Weer zo'n LRB album wat voor een prikkie in de aanbiedingsbakken staat. Ik neem ze gewoon mee omdat het eigenlijk altijd gewoon goed is. Niks bijzonders volgens sommigen en een vriend van mij zou het niks-aan-de-hand muziek noemen. Maakt niet uit, het zijn goede muzikanten en ik luister er soms gewoon graag naar als ik in een niks-aan-de-hand bui ben. Ik moet bekennen dat ik wederom plezierig verrast ben, John Farnham heeft een waanzinnige stem en de harmonies klinken top. Muzikaal ook dik in orde en dus gewoon een verdiende 4 sterren voor muzikaal vakmanschap.

Bijzondere 4AD verzamelaar, hier staan toch wel een paar zeer fraaie nummers op. Ik had destijds de super-de-luxe editie met het dikke boekwerk met artwork van 23 envelope erbij. Nog steeds spijt dat ik die weg heb gedaan een jaar of 10 geleden. Voor mij springen twee nummers eruit op dit album, Clan of Xymox met Muscoviet Musquito en Dif Juz met No Motion. Heel erg fraai.

No Motion staat hoog in mijn lijst van favoriete nummers aller tijden, geen idee wat dat nummer met mij doet maar alle juiste muzikale knoppen worden daarbij ingedrukt. Het sublieme gitaarwerk wat door elkaar heen dwarrelt en opstijgt en weer daalt, dit alles ondersteunt door een jazzy ritmesectie met heerlijk baswerk en top staccato drumwerk.

Daarna ga ik voor The Wolfgang Press met Cut the Tree en Throwing Muses met Fish, beide sfeervol en eigenzinnig. Eigenlijk vind ik alleen het nummer van Colourbox (nog steeds) ruk, nooit gesnapt wat 4AD met die band wou bereiken, paste niet bij de rest. Dead can Dance en Cocteau Twins behoeven natuurlijk geen verdere introductie, beide bands presteren eigenlijk altijd op hoog niveau. Zeker in de jaren 80.