Dit is inderdaad geen gewone verzamelaar maar net als In The Breeze een verzameling van outtakes, demo's en live versies die niet op de reguliere album staan. Vroege parels zoals 50:50, The Change en Landslide laten de kenmerkende melancholische melodieën en ritmische precisie van de band horen, terwijl Echoplay, Sex Without Gravity en There Was No Time de gelaagdheid van de composities benadrukken.

De live-opnames Imagination en Cloud 9, opgenomen in het Bolwerk in Sneek, een zaal waar ik in de jaren 80/90 regelmatig kwam, laten de band in een intieme setting op hun best horen: energie, spontaniteit en interactie met het publiek komen volledig tot hun recht. Imagination staat hier overigens niet op de site vermeld maar staat wel op de plaat.

Ook de overige tracks, waaronder Alice (Isn’t Playing), Clint, Things We Never Did en Cuckooland, bevestigen de dynamiek en creativiteit van de band. Les Années Vertes is daarmee veel meer dan een verzameling outtakes: het is een rijk overzicht van de creatieve breedte van Sad Lovers & Giants, met live momenten die de magie van hun muziek laten herleven. Het blijft voor mij ook bijzonder dat de oude nummers zoals 50:50 het ook nu nog zo goed live doen, die klinken live nog beter dan op plaat.

Prima plaat, helaas haalt de slechte productie en slechte geluidskwaliteit mijn score met een hele punt naar beneden. De 2012 reissue van Music On Vinyl klinkt in ieder geval compleet vlak/ruk.Alle dynamiek is eruit gefilterd zo te horen. Zonde want er staan een hoop toffe nummers op dit album. Bijzondere band die zeker meer aandacht had verdient.

Dit album destijds vlak na het uitbrengen in Liverpool verkocht waar we voor een Bunnymen concert waren. Dat zal altijd mijn associatie bij dit album blijven.

...Here's Tom with the Weather laat Shack horen op een bijzonder volwassen moment. Michael en John Head bouwen hier verder op hun kenmerkende stijl: warme, melancholische melodieën en subtiele arrangementen die volledig in dienst staan van de songs. Nummers als Soldier Man, Miles Apart en Kilburn High Rd. laten zien hoe sterk Michael Head als songwriter is geworden, terwijl John Head met elegante gitaarlijnen de muziek extra diepte geeft.

De sfeer van het album is ontspannen en persoonlijk, alsof de band volledig vertrouwt op de kracht van hun composities. In de Britse muziekpers werd het album destijds terecht zeer hoog gewaardeerd, terwijl het in Nederland grotendeels onder de radar bleef. Juist daardoor voelt het voor mij als een verborgen parel: een warm, melodisch en oprecht album dat de rijke Liverpool-songtraditie prachtig voortzet.

Het tweede puntje-puntje-puntje album en ook het laatste onder de noemer Shack. Hierna ging John Head verder onder eigen naam

... The Corner of Miles and Gil laat Shack horen in een rustige en volwassen fase. Michael Head’s songwriting staat volledig centraal: warme melodieën, zachte melancholie en een intieme sfeer die door het hele album voelbaar blijft. Zijn akoestische gitaar en karakteristieke stem vormen het fundament, terwijl John Head subtiele elektrische gitaarlijnen toevoegt die de songs extra kleur geven.

De rijke arrangementen – met strijkers, blazers en zelfs een brassband – geven het album een bijna filmische warmte zonder dat het ooit zwaar wordt. Nummers als Tie Me Down, Butterfly en New Day laten horen hoe sterk Michael Head als songwriter is. Het resultaat is een ingetogen en bijzonder mooi album dat langzaam groeit bij elke luisterbeurt. Voor mij blijft dit een warme, melodische afsluiting van een indrukwekkende reeks Shack-albums.

Het album waar ik elke keer kippenvel van krijg en wat bomvol staat met prachtige nummers. Na het al fantastische Waterpistol doet Shack er nog een schep bovenop met deze opvolger. H.M.S. Fable voelt als het moment waarop Shack volledig hun vorm vindt. Michael en John Head laten hier horen hoe sterk hun samenwerking is: Michael’s warme, melancholische melodieën en breekbare zang worden perfect aangevuld door John’s scherpe, ritmische gitaarlijnen.

De invloed van hun eerdere werk bij The Pale Fountains klinkt nog steeds door in de dromerige sfeer en de aandacht voor harmonieën, maar het geluid is hier rijper en zelfverzekerder. Nummers als Natalie’s Party, Comedy en Beautiful laten een band horen die moeiteloos sterke melodieën schrijft, terwijl de subtiele strijkarrangementen het album extra warmte geven. Het resultaat is een plaat die zowel intiem als rijk klinkt. Voor mij blijft H.M.S. Fable een van de mooiste voorbeelden van Britse gitaarpop: melodisch, melancholisch en vol oprechte emotie. Prachtig Britpop album met een Liverpoolse signatuur.

Waterpistol is een verloren meesterwerk dat de kwetsbaarheid en genialiteit van Michael en John Head volledig laat horen. De ervaring die ze meebrachten uit hun tijd bij The Pale Fountains is duidelijk merkbaar in de dromerige, melancholische melodieën en subtiele harmonieën die door het hele album lopen. Openers zoals Sgt Major en Neighbours trekken je meteen mee, terwijl Dragonfly en Time Machine de band durven laten experimenteren met ritme en arrangement.

De zang van Michael Head is breekbaar maar krachtig, en John Head’s gitaarlijnen geven de songs structuur en energie. Ondanks de turbulente opnamegeschiedenis waarbij de mastertapes in brand verloren gingen voelt het album coherent, emotioneel en direct. Voor wie Britse gitaarpop met hart en melancholie waardeert, is Waterpistol een onmisbaar, tijdloos album vol finesse, emotie en persoonlijke intensiteit.

Zilch is het debuut dat meteen de creatieve kracht van Michael en John Head laat horen. Hun ervaring bij The Pale Fountains is duidelijk herkenbaar in de dromerige melodieën, subtiele melancholie en harmonieën die door het hele album lopen. Openers zoals Emergency trekken je direct mee met breekbare zang en verfijnde gitaarlijnen, terwijl tracks als Someone’s Knocking en I Need You de emotionele diepgang van de broers laten zien.

De extra instrumentatie – van toetsen tot saxofoon en percussie – voegt kleur toe, maar de nummers blijven gedreven door de Head-broers’ visie. Zilch voelt eerlijk, direct en authentiek; een debuut dat de melancholische charme van Britse gitaarpop combineert met persoonlijke intensiteit. Voor liefhebbers van melodische subtiliteit is dit album een must. Ik was destijds in ieder geval ontzettend blij dat er een vervolg kwam op de fantastische platen van de Pale Fountains.

Deze staat hier ook nog in de schappen. Ik kan mij nog herinneren dat ik het album gekocht heb omdat Robert Smith er zo hoog van opgaf. Dat moest wel goed zijn, mwah viel wat tegen. Ik kon niets met liedjes over the trees and the bees. Te lieflijk voor mij, zeker in die tijd want het waren de nadagen van de postpunk en daar was/ben ik toch wel erg verknocht aan. Ook als ik het nu draai snap ik nog steeds waarom ik er niet zoveel aan vond en begrijp ik ook nog steeds niet wat Robert Smith er aan vond. Hij had Shellyan Orphan zelfs mee op tour als support act op The Cure' s Prayer Tour in 1989.

Wij waren er bij in Heerenveen want met The Mission als tweede support act en The Cure als hoofdact was het genieten geblazen. Shellyan Orphan kreeg wel wat applaus maar het was allemaal lauwtjes. Dat veranderde meteen toen The Mission opkwam, een perfecte opwarmer voor The Cure. De rest van de avond was legendarisch. Hier staat nog een leuke review over die avond. The Cure Thialf Heerenveen 1989 - thecureinholland.nl

Vanmiddag weer even in de speler. Boys is het solo/vervolg project van Richard Janssen na de opheffing van de Fatal Flowers en laat horen dat hij zijn sterke gevoel voor melodie en rockarrangementen trouw blijft. Het album opent krachtig met het titelnummer Boys, een duidelijke mix van gedreven rock en een lichte melancholie die door het hele album heen aanwezig is. Wat opvalt is de consistentie in kwaliteit. Boys voelt als een logisch vervolg op de Fatal Flowers, maar dan met een persoonlijk stempel van Janssen.

Het hele album is uitermate solide, goed gespeeld en professioneel geproduceerd, het is een album dat je rustig kunt doorluisteren en steeds weer nieuwe details ontdekt. Voor fans van de Nederlandse rockscene uit die periode, biedt Boys een vervolg dat zijn plek in de catalogus van Richard Janssen volledig verdient. Wat een talent had deze gozer ook, komt in Nederland eigenlijk niets bij in de buurt in dit genre.

Deze kwam ik tegen in de grabbelbak en kon ik niet laten liggen. Zeer fraaie Shriekback verzamelaar met een van mijn favoriete nummers aller tijden, My Spine (Is The Bassline) en natuurlijk wave disco stamper Lined Up. Alleen om deze twee nummers de aanschaf al waard. Vele goede herinneringen aan new wave discotheken ODE in Leeuwarden en SOUND in Groningen begin jaren 80. Wat een tijden waren dat, dressed in black met de haren in de kuif en stuivers zoeken op de dansvloer.

De tracklist is bij mij alleen anders als hier op de website. Op mijn LP is My Spine het eerste nummer van kant 1 en Lined Up het eerste nummer van kant 2.

Zojuist beluisterd deze Simple Minds acoustic. Het wordt tijd dat ik weer bretels ga dragen want hier zakt m'n broek meteen van af. Glittering Prize is echt HEEL ERG. Aardige jongens die Simple Minds maar dit hoeven ze van mij niet meer te doen, net als dat afschuwelijke covers album destijds. Twee sterren omdat het aardige jongens zijn en in het verleden hebben bewezen dat ze het wel kunnen.... Lalala New Gold Dream...

Na een hele muzikale SM verdiepingstocht bij dit album uitgekomen, ik wil heel graag wat positiefs schrijven maar dat gaat bij dit album ook lastig worden omdat het een beetje Vleesch nog Visch is. Zoals een slap bakje koffie waarbij je denkt zal ik 'm zo opdrinken, weggooien of er een Latte Machiato van maken? Dat blijft het hele album wat overheersen. Het is niet meer zo slecht als Once Upon a Tim of Streetfighting Years maar het mist gewoon wat spicy pepper. Ik vond overigens het (latere) solo album van Jim Kerr een leuke en prima verrassing en was wat verrast dat hij daar wel op een prima manier wat andere wegen bewandelde. Dat was met hulp van Mel Gaynor dus waar gaat het dan toch mis bij de Simple Minds? Op de live 5x5 plaat speelt Burchill weer de sterren van de hemel. Het blijft een apart geval die muzikale carrière van onze Minds.

Ik heb het album gisteren ook nog een keer uitvoerig beluisterd en blijf bij mijn standpunt dat het een flutplaat is. Slechte ritmesectie, matige zang, matig gitaarwerk en de productie is veel te vlak en klinkt te kunstmatig. Ik heb mijn eerdere stem van 1,5 naar beneden bijgesteld. Zonde van mijn centen dat ik deze gekocht heb maar het zij zo. Samen het het akoestische album het slechtste wat de band de afgelopen jaren heeft gemaakt. De voorgaande platen kregen van mij nog een 3-3,5 ster gemiddeld maar daar komt dit totaal niet bij in de buurt. En al helemaal niet bij het oude werk waar ik gemiddeld 4-5 sterren voor gaf.

Vanavond na de luistersessie van Real to Real Cacophony meteen doorgeschakeld naar Empires & Dance. Weer even ouderwetse vibes en kolere wat een album blijft dit toch. This Fear Of Gods is mijn persoonlijke favoriet maar er staan eigenlijk geen slechte nummers op. Je zult als band toch zoiets op je CV hebben staan...

Ik kan weken de loftrompet steken over dit album en de albums hiervoor. Het is onvoorstelbaar op wat voor niveau deze band heeft gezeten en hoe dat niveau als sneeuw voor de zon is verdwenen na dit album. Sparkle In The Rain is nog wel aardig maar daarna wordt het toch wel bedenkelijk met af en toe een zonnetje tussen de druilerige dagen. Nou ben ik ook niet meer de knapperd van vroeger maar inhoudelijk heb ik toch wel wat meer te melden dan in de jaren 80 (ahum) en dat kan ik van de Simple Minds toch niet meer zeggen.

Wederom meer vorm dan inhoud van de Spice Minds, ik hou het mooi bij het origineel...

Dank voor de vriendelijke woorden Roxy6. Dat van die kampen heb ik in mijn vriendenkring niet echt meegemaakt maar wat ik mij nog wel kan herinneren is dat ik verbijsterd was over het feit dat Kerr zich destijds ging spiegelen aan Bono. Hij wou ook een soort messias zijn op het podium. Wijde gewaden aan, lang haar en af en toe devoot op zijn knielen vallen overweldigd door al die (nep) emoties. Het kwam op mij in ieder geval erg nep over. En waarom? U2 heeft geen New Gold Dream gemaakt (en wat daarvoor kwam) dus de Minds hadden genoeg credits voor zichzelf.

Ik vind wel dat U2 als band dichter bij elkaar zijn gebleven en Bono heeft van de rest van de band ook wel eens op zijn kloten gehad voor zijn gepreek. Maar ze accepteren elkaar in goede en slechte tijden en dat is wel iets om respect voor te hebben. Bij de Minds is alles toch wel wat uit elkaar gevallen en ook al zijn Kerr en Burchill nog vrienden de band zelf heeft al heel wat wisselingen van de wacht meegemaakt. Dus Kerr heeft het van Bono verloren. Maar er waren meer mensen die enorm bij Bono opkeken, mijn oude idool Adrian Borland was ook erg met Bono bezig. Ook totaal nutteloos want U2 heeft geen From The Lions Mouth gemaakt en de band U2 was ook zeer onder de indruk van The Sound. Maar that's life denk ik, we hebben allemaal wel eens opgekeken bij de verkeerde mensen.

Na de twee tenenkrommend slechte voorgangers gloorde er voor mij weer een klein lichtpuntje bij het uitkomen van dit album. Het staat in geen verhouding met hun oude werk maar is beter dan de twee voorgangers. Ik vind dit wat volwassener klinken dan de goedkope commerciële meuk hiervoor. Er staan wel een paar lekkere nummers op en ik vind het op de een of andere manier wel een sympathiek album. Kerr zing tenminste ook weer goed, de man heeft ook een prima stem, maar moet een beetje met de voeten op de grond blijven staan. Foute uitglijders zijn Stand By Me en Ghostrider daar gaan bij mij alle nekharen weer van overeind staan. Gelukkig hebben de prima nummers de overhand, er zit in het geheel ook wat meer rust in en het is ook niet zo bombastisch allemaal. Wel wat een hoog Peter Gabriel gehalte maar dat is alleen maar positief.

Vandaag weer even op de speler. Wat een fantastisch album blijft dit toch. De 5 sterren blijft stevig staan en ik zou meer geven als dat mogelijk zou zijn. Een absolute jaren 80 klassieker waarin ook het bijzondere en gelaagde gitaarwerk van Burchill een dikke pluim verdient. Heel fraai...

Ook deze weer eens door de muzikale draaimolen gehaald. Kan ook nu weer, net als bij de voorganger, geen fatsoenlijke score hier aan toe kennen, tenenkrommende commerciële bagger. Het zo graag maatschappelijk willen deugen en een zo groot mogelijk publiek bereiken heeft bij mij een te hoog handjes in de lucht en allemaal meezingen gehalte. Waar U2 wel interessant bleef (voor mij dan) zakten de Simple Minds door het muzikale ijs. Bij Mandela Day springen de knopen spontaan uit mijn broek van pure ellende. Ik lees dat andere mensen hier wel blij van worden en dat is natuurlijk prachtig want daar is muziek natuurlijk voor. ik gebruik de CD tegenwoordig als onderzetter voor mijn bierflesje.

Ik heb deze verzamelaar gekocht om de hoes, die is prachtig. Ik heb de reguliere platen hier allemaal wel in de kast staan dus op zich hoef ik 'm niet te hebben. Maar soms is het wel lekker om een verzamelaar op te zetten zodat je de bekende nummers wat gemakkelijk achter elkaar kunt beluisteren. Dit is zeker niet de ultieme Siouxie best off, maar het is wel een lekkere eigenzinnige verzamelaar met een hele aparte track selectie. Hier is niet voor de gemakkelijke weg gekozen maar voor de wat meer moeilijkere nummers (los van de krakers) en dat werkt best lekker maar zal niet ieders kopje thee zijn. Lekkere vervreemdende wat ongemakkelijke sfeer maar dat kon Siouxsie ook zeker zijn en dus ben ik blij met deze verzamelaar.

Superstition laat zien hoe Siouxsie & The Banshees hun geluid volledig vernieuwden. Het scherpe post-punkkarakter van vroeger is volledig verdwenen en vervangen door een volwassen, melodieuze mix van pop, rock en oosterse sfeervolle texturen. Het album bevat enkele dromerige, bijna filmische nummers waarin de exotische invloeden subtiel voelbaar zijn: lichte percussie, glijdende gitaarlijnen van Jon Klein en de rijke toetsen- en strijkersarrangementen van Martin McCarrick geven een zachte Oosterse flair aan het geheel.

Nummers zoals het fraaie Kiss Them for Me, Drifter en Softly tonen hoe de band ritme, melodie en sfeer combineert, terwijl Siouxsie’s expressieve zang de nummers samenbindt. Hoewel het album veel minder uitdagend klinkt dan het oude post-punkmateriaal, blijven de sfeervolle, melodieuze en subtiel exotische momenten zeer overtuigend ook al blijft wel wel een beetje hit and miss. Toch zit er wel een bijzonder fraaie sfeer in dit album en is Siouxsie ook goed bij stem. Ook is in de clip van Kiss Them For Me dat Siouxsie ontdaan van de post-punk make-up een bijzonder fraaie dame is. Maar daar zullen de smaken over verschillen

Een album wat ik destijds lang in de schappen heb laten liggen. Nog steeds geen idee waarom maar elke keer als ik het album in mijn handen had vond ik weer iets anders wat prioriteit had. Ik ben dus later ingestapt ook al kende ik een aantal nummers wel van het Nocturne live album.

A Kiss in the Dreamhouse laat een band horen die haar creatieve grenzen verder oprekt. Waar eerdere albums vaak donker en ritmisch scherp waren, klinkt deze plaat dromeriger en rijker van textuur. John McGeochs gitaarwerk is hier werkelijk schitterend: gelaagd, inventief en vol subtiele melodieën die de nummers een bijna etherische sfeer geven. Budgie’s percussie en Severins bas vormen een solide maar speelse basis waarop Siouxsie’s zang vrij kan zweven.

Hoogtepunten zoals Cascade, Melt! en Slowdive laten horen hoe de band mystiek en melodie samenbrengt tot een hypnotiserend geheel. Het album voelt als een muzikale droomwereld waarin elk nummer een eigen sfeer heeft. Misschien minder direct dan Juju, maar wel een van de meest atmosferische en intrigerende platen uit hun vroege periode. Ik zit nu wel weer even lekker te genieten van de chorus bas in Painted Bird, zeer fraai...

Dit was destijds een album wat ik veel draaide maar waar ik nu meer moeite mee heb. Hyæna voelt voor mij als een van de vreemdste en meest psychedelische albums van Siouxsie & The Banshees. Het heeft een beklemmende, bijna droomachtige sfeer waarin melodieën en ritmes voortdurend verschuiven. De invloed van gitarist Robert Smith is duidelijk hoorbaar, vooral in de textuurrijke gitaren die doen denken aan het experimentele karakter van The Top van The Cure.

Nummers als Dazzle en Swimming Horses behoren tot de hoogtepunten, met hun mysterieuze melodieën en gelaagde arrangementen. Tegelijk blijft het album soms moeilijk te doorgronden, wat het een licht claustrofobische en onwerkelijke sfeer geeft. Dat maakt Hyæna geen gemakkelijke luisterervaring, maar wel een fascinerende. Het is wel een album wat voor mij de tand des tiijds minder goed heeft doorstaan en wat ik het minst uit de kast trek als ik een Siouxsie album wil draaien.

Vanmiddag even in een Siouxsie mood, daar hoort dit album ook bij. Niet mijn favoriet maar Join Hands is wel een uitdagend tweede album dat laat zien dat Siouxsie & The Banshees durfden te experimenteren, maar nog zoekende waren naar samenhang. Korte tracks zoals Poppy Day en Playground Twist worden afgewisseld met onnodig lange stukken zoals The Lords Prayer, waardoor het album fragmentarisch aanvoelt.

John McKays scherpe gitaar- en saxofoonlijnen, Severins pulserende bas en Kenny Morris’ inventieve percussie creëren een intens, soms chaotisch geluidslandschap. Siouxsie’s zang blijft een constante kracht, dramatisch en meeslepend, en tilt de hoogtepunten zoals Placebo Effect en Icon naar een briljant niveau.

Ondanks de onsamenhangendheid bevat Join Hands een aantal onvergetelijke nummers en laat het zien dat de band artistiek durfde te spelen, texturen en emoties uitprobeerde en de grenzen van post-punk verkende. Het is geen gemakkelijke luisterervaring, maar toch een onrustig fascinerend document van een band in transitie.

Vandaag weer in de speler, dit blijft toch een zeer bijzonder album. Juju voelt als de ultieme vertaling van de donkere, hypnotiserende kracht van Siouxsie & The Banshees. Vanaf Spellbound word je gegrepen door de scherpe, melodieuze riffs van John McGeoch, die perfect samengaan met Budgie’s ritmische complexiteit en Severins pulserende baslijnen. Siouxsie’s zang is intens, dramatisch en onweerstaanbaar, en vormt het hart van elk nummer.

Tracks als Arabian Knights en Night Shift laten zien hoe de band exotische texturen en trance-achtige ritmes integreert, terwijl Head Cut en Voodoo Dolly hun meest avontuurlijke kanten tonen. Voor mij is Juju een tijdloze balans tussen post-punkenergie en mysterieuze, sfeervolle melodieën, een album dat nog steeds fris en meeslepend klinkt. Het is een meesterwerk waarin durf, precisie en emotie samenvloeien tot een onvergetelijke luisterervaring. Monitor schalt nu al voor de 4e keer achter elkaar door de huiskamer, wat een klasse nummer...

Kaleidoscope uit 1980 voelt voor mij als een band op het punt van doorbraak: het geluid is donker, inventief en onweerstaanbaar ritmisch. Vanaf Happy House word je meteen meegesleurd door de ironische zang van Siouxsie en de scherpe, melodieuze riffs van McGeoch, die het geheel een bijna hypnotiserende spanning geven. Het album durft te experimenteren met elektronica, sitar en ongebruikelijke effecten, maar verliest nooit zijn kern dankzij Budgie’s dynamische drumpatronen en Severins pulserende baslijnen.

Nummers als Christine en Desert Kisses laten zien hoe dramatiek en mystiek samenkomen, terwijl Red Light en Skin het rockelement op subtiele wijze laten doorklinken. Voor mij is Kaleidoscope nog steeds een perfect voorbeeld van een band die durft te experimenteren, maar altijd haar karakter behoudt. Het is meeslepend, uitdagend en nog steeds fris, een van de post-punkparels uit die begin jaren 80 periode.

The Scream is een debuut dat meteen laat zien waarom Siouxsie & The Banshees essentieel waren voor post-punk. Het album is rauw, experimenteel en soms moeilijk te doorgronden, maar juist die confrontatie met het onbekende geeft het kracht. John McKay’s scherpe, dissonante gitaarlijnen en saxofoon dragen bij aan een intense, soms desoriënterende sfeer, terwijl Severins bas en Morris’ ritmes alles stevig verankeren. Siouxsie’s zang is dramatisch, hypnotiserend en vol karakter, een constante in het soms grillige geluid van de band.

Hoogtepunten zoals Jigsaw Feeling, Overground en Metal Postcard tonen hun talent voor het creëren van donkere, meeslepende sferen, terwijl enkele tracks minder overtuigen. Voor mij is The Scream een uitdagende maar fascinerende ervaring: een debuut vol lef en karakter dat de weg effende voor alles wat later zou volgen. Dit is echt post-punk en niet alleen een naamkaartje voor een stroming – alles zit hierin wat de term post-punk verdient: angst, beklemming, claustrofobie, chaos, anarchie en weerstand tegen de heersende orde. Not for the faint of heart...

Dit is inderdaad een prima album van deze Friese band uit Joure. Ik heb ze verschillende malen live gezien en ook live was het een prima band. Ze waren nog bezig met een tweede album maar dat heeft nooit het levenslicht gezien. Heb de demo's wel gehoord en we zijn nog bezig geweest om het uit te brengen via Red Sun Records maar ook dat is niet doorgegaan. De band bestond uit de gebroeders Ronny en Martin Halma en Johan Jager en de naam van de drummer en bassist weet ik zo even niet meer. Volgens mij is de band ook vernoemd naar hun grootvader Sippe Sibbele Halma die in 1996 overleden is. Ronny Halma formeerde later Thoughts Create The World waarmee hij een aantal akoestische folky songs schreef. Daarna werd Thoughts Create The World, versterkt met een volledige band bezetting, omgevormd naar The Eve. Sippe Sibbele heeft sowieso invloeden van The Serenes dus als je daarvan houdt dan is dit ook wel een aanrader.

Zit hier nu even naar te luisteren. Wat een waanzinnig album blijft dit toch, dit is puur muzikaal vakmanschap. Drummer René van Collem verdient ook een grote pluim want die houdt het tempo strak en met vaart net als Jaap Vrenegoor. Zeer fraai allemaal. Prijspakker hier is Why Me met die reggae vibe, helemaal te gek. Dit moet ook een feestje in de 2 Meter studio zijn geweest!