Prima solo plaat van de sympathieke zanger van Fischer Z. Toch wel een persoonlijke favoriet uit de jaren 80, dat geldt vooral voor het album Red Skies Over Paradise, maar ook de twee voorgangers zijn top. Op Red Skies Over Paradise heeft John Watts de koude oorlog als thema (Cruise Missiles), net als een band als The Sound (Missiles). En net als The Sound was Fischer Z ook populairder in Nederland dan in het thuisland de UK. De stem van John Watts kun je handelen of je vind helemaal niks. Is altijd zo geweest, ook in de jaren 80. Dit is allemaal zeer herkenbaar John Watts en dat komt vooral door de stem en het gitaarspel, beide ook kenmerken van Fischer Z en daarmee vind ik dat je de link met Fischer Z wel gewoon kunt en mag maken.

Ik heb John Watts een aantal jaren geleden nog live gezien, prima concert. Saillant detail was dat hij zelf het voorprogramma deed (akoestisch) en daarna met de band Fischer Z nummers speelde. Het akoestische was leuk voor een paar nummers maar ik was blij dat na de pauze de band erbij kwam. Wel helemaal top om de Fischer Z nummers live te horen, was toch wel een feestje. Het publiek ging ook behoorlijk los dus er zijn toch nog wel liefhebbers van Watts & Co. Verder heb ik wel respect voor de sympathieke Brit want hij houdt het al heel wat jaren vol aan de zijlijn en dat toont ook karakter.

Geen opmerkingen bij deze plaat tot nu toe, dat is onterecht en dus zie ik mij genoodzaakt daar verandering in te brengen. Jack Frost is een samenwerking tussen twee opmerkelijke Australische muzikanten, voormalig Go-Between zanger/gitarist Grant McLennan en Steve Kilbey, zanger/bassist van The Church. Hun twee stemmen zijn nagenoeg synchroon en de teksten dwarrelen door elkaar als twee slimme woordsmeden die elkaar proberen te overtreffen. Muzikaal is het ook een mix van Go Betweens & Church achtige nummers maar wel met een eigen twist.

Noch Kilbey noch McLennan proberen hun samenwerking simpelweg een verlengstuk van hun respectievelijke bands te maken - hoewel een zekere bekendheid onvermijdelijk is, doen de twee een succesvolle poging om iets meer te proberen. Kilbey en McLennan pasten goed bij elkaar muzikaal maar waren in het echt ook goede vrienden. Een tweede Jack Frost album genaamd Snow Job verscheen in 1995. Wat een schok moet het voor Kilbey geweest zijn toen McLennan in 2006 plotseling overleed aan een hartstilstand.

Na mijn positieve review van Pleasure Point kom ik nu uit bij dit album en hier ben ik helaas een stuk minder positief over. Het is een wat rommelig album met een paar leuke nummers maar ook een paar storende en flauwe nummers. Waar ik mij het meest over verbaas is het nummer PCB Chicken wat een complete ripoff is van het nummer Thug is van ZZ Top's Eliminator. Dat je een nummer covert prima, maar dat je het gewoon ript en dan je eigen naam als componist erbij zet gaat mij net wat te ver. Verder denk ik niet dat ik dit album nog vaak zal draaien, leuk voor de heb maar verder niet noemenswaardig.

Television mag er zeker zijn, maar dit is verder ook een zeer indrukwekkende debuutplaat van Japan. Ik heb deze begin jaren 80 heel lang laten liggen omdat ik de hoes zo kinderlijk vond. En ik was natuurlijk een serieuze puber in de muzikale groei en wou alleen maar "serieuze" muziek. Nou dat was een verkeerde inschatting want dit is los van de hoes zeker een serieuze plaat. Dit staat los van de latere (uitstekende) albums en komt dicht in de buurt van Obscure Alternatives wat echter veel hoekiger is. Beide platen zijn overigens in hetzelfde jaar uitgebracht en daar blijkt wel uit dat de band vol energie en ideeën zat. Obscure Alternatives is meer hoekige glamrock en dit album is meer een smeltkroes van verschillende stijlen waaronder Glamrock, maar ook Disco, Funk en Soul.

Ik denk dat de New York Dolls sowieso een grote invloed zijn geweest en natuurlijk Roxy Music. Maar ik hoor ook referenties naar David Bowie en dan vooral aan het Young Americans album (ook een persoonlijke favoriet). Wat ik aan dit album vooral erg lekker vind is het drumwerk van Steve Jansen, je kunt hier al goed horen hoe belangrijk hij is als basis voor de band. Mick Karn bast hier ook prima maar meer op de "normale' manier. Met twee gitaristen krijg je ook een andere sfeer en dat is hier ook het geval, geen idee of dat door Rob Dean kwam maar het valt wel op dat vanaf het moment dat hij uit de band is gestapt ze ook andere muziek zijn gaan maken.

Er staan hier eigenlijk geen slechte nummers op, grote favorieten zijn hier wel Television, Transmission, Peformance, Lovers On Main Street en Suburban Love. En dan het begin van Transmission met zijn Aaaahaaaaaa, namanamanaaaaa... ja ja zo worden ze niet meer gemaakt tegenwoordig.

Net de super-de-luxe boxset van dit album gekocht, mooi hoor en ook een terechte uitdieping van dit fraaie album. Kwam ook dit prima interview tegen met Rob Dean en Steve Jansen: Steve Jansen and Robert Dean on Japan’s Quiet Life – SuperDeluxeEdition

Al heel lang niet meer gedraaid maar kwam 'm op vinyl tegen en toch maar meegenomen. Ook ik heb dit heel veel gedraaid in de 90's. Mijn interesse voor Jeff is daarna wat gezakt omdat er teveel post materiaal van mindere kwaliteit uitgebracht werd. Zo gaat het vaker met artiesten die (te vroeg) naar het hiernamaals verdwijnen. Ik had Jeff nog graag onder ons gezien en gehoord want het was zeer begenadigd muzikant en zanger. ZIjn stem is waanzinnig maar ook zijn gitaarwerk is bizar fraai en als ik een woord moet zoeken voor zijn presentatie dan is dit toch INTENS. Ook was de gitaar mix met 60's invloeden en sferen heel bijzonder. Een bijzonder mens en een bijzondere plaat...

Dit album blijft toch ferm staan, ook anno 2023. Het is zeker niet minder dan de Gun Club albums, iets minder rommelig en dus strakker gespeeld maar dat komt de muziek alleen maar ten goede. Voor mij zit dit qua drive in de hoek van de laatste 2 Gun Club albums. En die drive is top, ook al weet ik dat er Gun Club adepten zijn die de eerste albums prefereren. Ik heb mijn vriendin destijds tot wanhoop gedreven met dit album, die vond het vreselijk, ik vond het prachtig. Mijn huis, mijn stereo dus jammer dan. Vriendin is allang verdwenen en dit album staat nog steeds keurig in de kast. Dit album is verder prima geproduceerd, iets wat bij de eerste Gun Club albums niet het geval was, die klinken af en toe als een brij. Maar ieder zijn smaak. De bonus 7" single was overigens helemaal niets, dus als je 'm niet hebt, niet getreurd.

Ik ben goed bekend met het werk van de Talking Heads en het solo werk van David Byrne maar ben pas recent aan het solo werk van Jerry Harrison begonnen. Ik heb de hoes van The Red & The Black zo vaak in mijn handen gehad dat ik nu zoiets had van: meenemen. Totaal niet de link met de Talking Heads gelegd. Dat album beviel zo goed dat ik de rest ook heb gekocht. Nu dus ook dit album en tsja ik kan niet anders dan bekennen dan dat ik een sukkel ben geweest dat ik dit niet eerder heb gedaan.

Jerry Harrison scoort ook solo zeer hoog bij mij en ook al heb ik David Byrne zeer hoog zitten, Jerry komt hier behoorlijk dicht bij in de buurt. Ook dit album klinkt weer prima en zit in dezelfde hoek als Byrne, zeker ritmisch gezien. Jerry is denk ik constanter en Byrne meer een muzikale kameleon. Ik gooi deze meteen op 4 sterren maar dit kan zomaar hoger worden later. Prima plaat!

Nog steeds een prim album en zit dicht tegen Fischer- Z aan. Het zal mij ook niet verbazen als een (groot) deel van deze nummers al klaar waren als Fischer- Z nummers. Dit is een compliment en ik begrijp ook wel dat EMI hier nog geld in heeft gestoken. Net als Fischer-Z heeft het commercieel potentieel, dat dat er niet niet echt uit gekomen is nog steeds bijzonder. Ook al zal de stem van John Watts daar iets mee te maken hebben gehad. Ik begrijp dat deels ook wel, maar deels ook niet. Het zijn allemaal prima muzikanten en de nummers verdienen het om gehoord te worden. Staat nu weer even te blazen op hoog volume. I've been watching you...

Een wat matig album van Julian Sas. Ik kon de eerste platen goed hebben, daar zat een lekkere drive in was het nog een jonge hond met veel energie. Dat mis ik nu wel een beetje het is voor mij toch een beetje op de automatische piloot met veel standaard blues (cliche) invalshoeken, zowel muzikaal als tekstueel. Vooral aan de teksten irriteer ik mij toch regelmatig door de ene na de andere cliche inkopper waardoor het moet lijken also Julian een echte Amerikaan is. Volgens mij wordt er toch wel veel geknipt en geplakt uit andere nummers van andere artiesten. Dat gevoel krijg ik erbij in ieder geval.

Nu is het verder niet slecht hoor en het zit ook prima in elkaar maar ik mis urgentie en de wat doffe productie maakt er ook niet beter op. Stand Your Ground is lekker met de wah-wah gitaar en een lekkere drive maar cliche opvolger Anything doet mij alweer naar de skip knop reiken. Ik zet tegenwoordig liever een album van King Of The World op. Wel jammer want Julian heeft genoeg kwaliteit aan boord.