Mijn hemel dat is wel heel erg, de stem van Nathalie maakte 10.000 Maniacs bijzonder. Ook al vind ik persoonlijk haar solo werk vele malen beter dan haar werk met 10.000 Maniacs. Dus de rest van 10.000 Maniacs met de zangeres van Sixpence is net zo erg als de nieuwe line up van de Simple Minds die nu de Spice Minds zijn geworden. Maar er zullen vast believers zijn die het prachtig vinden...

Deze recent op de kop getikt en ook al had ik 'm eerder al gehoord via Spotify had dat nog niet gezorgd voor een aankoop impuls. Nu ik het beluister begrijp ik ook wel waarom. De eerste 3 nummers klinken mat en muf (kant A) en pas vanaf (kant B) kom ik weer wat in de oude NMA vibes terecht. Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik liefhebber ben van NMA van het debuut t/m het Carnival album (2005). De nieuwe line-up kan mij niet echt bekoren, wel een leuke band maar ik ga niet meer strijdbaar de barricades op met vlag en getrokken bajonet.

Het is voor mij nu meer vorm dan inhoud en ik mis de passie van de oude bezetting. De matige geluidskwaliteit maakt dat er ook niet beter op. Misschien was het beter geweest als ze de productie niet zelf hadden gedaan maar er gewoon een goede producer op hadden gezet. De live opnames klinken iets beter en opener dan de studio opnames maar overtuigen mij ook niet ook al is het natuurlijk wel herkenbaar NMA. Dan zet ik toch liever weer even Raw Melody Men op voor de ultieme NMA live ervaring. Waarvan akte!

NMA is een van mijn favoriete bands uit de jaren 80. Ik heb ze vaak live gezien en zeker in de oude bezetting waren de concerten legendarisch goed. Met het imago van de nieuwe NMA heb ik niet zoveel, dat komt nog niet eens door de band zelf maar wel door het soort publiek wat zich de band toe geëigend heeft. Ik word erg moe van die tatoo boys en girls die alles blindelings luidkeels meeschreeuwen. Voorheen was het juist leuk dat er mensen van allerlei allure op deze band afkwamen. Ook al zou je dat niet verwachten op basis van de hoezen en het imago van de band. Vrienden van mij hebben het bijna 20 jaar volgehouden om niet naar deze band te (willen) luisteren op basis van het imago van de hoezen. Ik kon nog zoveel mooie nummers laten horen, het bleef voor hen een anarchistische band. Jammer voor hen, mooi voor mij.

Kickstarter Get Me Out knalt er meteen lekker in en dit nummer is live ook nog steeds een grote favoriet. Met een megavaart wordt het gaspedaal meteen tot de bodem geduwd met mooi wah-wah gitaarwerk. Verder een mooie mix van rustige en uptempo nummers. Fantastische bassist Nelson laat vooral op een nummer als Vanity horen waarom hij zo'n belangrijke meerwaarde voor de band was. Niets dan lof voor deze geweldenaar. De rest van de band is ook dik in orde, lekkere drums, mooi dubbel gitaarwerk en de fantastische stem van Justin Suliivan. De vinylversie is nog steeds een beauty met die dubbele klaphoes. Voor altijd een favoriet in mijn verzameling.

I'm going to kiss the girls, make them cry
Live too fast, still not die - before I get old
I'm going to see you raised above this place
Watch the moments shine upon your face
Before I get old

Jeetje nog helemaal geen berichten bij dit album. Dan trap ik 'm even af. Prima live album met alle ingrediënten waarom New Model Army zo'n bijzondere (live)band is. Zeker in de periode jaren 80/90. Gedreven maatschappij kritische teksten gedragen door een goed op elkaar ingespeelde band. Whirlwind is een mooie opener en daarmee is de toon meteen gezet voor een avondje punk-rock. Mooi gitaarwerk en bassist Nelson is weer lekker aanwezig met zijn vliegensvlugge baslijnen ondersteunt door de prima drums van Robert Heaton. Het tempo van Get Me Out is killing, daar vliegt menig andere band compleet mee de bocht uit. NMA niet. Ik kan mij nog goed herinneren dat je altijd met een goed gevoel bij een NMA concert wegliep. De band gaf altijd waar voor je geld, niks geen valse pretenties. Top band!

Een van mijn favoriete bands uit de jaren 80 en ook de band die ik het vaakst live heb gezien. Zeker in de jaren 90 was dit voor mij een live favoriet. Dit album kan ik dromen en los van de mooie hoes ook een toonbeeld waar NMA voor stond. Ze zouden tegenwoordig wappies worden genoemd want ze schopten behoorlijk (terecht) tegen het zere been van de politici en goegemeente. Justin Sullivan had zelfs een verbod om naar Amerika te reizen. En dat was allemaal PRE corona. Top album, maar zoals Justin zou zeggen: Not for the faint-hearted. De tekst van Ballad is ook nu nog van toepassing en wordt door verschillende Mumers terecht genoemd als een fantastisch nummer.

When they look back at us and they write down their history
What will they say about our generation?
We're the ones who knew everything and still we did nothing
Harvested everything, planted nothing.

Jarenlang mijn favoriete NMA plaat geweest deze klassieker. Tot mijn verbazing vind ik het album nu een stuk minder dan toen. Let wel, dit is nog steeds een rete goede plaat maar ik merk dat ik nummers skip tijdens het beluisteren en dat had ik voorheen niet, toen dompelde ik mijzelf helemaal onder in deze plaat. Opvolger Impurity vind ik nu beter merk ik. Wanneer ik mijn concert verleden onder de loep neem dan heb ik NMA denk ik het meest live gezien van alle bands waar ik van hou. Zeker in de jaren 80 en 90 was het vaste prik als ze in Nederland kwamen. Tegenwoordig laat ik het aan mij voorbij gaan om verschillende redenen. 225 en 125MPH zijn nog steeds top en ook The Ballad Of Bodmin Phil gaat er nog in als koek. White Coats als afsluiter is nog steeds relevant en ook een live klassieker. Blijf het bijzonder vinden dat EMI dit album niet geremasterd op vinyl heeft uitgebracht. Een gemiste kans!

Afgelopen week de nieuwe geremasterde CD's gekocht. De albums zijn eindelijk een keer (redelijk) goed geremasterd en klinken nu weer een beetje zoals het hoort in plaats van de vreselijke reissues die eerder in 2008 uitgebracht zijn en klinken alsof ze door Steve Lillywhite zijn gemasterd. Met andere woorden, schel en zonder dynamiek, dus compleet ruk. Dat is nu eindelijk beter, ook al prefereer ik stiekem nog steeds de originele uitgaves en draai ik het het liefst op (origineel) vinyl.

Anyway, mooie 2-CD uitgaves met interessante linernotes en een bonusdisc met extra nummers. Ik heb de 2-CD collectors reissues uit 2008 hier ook nog staan maar die kan eigenlijk nu wel weg. Verder denk ik weer met veel plezier terug aan de tijd dat ik dit album voor het eerst hoorde in 1983. Ik was enorm teleurgesteld dat Blue Monday er niet op stond destijds maar het album was een behoorlijke openbaring en ik heb dit heel veel op de walkman gedraaid tijdens de fietstochten naar school en stapavonden. Vooral de breed uitgesponnen toetsenpartijen van Your Silent Face klonken fantastisch op de koptelefoon.

Vrienden en kennissen liepen maar te blaten dat Joy Division VEEL beter was maar ik ben eigenlijk altijd meer een New Order liefhebber geweest dan een Joy Division devotee. Ik kan JD nu beter hebben maar draai nog steeds veel liever New Order. Dat is nu dus ook weer even het geval met deze prima reissue(s). Ook nog steeds een van de mooiste albumhoezen aller tijden. Een trip down memory lane...

Deze recent samen met Skeleton Tree op de kop getikt. Waar Skeleton Tree mij bij de eerst luisterbeurt wat tegenvalt is dat bij dit album niet het geval. Waar ik plezierig door verrast ben is het nummer Water's Edge, dat doet mij sterk aan And Also The Trees denken. Die link heb ik nog nooit eerder gelegd en daar verbaas ik mij dan ook weer over. Ik volg beide artiesten al heel wat jaren en dan toch nog verrast worden. In Jubilee Street hoor ik weer Grant Lee Buffalo en ook wat Madrugada. Push The Sky heeft weer wat een David Lynch sfeertje. Cave blijft natuurlijk wel de oermeester maar dit soort referenties zijn wel leuk om te horen, nog los van het feit of het klopt en/of wie wie beïnvloed heeft. Anyway, dit is een meer dan prima album en krijgt bij de eerste luisterbeurt al een dikke voldoende. Een uitermate plezierig verrassing en ik laat 'm deze week even bij de speler liggen.

Zit de LP nu te draaien tijdens een weekendje in het Haagse. Klinkt als een klok en er staat geen slecht nummer op. De opnamekwaliteit is nog steeds fantastisch. Ik verhoog 'm naar 5 sterren, wat een plaat...

Na heel lang geduldig wachten eindelijk in mijn bezit in de RSD 2024 versie. Ben al jaren bezig om een exemplaar op de kop te tikken en zelfs direct contact met Marty leverde niets op omdat alles uitverkocht was. Ik moest het dus met de Spotify en Bandcamp digitale versie doen. Maar hier is ie dan eindelijk en ik ben er blij mee, Marty is al jaren mijn favoriete gitarist en zijn werk bij The Church en All About Eve is ook top.

De beste man speelt fantastisch gitaar en heeft een waanzinnig gevoel voor dynamiek en vooral wanneer hij de boel opentrekt is het genieten geblazen. Ik heb al zijn solo platen en projecten hier staan en draai dit met grote regelmaat. Wat betreft dit album zit het ook weer goed, de opener Better Hope You're Not Alone knalt er weer lekker in en het enige nummer wat ik persoonlijk wat minder vind is Tora Tora Tora. Zijn jeugdvriend en producer Dare Mason werkt wederom mee en ook dit album is in diens studio in Engeland opgenomen. Ik blijf het jammer vinden dat Mart geen deel meer uitmaakt van The Church maar ik moet ook bekennen dat de band op het laatst ook wel wat op een dood spoor zat waarbij Magician Among the Spirits (1996) wat mij betreft eigenlijk het laatste echt goede album was. Daarna werd het wat wisselvalliger met af en toe een uitschieter.

Als laatste opmerking heeft de 2024 versie een andere track volgorde:

A1 Better Hope You're Not Alone
A2 Tora Tora Tora
A3 Victorian Vignette
A4 Running Through Your Fingers
B1 False Flag
B2 Bad Dreams
B3 Cry

Nog een Not Drowning Waving album zonder berichten en stemmen. Het moet toch niet gekker worden liebe Freunde. Dit is het meest poppy album van de band en was tevens hun zwanenzang, iets waar ik tot op de dag van vandaag nog om treur. Deze band had iets heel bijzonders en er was eigenlijk niets wat klonk als Not Drowning Waving. Het is Australisch en atmosferisch en had zo op het label van Peter Gabriel gekund en de oudere platen waren ook geschikt voor het 4AD label. Mocht je dit album tegenkomen dan kun je dit blind kopen, een fantastisch album van A tot Z. Het nummer Norman Young had zo op een album van Dif Juz kunnen staan... zeer fraai....