Oei oei oei, deze dubbelaar recent aangeschaft en dat valt nog niet mee. Zeker als ik dit vergelijk met de fantastische jaren 79/80 live albums. De nieuwe moderne sound werkt bij mij niet helemaal, teveel nadruk op de drums. Ik hou persoonlijk niet zo van die ram drummers zonder subtiliteit, dan heb ik nog liever een drumcomputer. Numan valt tegenwoordig natuurlijk ook onder de doelgroep Gothic Rock en daar valt het oude werk voor mij zeker niet onder. Ook is de stem van Numan wat matig, zeker in het begin. Ik ga er dit weekend nog even goed voor zitten maar ben tot nu toe niet onder de indruk. De nummers blijven prachtig natuurlijk, de uitvoering wat minder.

Nou dit is zeker interessant, wat een waanzinnige (2-LP) uitgave is dit. Dit heeft mijn week helemaal goed gemaakt. Ziet er zeer fraai uit en de opname kwaliteit is werkelijk fantastisch. Beggars Banquet verdient een dikke pluim voor deze uitgave. Bij demo's denk je vaak aan halfbakken versies die niet goed genoeg zijn om uitgebracht te worden. Dat is hier niet het geval, sommige versies vind ik zelfs beter dan de uiteindelijke versies. Stripped down to the bone zou je kunnen zeggen en dat doet HEEL VEEL goed aan veel nummers. De jaren 80 zitten meteen weer helemaal in mijn systeem. Heerlijk om weer even in deze "donkere" sferen te vertoeven. Zelfde geldt ook voor de andere uitgave, The Pleasure Principle – The First Recordings ook zo'n hebbeding. Enige kanttekening is 40 jaar jubileum uitgave, 40 jaar! dat doet je toch even denken... voelt korter...

Een van mijn favoriete bands uit de jaren 80. Niet ieders kopje thee maar bij mij ging dit met halve liters naar binnen. De samenzang van de beide broers was heel bijzonder maar ook de rest van de band mag er zijn, vooral het gitaarwerk is top notch. Het is natuurlijk heel theatraal maar (voor mij) ook supercool destijds. Er was niets wat klonk als deze band. Ik heb nog heel even de GLJ look gehad en dat sloeg toch wel aan bij de wavy dames. Paste niet bij mij maar ik vond het ook wel grappig, mijn haar werd dagelijks door een vriendin getoupeerd tot grote frustratie van mijn vader want die vond het allemaal belachelijk. Ik kan er nu wel om lachen, ben nu een keurige vijftiger en volgens de kids heel erg ouderwets, met een rare muzieksmaak. Er is dus niets veranderd.

Beetje vreemd dat deze plaat hier vermeld staat als verzamel album want het is gewoon het debuutalbum uit 1986 van de band wat destijds is uitgebracht op hun eigen Corporate Image-label. Ze scoorden hierna een "cult" hit met "Birth, School, Work, Death" van het gelijknamige album uit 1988. Ze stonden dat jaar ook op Pinkpop met hun 60's garagerock met een knipoog naar oa The Cramps, Ramones en ik hoor er zelfs wat Hoodoo Gurus in. Producer Vic Maile was ook de man achter de knoppen bij de Claw Boys Claw klassieker "With Love from the Boys" een plaat die eigenlijk in ieders platenkast zou moeten staan.

Prima album weer van Grant-Lee. Ook nu (gelukkig) weer iets meer uptempo en wat in het verlengde van Grant Lee Bufffalo. De man heeft een prettige stem en weet nummers te schrijven met een perssonlijke en eigenzinnige twist. Die twists komen voor mij het beste tot uiting met de begeleiding van een band. Bij zijn alleen akoestische nummers zakt de aandacht vrij snel weg. Iets waar iemand als Lloyd Cole ook een handje van heeft. Prima met band, wat saai zonder band. Is allemaal persoonlijk natuurlijk, er zullen ook mensen zijn die daar anders over denken.