Dit album kwam hier begin jaren 90 als een mokerslag binnen, hier begon ook meteen mijn muzikale adoratie voor Catherine Wheel en later ook het solo werk van zanger Rob Dickinson. Eerste wat hier opvalt is de fantastisch fraaie hoes. Verder die typische Gil Norton in your face productie en wat voor mij helemaal het toefje op het toetje was is het feit dat Tim Friese-Green (Talk Talk) hier op meespeelt. Vooral de rustige nummers zijn fantastisch en behoren wat mij betreft bij het beste wat er in de jaren 90 is uitgebracht. Vooral Ursa Major Space Station wat overgaat in Fripp is top. Heb nu weer even diep in de buidel moeten tasten voor de vinyl reissue maar die is het geld dik waard. Kill Rhythm!

Deze plaat heb ik tegen beter weten in toch aangeschaft, als liefhebber van de oorspronkelijke Chameleons. De verwachtingen waren bescheiden en helaas worden die volledig bevestigd. Dit is simpelweg een andere band dan de originele incarnatie, en dat is onmiskenbaar hoorbaar. Waar vroeger spanning, melancholie en gelaagdheid de boventoon voerden, horen we hier vooral vrij conventionele rock, slechts af en toe opgeluisterd met een vluchtig spoor van de oude signatuur. Mark Burgess is daarbij de duidelijke uitzondering. Zijn stem is nog altijd verrassend sterk en overtuigend; daar valt weinig op af te dingen. Het probleem zit hem elders. De rest van de band blijft te anoniem en mist karakter. Dat geldt, hoe pijnlijk ook, zelfs voor Reg Smithies, die in de oorspronkelijke bezetting juist zo bepalend was. Hier klinkt hij inspiratieloos en nauwelijks onderscheidend.

Het was een betere keuze geweest om Yves Altana als tweede gitarist naast Smithies te plaatsen. Hij begrijpt wél hoe je de klassieke Chameleons-sfeer oproept zonder te vervallen in goedkope nostalgie. Die noodzakelijke chemie ontbreekt nu volledig. Burgess is hoorbaar op zoek naar een muzikale tegenhanger die hem uitdaagt en optilt, maar vindt die hier niet. Per saldo blijft er een teleurstellend magere plaat over. Fijn om te horen dat Burgess vocaal nog zo sterk is, maar dat alleen is onvoldoende om dit album echt te laten overtuigen. Voor een band met zo’n rijk verleden voelt dit als een gemiste kans—respectabel uitgevoerd, maar emotioneel en muzikaal veel te vlak om een hoge waardering te rechtvaardigen.

Net even beluisterd via Spotify. Klinkt totaal niet meer als de oude Chameleons, Where Are You? bevat dertien in een dozijn gitaarwerk en de drummer ragt alles bij elkaar zonder enige souplesse. Zeer matig nummer. Endlessly Falling, een nutteloze herhaling van zetten met wederom waardeloze drums. En dan rest nog Forever, mwah, Chameleons? ik hoor geen spannend gitaarwerk maar wat dertien in een dozijn gitaar getokkel. Burgess is de afgelopen jaren steeds verder van het spoor geraakt en dit maakt het er niet beter op. Dit lijkt in niets op de Chameleons en naast Burgess komt ook Reg Smithies totaal niet uit de verf. Niet met zijn gitaarwerk en ook niet met zijn/het hoesontwerp (wat een k*t hoes). Deze laat ik lekker liggen voor de echte die-hard fans.

Toen dit album uitkwam was ik enorm teleurgesteld, nu was de voorganger ook wel heel ERG goed, dus wat moet/kun je verwachten? Mooie hoes met interessante titel, ik vond de muziek echter wat kinderlijk met het flauwe Black Man Ray en King In A Katholic Style en heb het album ook jaren niet volledig kunnen draaien. We zijn nu heel wat jaren verder en ik kan het nu beter handelen maar echt heel goed vind ik het nog steeds niet. Het is gewoon een middenmoter met een paar matige songs en een paar positieve uitschieters. De remaster versie met bonunummers is dan ook totaal niet aan mij besteed. Ik krijg hier ook wat een reli / EO komt allen tesamen gevoel bij maar dat zal aan mij liggen....

Blijft toch mooi die Peel Sessions en dit is Clan of Xymox in de ultieme bezetting en ook hun beste periode. Het latere CoX werk kan mij niet echt meer bekoren teveel van hetzelfde. Heb de band vorig jaar nog live gezien en op Ronny Moorings na was dat toch wel wat een freak show. Dat geldt niet voor de band in deze bezetting met Anka Wolbert en Pieter Nooten. Het vertrek van die twee was wel een aderlating maar dat is hoe dingen soms gaan in muziekland.

Het debuut van CBC weer eens uit de kast getrokken na het beluisteren van de nieuwe CBC, een ervaring waar mijn broek vanaf zakte. Wat een cliche band is dat geworden met hun zogenaamde serieuze rock geneuzel. Heb de band een paar jaar geleden ook nog live gezien en daar weigerden ze nummers van dit album te spelen toen daarom gevraagd werd door het publiek. Nee, ze waren nu een serieuze band en dan speel je dit soort nummers niet meer. Ik had meteen gegeten en gedronken. Na Angelbite is het voor mij dertien in een dozijn muziek geworden. De single Rosie was daar de start van, wat een nikserig flutnummer met meer pretentie dan potentie. Leuk dat ze er zelf nog in geloven, ik ben helaas een CBC afvallige geworden.

Maar goed, het debuutalbum. Voor mij destijds best een kleine sensatie, lekker rommelig en met veel passie gespeeld, CBC was ook een toffe live band, het rammelde, het rockte, het schuurde en het dak ging er vaak af. Ik heb de band destijds verschillende malen live gezien in de oude bezetting. With Love From The Boys is mijn favoriete CBC plaat maar deze draai ik ook nog steeds met veel plezier. Ook de beide live platen uit die tijd waren helemaal top. Ik gooi deze nu een halve punt omhoog want mijn eerdere 3,5 ster is toch te weinig.

Dit album was in 1982 mijn eerste kennismaking met de Cocteau Twins. De hoes viel op en na het beluisteren was ik meteen verkocht. Er was niets wat zo klonk, wel andere bands die erbij in de buurt kwamen, maar niets klonk zoals de Cocteau Twins. Het bijzondere baswerk van Will Heggie wat lekker door blijft lopen en ook de prima (en mooie) manier waarop er gebruik wordt gemaakt van de drumcomputer. Mede door het laatste komt de rest goed naar voren en vallen ook het fraaie gitaarwerk op en natuurlijk de stem van Liz Fraser die hier nog wat onderkoelt klinkt. Prima, want dit album klinkt ook nu, net als toen, nog steeds heerlijk desolaat.

Dit is toch wel mijn favoriete Cocteau Twins album en ik zie nu ook weer dat er op de originele CD meer nummers staan dan op de latere remaster, raar maar waar, want meestal is het andersom. De volle mep voor deze nog steeds fantastische eighties klassieker die nu weer even lekker door de kamer schalt. Lichten uit, stereo lekker luid en laat het weekend maar komen...

Het valt mij nu pas op dat het gitaartje in Road, River and Rail heel veel lijkt op Shantell van And Also The Trees. Grappig, voor de rest blijf ik het een prima album vinden en sta ik eigenlijk wel wat te kijken van de negatieve comments van Premo en Mjuman. Beide Mumers heb ik hoog zitten maar hier verschillen we toch van mening. Ik laat Fifty-fifty clown nog maar een keer door de kamer schallen.

Het verhaal van dit album is best bijzonder. Zanger / gitarist Ed Roland werkte als manus-van-alles hulpje in een opnamestudio en schreef de nummers van dit album in de wachttijd dat de studio niet in gebruik was. Zijn broer Dean Roland had een een aantal nummers opgestuurd naar het radiostation Album 88 en daar werden de nummers zo populair dat Atlantic Records een recorddeal aanbood. Er was nog geen band maar die werd snel samengesteld (waaronder broer Dean Roland).

Dit is dus eigenlijk een album vol met demo's en dat zegt ook wel wat over de kwaliteit van de nummers. Bijzondere band met mooi (duo) gitaarwerk, de opvolger van dit album is wat consistenter maar dat doet niets af aan het bijzondere van dit prima debuutalbum. Enige minpuntje vind ik het kinderlijke artwork van de plaat maar dat staat verder los van de muziek.

Een sympathiek interview waar Ed Roland het verhaal verteld vind je hier: Collective Soul's Ed Roland: The Hitmaker You Didn't Know

Blijft een vreemde eend in de bijt dit Colourbox. Ik kocht dit album in 1985 blind omdat het op het 4AD label zat. Was elke keer weer een positieve verrassing waar Ivo Watts mee aan kwam zetten. Dit album was voor mij een negatieve verrassing en daarna ging het voor mij ook bergafwaarts met 4AD. Ik heb 'm anno 2024 weer eens op de speler liggen en mijn mening is niet veranderd ook al kan ik het nu iets beter hebben dan in 1985. Blijft een matige plaat die voorlopig weer een hele tijd de kast in gaat.