Wat overigens wel "grappig" is, is dat de thema's weer helemaal actueel zijn. Dat is zeker tijdens de corona situatie en het politieke theater van de laaste jaren wel duidelijk geworden. Het nummer This Country had zo anno 2021/2022 geschreven kunnen zijn.

I'm sick and tired of the rumour
Here it comes again
Pouring down on me

This country's going the drain
Washed down by the rain
Washed down by the rain

This country's going to the dogs
But then it always was
But then it always was

A nation of shopkeepers
Becomes a nation of stockbrokers
Everyone's a fortuneseeker
Doing bingo in the paper

This county talks of liberty
But chooses not to see
It's all hypocrisy

Free enterprise but not free to strike
The privileged few can do what he likes
And the rest can depend on paying their price
I spit in the eye of your free enterprise

And i get sick of hearing
Things are getting better now
Things are getting better for me
And I get sick of being told
The future's looking brighter
The future don't look brighter for me

This country is going to the war
This country will be the ruin of us all
This country is running out of time
For this country it's the end of the line

Dit album vanavond weer eens op de draaitafel. Ook voor mij wat een mixed bunch en een typisch geval van vleesch nog visch. Toch kan ik het album nu beter hebben dan toen het net uitkwam. Het is ook het eerste album waar het mij echt opvalt dat Ian de R niet kan zeggen (zingen), hij zing dan ook "help me get my feet back on the gwound" en "wintew spwing and fall days" Als je dan andere albums ook gaat beluisteren dan zul je het meer horen. Anyway. De eerste twee nummers zijn echt prima en echte lekkere Bunnymen nummers, daarna zakt het wat in.

Grootste probleem is denk ik toch de productie, die hebben Ian en Will samen gedaan en daar had een producer als Hugh Jones toch wonderen verricht denk ik. De nummers zijn prima maar komen niet echt goed uit de verf. Een nummer als It's Alright doet sterk denken aan het Electrafixtion uitstapje van de beide heren. Prima nummer ook, lekker puntig gitaarwerk met die typische Will Sergeant vibe. Al met al een leuk album en een voorbode voor het waanzinnige Siberia album wat 4 jaar later zou komen. Toen waren ze echt weer even de King of Kings.

Deze onlangs weer op vinyl op de kop getikt. De grap is nu wel dat de Bunnymen van toen zonder Ian beter klinkt dan de Bunnymen van nu MET Ian. Die heeft toch wel ergens onderweg een halte gemist met zijn pose met sigaret, zonnebril en coupe ravage. Ik gooi er uit pure stemmingmakerij een halve punt bij op want vooral het gitaarwerk op deze plaat is topper-de-top. Waarschijnlijk gaat ie later weer naar 4 sterren want daar heb ik 'm wel op.

Ed is een zingende bal gehakt (met een ego zo groot als de kosmos) waar het oude Nederlandse spreekwoord van toepassing voor is: Als niet komt tot iet is het allemans verdriet...

Deze laatst meegenomen uit de 2e hands bakken voor een euro. Gewoon leuk voor de heb, meer niet. Het debuutalbum heb ik destijds tot vervelens toe aan moeten horen bij muziekvrienden die hier helemaal weg van waren. Het debuut is beter dan dit 2e album maar ik moet wel bekennen dat dat vooral door het niksige gekweel van Edie Brickell komt met (inderdaad) clichématige kinderlijke teksten. De band zelf speelt prima en heeft meer in huis dan te fungeren als ondersteuning voor mevrouw Brickell. Ik had haar denk ik direct de band uit gezet maar dan had de band ook meteen een andere naam moeten hebben.

Mamamia, nog geen enkel bericht bij dit album? Dat is toch wel erg droevig en dus bij deze mijn eerste bericht bij dit meer dan prima album. Voor mij is dit net als het debuutalbum een klassieker uit de jaren 80/90. Ik draai dit nog steeds regelmatig (ook vanavond) en kan er nog steeds enorm van genieten.

Ik volgEdwyn al vanaf zijn Orange Juice jaren en dit is een beetje net als bij Morrissey, Edwyn was tof in Orange Juice maar bewijst met zin solo platen dat hij het prima alleen af kan (net als Morrissey). Allemaal lekker uptempo met die typische Collins stem (love it or hate it) en mooi gitaarwerk. En natuurlijk weer de typische tongue-in-cheek Engelse humor met spottende teksten. Een dikke 4 sterren voor dit toffe album.

Een regelrechte jaren 70 klassieker, ik heb dit album eind jaren 70 helemaal grijs gedraaid en was zwaar onder de indruk van de dubbele hoes en het ontwerp met het ruimteschip. Ik heb na jaren zoeken eindelijk weer een nagenoeg nieuw origineel vinyl exemplaar op de kop weten te tikken en dat is toch wel (weer) smullen. Ik hoor nu dingen die ik destijds op mijn bij elkaar gesprokkelde Akai setje niet hoorde. En dat is ook wat de kracht van dit album, de nummers zitten prachtig en verzorgd in elkaar en eigenlijk klinkt het ook nu nog prima. En dan is het in mijn ogen een klassieker. Zal mij niet door iedereen in dank worden afgenomen als oude waver maar het is wat het is.

Weinig tot geen berichten bij dit album en dat is toch wel onterecht. Dit is een van de bands waar ik stiekem graag in had willen spelen in een ander leven (met betere muzikale skills) Wat een energie en wat een fantastische groep muzikanten. Ik heb altijd een zwak gehad voor Ierse bands en dit is er ook een van. Ik heb ze destijds live gezien in Belfast en dat was een mindblowing ervaring, volgens mij miscchien wel de beste live band die ik ooit gezien heb. Maar heeft ook met perceptie en het momentum te maken. Ze waren de favoriete support act van Van Morrison en dan heb je de boel toch wel goed voor elkaar. Maar totaal tussen wal en schip gevallen ondanks alle potentieel en goodwill. Bap Kennedy ging later verder met een solo carriere met wisselend resultaat en helaas vaak teveel van hetzelfde. De man was enorm getalenteerd maar is nooit doorgebroken en een paar jaar geleden overleden. That's how the story goes....