit. Nu ken ik die originele symfonie niet dus ik heb absoluut geen vergelijkingsmateriaal, maar Sorrow is echt zo'n wanstaltig mooi album, niet normaal.

Het is groots, intens, maar bij vlagen ook heel klein en intiem, het is enorm deprimerend maar af en toe gloort er ook hoop, dit album heeft echt alles en dit album in zijn geheel luisteren is echt een overdonderende ervaring. En op dit 'Sorrow III' komen al die verschillende aspecten wat mij betreft het beste en het mooist naar voren.

Dit derde nummer heb ik echt dagenlang op repeat gehad toen ik me even een aantal dagen heel slecht voelde. Ik kwam mijn bed niet uit, at niet, zorgde niet voor mezelf en toen een vriendin bij me langskwam om me uit bed te trekken, onder de douche te zetten en me mee te slepen naar de supermarkt moest ze best wel lachen om dit ene nummer dat telkens weer opnieuw gedraaid werd. Het moet ook wel een potsierlijk gezicht zijn geweest inderdaad haha. Ach ja, je gaat je er niet per se beter door voelen, door deze muziek, maar deze paar dagen hebben er wel voor gezorgd dat ik onvoorwaardelijk van dit nummer ben gaan houden.

16. Coil – The Last Amethyst Deceiver (2005)

https://www.musicmeter.nl/album/35573

Weer zo'n act die de potentie heeft om een grote persoonlijke favoriet van me te worden, maar ik vind toch dat ik er tot op heden te weinig verschillende albums van gehoord heb om nu al een dergelijke uitspraak te doen. Maar wat ik ken is niet minder dan briljant.

Ik heb serieus tot een kwartier geleden ongeveer nog zitten dubben welk nummer van Coil ik in deze lijst moest opnemen. Het ging tussen deze en 'Ostia (The Death of Pasolini)', maar 'Are You Shivering?' is ook heel lang meegegaan in de race. Ze zijn qua sfeer, qua geluid allemaal heel erg verschillend en zijn ook in heel verschillende perioden uitgebracht dus het is een beetje appels met peren vergelijken, maar uiteindelijk heb ik gekozen voor het nummer dat me toevallig vandaag het meeste aanspreekt.

De hobby van de heren van Coil is het maken van naargeestige, angstaanjagende muziek en dan focussen ze zich in hun teksten het liefst op de eindigheid van het menselijk leven. Als liefhebber en bewonderaar van (de vroege) Heidegger kan ik alleen maar toejuichen dat er kunst is die je confronteert met je eigen sterfelijkheid.

Wederom echt een volledig uniek project dat heel veel geweldige muziek heeft opgeleverd. Het is echt een enorm gemis dat beide heren zo jong zijn overleden, want net als in het geval van Current 93 kan ik echt geen genoeg krijgen van engige muziek die zo goed uitgevoerd wordt.

Soft Black Stars, Tigersuit, Ladybird, Haloed Eyes en Another Day Full of Dread staan niet op spotify.

Het verkeerde nummer van de verkeerde plaat van de juiste band op het juiste moment

Hup, hup, snel doen en dan vooral de versie met Dawn Upshaw.

Kijk, het scheelt al heel veel als ik weet welke uitvoering ik moet hebben, dat vind ik altijd erg lastig met klassieke muziek. Ik zal er morgen eens voor gaan zitten!

Ik denk dat het gaat aanslaan!

https://postimages.org/

Wat een prachtig rijtje weer! Lullaby en Home Is Where the Hatred Is zijn ook favorieten van mij die niet zouden misstaan in mijn top 100 en Jason Molina/Songs: Ohia heeft inderdaad oneindig veel prachtige nummers op zijn naam staan. I Can't Escape Myself ben ik alleen maar meer gaan waarderen nadat ik de prachtige documentaire Walking in the Opposite Direction zag (over Adrian Borland en The Sound). Veel persoonlijker dan I Can't Escape Myself gaat het niet worden, een liedje van Adrian Borland over zijn gevecht met zijn innerlijke demonen. Kippenvel! Voor het gemak negeer ik even de notering van Neutral Milk Hotel, daar ben ik nog altijd allergisch voor.

dank voor de documentairetip Choconas

Graag gedaan, een heuse aanrader wat mij betreft!

Love Leaves Its Abusers - hemeltergend mooi, ook mijn favoriete Molina-nummer (had hem ook in mijn top 100).

The Sound sowieso een mooi rijtje met Neutral Milk Hotel, Low en Gil-Scott-Heron.

15. Death in June – Death Is the Martyr of Beauty (1992)

https://www.musicmeter.nl/album/79100

Ik schreef het laatst al eens bij een Death in June album: tijdens mijn studie ging ik best wel veel om met anarchisten, krakers en andere zeer linkse types (een studie filosofie lijkt op de een of andere manier veel mensen aan de uitersten van het politieke spectrum aan te trekken, zo heb ik ook met Sid Lukkassen, die momenteel weer veel in het nieuws is, gestudeerd). Ik was er dan ook best wel lang van overtuigd dat ik Death in June echt niet mooi mocht vinden.

Ik voelde me heel erg geaccepteerd binnen die linkse gemeenschap, maar wederom merkte ik dat om écht bij zo'n groep te kunnen horen, je altijd iets van je individualiteit moet willen opgeven. En daar bleek ik uiteindelijk niet bereid toe. Ik was lange tijd een beetje een halfslachtig aanhangsel en na mijn studie verloor ik helemaal al mijn interesse in anarchisme en aanverwante zaken.

Ik ben inmiddels vrij overtuigd, als liefhebber van allerhande kunstuitingen, dat kunst alle vormen en maten aan kan nemen, dat de grootste klootzakken de mooiste dingen kunnen maken en dat het heel belangrijk is dat kunst verschillende geluiden laat horen en dat je niet moet willen dat je artiesten gaat 'cancellen' omwille van hun denkbeelden of gedragingen. Ik ben nog steeds hartstikke links, maar ik zou het echt verschrikkelijk saai vinden als ik alleen maar politiek correcte dingen zie en hoor om me heen. Ik schrijf dit vooral omdat ik momenteel in de ban van het controversiële Kirac ben (google maar eens naar hun laatste film 'Honeypot').

Ruimte dus weer de laatste jaren om naar het 'foute' Death in June te luisteren en die vrijheid heb ik me goed laten smaken. Vooral tijdens het inpakken voor mijn verhuizing om mijn studentenhuis te verlaten heb ik echt enorm veel naar But, What Ends When the Symbols Shatter geluisterd en die periode is het album voor mij uitgegroeid tot een van mijn persoonlijke favorieten (hij staat nu sinds kort weer in mijn top10). Dit album van deze neofolk artiest is vooral akoestisch (hij heeft ook wel veel uitstapjes naar collagewerk en industrieel werk),en staat vol schitterende, duistere liedjes.

Vooral de albumopener 'Death Is the Martyr of Beauty' is van een ongeëvenaarde nihilistische schoonheid. “I feel nothing more, I feel nothing more than existence” horen we Douglas P. op zijn typisch onderkoelde wijze zingen, en ja, ik vind dat echt schitterend. Hoe die akoestische gitaar begeleid wordt door allerlei vreemde geluiden (samples?) vind ik ook echt tof en het geeft de muziek van Death in June echt een uniek karakter. Echt een fantastische artiest en het zou zonde zijn als je jezelf tekort doet door hem links te laten liggen om zijn vermeende neonazistische sympathieën.

14. Lana del Rey – hope is a dangerous thing for a woman like me to have – but i have it (2019)

https://www.musicmeter.nl/album/763086

Ik heb het debuutalbum van Lana al vanaf het uitkomen ervan goed gevonden, maar het duurde toch nog wel een hele tijd voordat ik echt geobsedeerd raakte met deze zangeres. Met het uitkomen van Lust for Life besloot ik me eens flink onder te dompelen in het hele oeuvre tot dan toe. Al snel luisterde ik niks anders meer.

Lana spreekt op een bepaalde manier echt tot mijn vrouw-zijn (en dat is zeer betekenisvol voor me, want ik ben eigenlijk pas relatief korte tijd volledig content met het lichaam waar ik in zit) en ik vind de afwisseling tussen heel persoonlijke liedjes waarin ze meer focust op haar mentale strubbelingen en meer laidback liedjes over uitgaan en blowen en op het strand liggen echt heel erg fijn en dat is ook hoe ik het leven zelf ervaar: als een aaneenschakeling van wisselend worstelingen en heel fijne momenten en ze hebben elkaar noodzakelijk nodig om gelukkig te worden / zijn.

Mijn vreugde was dan ook enorm groot toen Norman Fucking Rockwell uitkwam en dat echt een meesterwerk van jewelste bleek te zijn. Wat een bijzonder album was dat waar het ene prachtliedje na het andere voorbijkwam en waar melancholie en hoop hand in hand gingen. Het album is twee jaar oud maar staat inmiddels al een hele tijd in mijn top10. Ik denk niet dat dat eerder is gebeurd bij mij bij een recent uitgekomen album.

De afsluiter van het album is uitgegroeid tot mijn allergrootste Lanafavje, omdat precies beide elementen (de melancholie en de hoop) zo mooi tot uitdrukking komen hier. Het staat daarmee echt voor de periode waar ik nu in zit. Of de muziek bestendig genoeg is om nieuwe persoonlijke ontwikkelingen te doorstaan weet ik nog niet, maar op dit moment is de muziek van Lana de perfecte muziek voor wie ik nu ben.

13. Slowdive – Dagger (1993)

https://www.musicmeter.nl/album/3388

Heel lang geleden luisterde ik Souvlaki eens en in de jaren daarna heb ik het album nooit meer aangeraakt. Ik snapte echt totaal niet wat er zo bijzonder was aan deze standaard muziek met een zeurende zanger. Ik ben echt jaren door het leven gegaan zonder ook maar op een enkele manier nog in contact te komen met de muziek van Slowdive.

Totdat ik Mysterious Skin van Gregg Araki zag. Ik denk niet dat ik ooit nog een film ga zien die zoveel emoties losmaakt. Dit was mijn verhaal dat verteld werd en wat bleek: de film zat ook nog eens vol schitterende muziek, onder meer van dat ene bandje dat ik jaren daarvoor af had gedaan als 'standaard, niet bijzonder'.

Ik belandde best wel in een existentiële crisis door de film en Slowdive werd de soundtrack voor die crisis. Ik was best wel opnieuw weer verdrietig over wat gebeurtenissen uit het verleden en ik merkte dat de muziek van Slowdive als een soort warm, troostend dekentje fungeerde. Het is nog steeds automatisme om naar de muziek van Slowdive te grijpen als ik een beetje verdrietig ben, want ik word er echt enorm door getroost.

'Dagger' is ook een liedje uit de film en in combinatie met de beelden is het weer een van die magische momenten waarbij het visuele en het auditieve perfect op elkaar aansluiten. Vooral door dit nummer heb ik Slowdive nog een kans gegeven en inmiddels zie ik ze als een van mijn favoriete bands.

12. La Dispute – The Last Lost Continent (2008)

https://www.musicmeter.nl/album/146013

We zijn al wat screamo en metal tegengekomen in deze lijst, maar als het gaat om nummers waarin geschreeuwd wordt, is dit 'The Last Lost Continent' voor mij ongekend briljant. Voor posthardcore is dit nummer van twaalf minuten niet normaal lang, maar juist die lengte zorgt ervoor dat er een indrukwekkend verhaal kan worden verteld dat qua intensiteit zijn weerga niet kent.

Het verhaal is simpel hoor, het gaat eigenlijk over niet meer dan de tegenslagen die je op je pad krijgt en hoe je die tot iets positiefs en goeds kunt verwerken, maar dit verhaal wordt verteld in verschillende delen die voor een enorm dynamisch nummer zorgen dat muzikaal telkens anders klinkt en waarbij ook zanger Jordan Dreyer zijn stem telkens op een andere manier gebruikt.

Ik vind het echt een van de interessantste nummers ooit. Ik kan het inmiddels natuurlijk dromen want ik heb het al honderden keren gehoord, maar als je dit voor het eerst hoort word je telkens verrast door de wendingen die het nummer neemt. Van boos naar berustend naar klaaglijk naar hoopvol, er zijn weinig emoties die niet voorbij komen op 'The Last Lost Continent'.

En als je dan die opbouw neemt en je combineert het met het intense van hardcore, gezongen door een geweldige zanger, dan kan ik niet anders dan telkens weer opnieuw helemaal opgaan in die twaalf minuten en volledig meegaan in alles wat deze sowieso al uitstekende band me voorschotelt.

11. Scott Walker – Farmer in the City (1995)

https://www.musicmeter.nl/album/3521

Wat heb ik een bewondering voor de carrière van Scott Walker. De barokke pop van vroeger is al schitterend, en bijna had 'The Seventh Seal' in deze lijst gestaan, maar hoe compleet compromisloos hij in de laatste decennia te werk is gegaan en werken heeft weten neer te zetten die echt met niets anders te vergelijken zijn, ja, daar heb ik heel veel respect voor.

Ik moet wel erbij zeggen dat zijn latere albums, zeker als je ze van begin tot eind luistert, wel wat zwaar op de maag liggen en dat ze niet heel erg uitnodigen om heel vaak te beluisteren. Maar ook op die soms ondoordringbare albums kom je soms een parel tegen die wel echt zodanig onder je huid kruipen dat je met een soort morbide fascinatie telkens weer terugkeert naar deze nummers.

'Farmer in the City' is voor mij dat nummer. Dit is in mijn herinnering ook het eerste nummer dat ik van de latere Scott Walker hoorde en waardoor ik me echt als een bezetene op de rest van zijn oeuvre ben gaan storten.

Het begint natuurlijk allemaal met de stem van Scott Walker, die nog nooit zo mooi geklonken heeft als op dit nummer. Ik heb sowieso een zwak voor karakteristieke stemmen en dan zit je bij Walker natuurlijk aan het juiste adres. Het theatrale van zijn stijl van zingen op dit nummer vind ik echt adembenemend mooi.

Het past perfect bij de grootse proporties die de muziek aanneemt. Dit nummer voelt echt veel meer aan als een klassiek stuk dan een popnummer (in de breedste zin van het woord) en dat vind ik geweldig. En dan die tekst, ik snap niet waar het over gaat maar hij fascineert en alle elementen dragen bij aan een gevoel van bevreemding dat samengaat met immens veel pracht. Echt een ultiem fascinerend nummer waar ik geen genoeg van krijg.

Soft Black Stars, Tigersuit, Ladybird, Haloed Eyes en Another Day Full of Dread staan niet op spotify