Nog zo'n LP waar ik vreselijk spijt van heb gehad dat ik 'm voor een habbekrats heb verkocht begin jaren zero. Ik heb 'm nog wel op CD maar nu dus ook weer opnieuw op geremasterde LP gekocht met klaphoes. Alleen al om de hoes de moeite waard en natuurlijk de bijzondere baslijnen van Mick Karn. Peter Murphy ben ik niet echt fan van ook al heeft hij wel een paar mooie nummers gemaakt. Er staat hier ook niets van Bauhaus in de kast. Japan is een ander verhaal dat is een oude favoriet en draai ik nog steeds regelmatig. Het album klinkt anno '23 eigenlijk nog prima ook al is het echt jaren 80. Het klinkt wel erg als een Mick Karn project met (later) ingezongen zang van Peter Murphy. Het klinkt in ieder geval niet als een "we nemen dit live in de studio op" opname. Leuke plaat, zit nog te twijfelen tussen 3,5 en 4 sterren maar gooi 'm toch op 4 vanwege de hoes en de voor mij sentimentele waarde van dit album.

Ik sluit mij aan bij Zagato, dit is een fantastisch album en de live plaat gaat daar nog een keer overheen.

The First Day is een fascinerende samenwerking tussen David Sylvian en Robert Fripp, die hun contrasterende werelden samenbrengt in een album dat zowel krachtig als meditatief klinkt. Sylvians introspectieve, emotionele zang wordt perfect aangevuld door Fripps experimentele gitaarlijnen en Frippertronics, terwijl de ritmesectie van Trey Gunn op Chapman Stick en Pat Mastelotto op drums, en de ruimtelijke texturen van Michael Brook een extra dimensie toevoegen.

Nummers als God’s Monkey en Jean the Birdman zijn direct en intens, terwijl Firepower en 20th Century Dreaming langere, hypnotiserende composities bieden waarin spanning en sfeer langzaam opbouwen. Het hoogtepunt is Darshan, een episch stuk van zeventien minuten dat ritme, gitaar en zang combineert tot een bijna tranceachtige ervaring. Het album balanceert tussen agressie en contemplatie, en laat zien hoe twee muzikale universa elkaar kunnen versterken. Voor mij blijft het een intrigerende en meeslepende samenwerking die tot de hoogtepunten van beide carrières behoort.

Vanvond weer even op de speler, wat een indrukwekkend fraai album blijft dit toch. Echt helemaal niets op aan te merken, oh ja toch, het had een dubbelaar mogen zijn voor nog meer fraais op de vierkante muzikale meter. Absolute grote klasse deze neo gothische DcD klassieker.

Harmony in Hell is het energieke debuut van Dead Neighbours, een Schotse groep die al vroeg een eigen geluid ontwikkelde. Met Craig Lorentson op zang, Ronnie Buchanan op gitaar, David Steele op bas en Grant McDowall op drums, percussie en piano, mengt het album hoekige post-punk met een speelse rockabilly-invloed. Het resultaat is rauw, direct en vol ritmische drive, maar ook melodieus en meeslepend. Openers zoals Crazy Wolfman en Burning Up zetten meteen de toon, terwijl Island of the Living Dead en Crawlin’ Viper de duistere en hypnotiserende kant van de band laten horen.

Elk nummer is strak en compact, met verrassende wendingen in ritme en melodie die het geheel boeiend houden. Het afsluitende Sold Your Soul vat de energie van het album perfect samen. Harmony in Hell laat zien hoe Dead Neighbours hun eigen pad vonden tussen hoekige punkenergie en donkere melodie, en vormt een waardevol document van de vroege Schotse post-punkscene. De latere komst van bassist Will Heggie zal het geluid verder richting het Lowlife geluid brengen. Meer atmosfeer dus maar het is wel bijzonder om te horen waar de band vandaan gekomen is.

Strangedays : Strangeways (1985) van Dead Neighbours is een opvallend album uit de Schotse post-punkscene, tegenwoordig vooral bekend bij liefhebbers van obscure gitaarmuziek. De band, bestaande uit Craig Lorentson (zang), Ronnie Buchanan (gitaar), Will Heggie (bas) en Grant McDowall (drums), zou kort daarna verdergaan onder de naam Lowlife, waarmee hun geluid een nieuwe fase inging. Het album combineert hoekige, ritmische gitaren, stuwende baslijnen en donkere melodieën, met een rauwe, directe productie die de urgentie van de nummers goed vastlegt.

Tracks zoals Wreckage of Your Mind, Turmoil en Beauty and the Beast laten zien hoe de band spanning en melodie weet te combineren, terwijl korte nummers zoals Tell Me Why telkens indruk maken. The Cowards Way sluit het album af en keerde later in een aangepaste versie terug op Lowlife’s Permanent Sleep. Strangedays : Strangeways is daarmee zowel een belangrijk document van de Schotse underground als een essentieel voorspel op het latere werk van Lowlife.

Interessante meningen hierboven. Ik heb een iets andere invalshoek, voor mij is dit het eerste mechanisch klinkende album van Depeche Mode. Er zijn synths net als op de vorige albums maar het klinkt industriëler, mechanischer en killer. Als ik terug denk aan deze tijd dan was dit een populaire invalshoek destijds. Voor mij zit de invloed hoek vooral in de hoek van het Duitse Kraftwerk. Ik vind dit nog steeds een zeer bijzonder album en nu ik hier weer naar zit te luisteren komt ook een album als Schlagende Wetter van Kowalski terug in herinnering. Je had overigens destijds op woensdagavond hele VPRO radio sessies met dit soort muziek en dan grijp ik ook terug op bands als Fat Gadget, Scraping Foetus, Kiem, Nasmak, Shriekback en wat dies meer zij. De laatst genoemden zijn wat "moeilijker" dan Depeche Mode maar benadrukken wel echt de alternatieve synth periode van de jaren 80. Alles was destijds zwart wit, ook mijn slaapkamer en mijn kledingstijl.

Na een aantal jaar weer eens van stal gehaald en ik blijf het toch een prima album vinden. Ik luister er nu wat met andere oren naar dan toen het album uitkwam. Het kan natuurlijk niet op tegen de originele versies maar Forbes doet het eigenlijk best prima, zeker gezien het feit dat hij alle instrumenten zelf heeft ingespeeld. De drumcomputer en de bas moeten natuurlijk geen probleem zijn maar dat geldt niet voor de zang, toetsen en gitaar. En eerlijk is eerlijk, ook dat doet hij prima. Het gitaarwerk is af toe heel bijzonder en erg goed gedaan. Zang en toetsen ook prima, schurkt behoorlijk tegen het origineel aan. Verder geeft hij een iets andere draai aan de nummers maar zonder dat het afbreuk doet aan het nummer zelf, de signatuur van de nummers blijft dicht bij het origineel. Het album is ook een eerbetoon aan zijn overleden zus Wendy. Blijft toch een bijzondere vogel onze Derek, zeker nu hij zijn eigen label ook nog Wendy Bird heeft genoemd.

Ik heb dit album ook met twee verschillende hoezen. Bijzonder matig album, ik begrijp nog steeds niet dat Borland zich hier voor heeft laten lenen. Misschien voor de pegels, maar ook hij heeft dit niet boven de middenmaat uitgekregen. Het is allemaal te bedacht en vooral de baspartijen werken enorm op mijn irritatie sensor, 30.000 keer hetzelfde riedeltje bij elk nummer. Zang is ook matig met die zeurende patronen, doet mij soms wat denken aan The Essence, maar The Sound en The Opposition hoor ik hier absoluut niet in. De deluxe cd heb ik hier ook staan, die moet ik ook maar eens verpatsen als die zoveel geld oplevert.