Nog zo'n LP waar ik vreselijk spijt van heb gehad dat ik 'm voor een habbekrats heb verkocht begin jaren zero. Ik heb 'm nog wel op CD maar nu dus ook weer opnieuw op geremasterde LP gekocht met klaphoes. Alleen al om de hoes de moeite waard en natuurlijk de bijzondere baslijnen van Mick Karn. Peter Murphy ben ik niet echt fan van ook al heeft hij wel een paar mooie nummers gemaakt. Er staat hier ook niets van Bauhaus in de kast. Japan is een ander verhaal dat is een oude favoriet en draai ik nog steeds regelmatig. Het album klinkt anno '23 eigenlijk nog prima ook al is het echt jaren 80. Het klinkt wel erg als een Mick Karn project met (later) ingezongen zang van Peter Murphy. Het klinkt in ieder geval niet als een "we nemen dit live in de studio op" opname. Leuke plaat, zit nog te twijfelen tussen 3,5 en 4 sterren maar gooi 'm toch op 4 vanwege de hoes en de voor mij sentimentele waarde van dit album.

Vanvond weer even op de speler, wat een indrukwekkend fraai album blijft dit toch. Echt helemaal niets op aan te merken, oh ja toch, het had een dubbelaar mogen zijn voor nog meer fraais op de vierkante muzikale meter. Absolute grote klasse deze neo gothische DcD klassieker.

Interessante meningen hierboven. Ik heb een iets andere invalshoek, voor mij is dit het eerste mechanisch klinkende album van Depeche Mode. Er zijn synths net als op de vorige albums maar het klinkt industriëler, mechanischer en killer. Als ik terug denk aan deze tijd dan was dit een populaire invalshoek destijds. Voor mij zit de invloed hoek vooral in de hoek van het Duitse Kraftwerk. Ik vind dit nog steeds een zeer bijzonder album en nu ik hier weer naar zit te luisteren komt ook een album als Schlagende Wetter van Kowalski terug in herinnering. Je had overigens destijds op woensdagavond hele VPRO radio sessies met dit soort muziek en dan grijp ik ook terug op bands als Fat Gadget, Scraping Foetus, Kiem, Nasmak, Shriekback en wat dies meer zij. De laatst genoemden zijn wat "moeilijker" dan Depeche Mode maar benadrukken wel echt de alternatieve synth periode van de jaren 80. Alles was destijds zwart wit, ook mijn slaapkamer en mijn kledingstijl.

Na een aantal jaar weer eens van stal gehaald en ik blijf het toch een prima album vinden. Ik luister er nu wat met andere oren naar dan toen het album uitkwam. Het kan natuurlijk niet op tegen de originele versies maar Forbes doet het eigenlijk best prima, zeker gezien het feit dat hij alle instrumenten zelf heeft ingespeeld. De drumcomputer en de bas moeten natuurlijk geen probleem zijn maar dat geldt niet voor de zang, toetsen en gitaar. En eerlijk is eerlijk, ook dat doet hij prima. Het gitaarwerk is af toe heel bijzonder en erg goed gedaan. Zang en toetsen ook prima, schurkt behoorlijk tegen het origineel aan. Verder geeft hij een iets andere draai aan de nummers maar zonder dat het afbreuk doet aan het nummer zelf, de signatuur van de nummers blijft dicht bij het origineel. Het album is ook een eerbetoon aan zijn overleden zus Wendy. Blijft toch een bijzondere vogel onze Derek, zeker nu hij zijn eigen label ook nog Wendy Bird heeft genoemd.

Ik heb dit album ook met twee verschillende hoezen. Bijzonder matig album, ik begrijp nog steeds niet dat Borland zich hier voor heeft laten lenen. Misschien voor de pegels, maar ook hij heeft dit niet boven de middenmaat uitgekregen. Het is allemaal te bedacht en vooral de baspartijen werken enorm op mijn irritatie sensor, 30.000 keer hetzelfde riedeltje bij elk nummer. Zang is ook matig met die zeurende patronen, doet mij soms wat denken aan The Essence, maar The Sound en The Opposition hoor ik hier absoluut niet in. De deluxe cd heb ik hier ook staan, die moet ik ook maar eens verpatsen als die zoveel geld oplevert.