Dit is inderdaad geen gewone verzamelaar maar net als In The Breeze een verzameling van outtakes, demo's en live versies die niet op de reguliere album staan. Vroege parels zoals 50:50, The Change en Landslide laten de kenmerkende melancholische melodieën en ritmische precisie van de band horen, terwijl Echoplay, Sex Without Gravity en There Was No Time de gelaagdheid van de composities benadrukken.

De live-opnames Imagination en Cloud 9, opgenomen in het Bolwerk in Sneek, een zaal waar ik in de jaren 80/90 regelmatig kwam, laten de band in een intieme setting op hun best horen: energie, spontaniteit en interactie met het publiek komen volledig tot hun recht. Imagination staat hier overigens niet op de site vermeld maar staat wel op de plaat.

Ook de overige tracks, waaronder Alice (Isn’t Playing), Clint, Things We Never Did en Cuckooland, bevestigen de dynamiek en creativiteit van de band. Les Années Vertes is daarmee veel meer dan een verzameling outtakes: het is een rijk overzicht van de creatieve breedte van Sad Lovers & Giants, met live momenten die de magie van hun muziek laten herleven. Het blijft voor mij ook bijzonder dat de oude nummers zoals 50:50 het ook nu nog zo goed live doen, die klinken live nog beter dan op plaat.

Prima plaat, helaas haalt de slechte productie en slechte geluidskwaliteit mijn score met een hele punt naar beneden. De 2012 reissue van Music On Vinyl klinkt in ieder geval compleet vlak/ruk.Alle dynamiek is eruit gefilterd zo te horen. Zonde want er staan een hoop toffe nummers op dit album. Bijzondere band die zeker meer aandacht had verdient.

Deze staat hier ook nog in de schappen. Ik kan mij nog herinneren dat ik het album gekocht heb omdat Robert Smith er zo hoog van opgaf. Dat moest wel goed zijn, mwah viel wat tegen. Ik kon niets met liedjes over the trees and the bees. Te lieflijk voor mij, zeker in die tijd want het waren de nadagen van de postpunk en daar was/ben ik toch wel erg verknocht aan. Ook als ik het nu draai snap ik nog steeds waarom ik er niet zoveel aan vond en begrijp ik ook nog steeds niet wat Robert Smith er aan vond. Hij had Shellyan Orphan zelfs mee op tour als support act op The Cure' s Prayer Tour in 1989.

Wij waren er bij in Heerenveen want met The Mission als tweede support act en The Cure als hoofdact was het genieten geblazen. Shellyan Orphan kreeg wel wat applaus maar het was allemaal lauwtjes. Dat veranderde meteen toen The Mission opkwam, een perfecte opwarmer voor The Cure. De rest van de avond was legendarisch. Hier staat nog een leuke review over die avond. The Cure Thialf Heerenveen 1989 - thecureinholland.nl

Deze kwam ik tegen in de grabbelbak en kon ik niet laten liggen. Zeer fraaie Shriekback verzamelaar met een van mijn favoriete nummers aller tijden, My Spine (Is The Bassline) en natuurlijk wave disco stamper Lined Up. Alleen om deze twee nummers de aanschaf al waard. Vele goede herinneringen aan new wave discotheken ODE in Leeuwarden en SOUND in Groningen begin jaren 80. Wat een tijden waren dat, dressed in black met de haren in de kuif en stuivers zoeken op de dansvloer.

De tracklist is bij mij alleen anders als hier op de website. Op mijn LP is My Spine het eerste nummer van kant 1 en Lined Up het eerste nummer van kant 2.

Zojuist beluisterd deze Simple Minds acoustic. Het wordt tijd dat ik weer bretels ga dragen want hier zakt m'n broek meteen van af. Glittering Prize is echt HEEL ERG. Aardige jongens die Simple Minds maar dit hoeven ze van mij niet meer te doen, net als dat afschuwelijke covers album destijds. Twee sterren omdat het aardige jongens zijn en in het verleden hebben bewezen dat ze het wel kunnen.... Lalala New Gold Dream...

Na een hele muzikale SM verdiepingstocht bij dit album uitgekomen, ik wil heel graag wat positiefs schrijven maar dat gaat bij dit album ook lastig worden omdat het een beetje Vleesch nog Visch is. Zoals een slap bakje koffie waarbij je denkt zal ik 'm zo opdrinken, weggooien of er een Latte Machiato van maken? Dat blijft het hele album wat overheersen. Het is niet meer zo slecht als Once Upon a Tim of Streetfighting Years maar het mist gewoon wat spicy pepper. Ik vond overigens het (latere) solo album van Jim Kerr een leuke en prima verrassing en was wat verrast dat hij daar wel op een prima manier wat andere wegen bewandelde. Dat was met hulp van Mel Gaynor dus waar gaat het dan toch mis bij de Simple Minds? Op de live 5x5 plaat speelt Burchill weer de sterren van de hemel. Het blijft een apart geval die muzikale carrière van onze Minds.

Ik heb het album gisteren ook nog een keer uitvoerig beluisterd en blijf bij mijn standpunt dat het een flutplaat is. Slechte ritmesectie, matige zang, matig gitaarwerk en de productie is veel te vlak en klinkt te kunstmatig. Ik heb mijn eerdere stem van 1,5 naar beneden bijgesteld. Zonde van mijn centen dat ik deze gekocht heb maar het zij zo. Samen het het akoestische album het slechtste wat de band de afgelopen jaren heeft gemaakt. De voorgaande platen kregen van mij nog een 3-3,5 ster gemiddeld maar daar komt dit totaal niet bij in de buurt. En al helemaal niet bij het oude werk waar ik gemiddeld 4-5 sterren voor gaf.

Vanavond na de luistersessie van Real to Real Cacophony meteen doorgeschakeld naar Empires & Dance. Weer even ouderwetse vibes en kolere wat een album blijft dit toch. This Fear Of Gods is mijn persoonlijke favoriet maar er staan eigenlijk geen slechte nummers op. Je zult als band toch zoiets op je CV hebben staan...

Ik kan weken de loftrompet steken over dit album en de albums hiervoor. Het is onvoorstelbaar op wat voor niveau deze band heeft gezeten en hoe dat niveau als sneeuw voor de zon is verdwenen na dit album. Sparkle In The Rain is nog wel aardig maar daarna wordt het toch wel bedenkelijk met af en toe een zonnetje tussen de druilerige dagen. Nou ben ik ook niet meer de knapperd van vroeger maar inhoudelijk heb ik toch wel wat meer te melden dan in de jaren 80 (ahum) en dat kan ik van de Simple Minds toch niet meer zeggen.

Wederom meer vorm dan inhoud van de Spice Minds, ik hou het mooi bij het origineel...

Dank voor de vriendelijke woorden Roxy6. Dat van die kampen heb ik in mijn vriendenkring niet echt meegemaakt maar wat ik mij nog wel kan herinneren is dat ik verbijsterd was over het feit dat Kerr zich destijds ging spiegelen aan Bono. Hij wou ook een soort messias zijn op het podium. Wijde gewaden aan, lang haar en af en toe devoot op zijn knielen vallen overweldigd door al die (nep) emoties. Het kwam op mij in ieder geval erg nep over. En waarom? U2 heeft geen New Gold Dream gemaakt (en wat daarvoor kwam) dus de Minds hadden genoeg credits voor zichzelf.

Ik vind wel dat U2 als band dichter bij elkaar zijn gebleven en Bono heeft van de rest van de band ook wel eens op zijn kloten gehad voor zijn gepreek. Maar ze accepteren elkaar in goede en slechte tijden en dat is wel iets om respect voor te hebben. Bij de Minds is alles toch wel wat uit elkaar gevallen en ook al zijn Kerr en Burchill nog vrienden de band zelf heeft al heel wat wisselingen van de wacht meegemaakt. Dus Kerr heeft het van Bono verloren. Maar er waren meer mensen die enorm bij Bono opkeken, mijn oude idool Adrian Borland was ook erg met Bono bezig. Ook totaal nutteloos want U2 heeft geen From The Lions Mouth gemaakt en de band U2 was ook zeer onder de indruk van The Sound. Maar that's life denk ik, we hebben allemaal wel eens opgekeken bij de verkeerde mensen.

Na de twee tenenkrommend slechte voorgangers gloorde er voor mij weer een klein lichtpuntje bij het uitkomen van dit album. Het staat in geen verhouding met hun oude werk maar is beter dan de twee voorgangers. Ik vind dit wat volwassener klinken dan de goedkope commerciële meuk hiervoor. Er staan wel een paar lekkere nummers op en ik vind het op de een of andere manier wel een sympathiek album. Kerr zing tenminste ook weer goed, de man heeft ook een prima stem, maar moet een beetje met de voeten op de grond blijven staan. Foute uitglijders zijn Stand By Me en Ghostrider daar gaan bij mij alle nekharen weer van overeind staan. Gelukkig hebben de prima nummers de overhand, er zit in het geheel ook wat meer rust in en het is ook niet zo bombastisch allemaal. Wel wat een hoog Peter Gabriel gehalte maar dat is alleen maar positief.

Vandaag weer even op de speler. Wat een fantastisch album blijft dit toch. De 5 sterren blijft stevig staan en ik zou meer geven als dat mogelijk zou zijn. Een absolute jaren 80 klassieker waarin ook het bijzondere en gelaagde gitaarwerk van Burchill een dikke pluim verdient. Heel fraai...

Ook deze weer eens door de muzikale draaimolen gehaald. Kan ook nu weer, net als bij de voorganger, geen fatsoenlijke score hier aan toe kennen, tenenkrommende commerciële bagger. Het zo graag maatschappelijk willen deugen en een zo groot mogelijk publiek bereiken heeft bij mij een te hoog handjes in de lucht en allemaal meezingen gehalte. Waar U2 wel interessant bleef (voor mij dan) zakten de Simple Minds door het muzikale ijs. Bij Mandela Day springen de knopen spontaan uit mijn broek van pure ellende. Ik lees dat andere mensen hier wel blij van worden en dat is natuurlijk prachtig want daar is muziek natuurlijk voor. ik gebruik de CD tegenwoordig als onderzetter voor mijn bierflesje.

Ik heb deze verzamelaar gekocht om de hoes, die is prachtig. Ik heb de reguliere platen hier allemaal wel in de kast staan dus op zich hoef ik 'm niet te hebben. Maar soms is het wel lekker om een verzamelaar op te zetten zodat je de bekende nummers wat gemakkelijk achter elkaar kunt beluisteren. Dit is zeker niet de ultieme Siouxie best off, maar het is wel een lekkere eigenzinnige verzamelaar met een hele aparte track selectie. Hier is niet voor de gemakkelijke weg gekozen maar voor de wat meer moeilijkere nummers (los van de krakers) en dat werkt best lekker maar zal niet ieders kopje thee zijn. Lekkere vervreemdende wat ongemakkelijke sfeer maar dat kon Siouxsie ook zeker zijn en dus ben ik blij met deze verzamelaar.

Dit is inderdaad een prima album van deze Friese band uit Joure. Ik heb ze verschillende malen live gezien en ook live was het een prima band. Ze waren nog bezig met een tweede album maar dat heeft nooit het levenslicht gezien. Heb de demo's wel gehoord en we zijn nog bezig geweest om het uit te brengen via Red Sun Records maar ook dat is niet doorgegaan. De band bestond uit de gebroeders Ronny en Martin Halma en Johan Jager en de naam van de drummer en bassist weet ik zo even niet meer. Volgens mij is de band ook vernoemd naar hun grootvader Sippe Sibbele Halma die in 1996 overleden is. Ronny Halma formeerde later Thoughts Create The World waarmee hij een aantal akoestische folky songs schreef. Daarna werd Thoughts Create The World, versterkt met een volledige band bezetting, omgevormd naar The Eve. Sippe Sibbele heeft sowieso invloeden van The Serenes dus als je daarvan houdt dan is dit ook wel een aanrader.

Tsjonge jonge jonge wat een band en wat een fraaie dubbel LP verzamelaar. Opener Hurt knalt er meteen lekker en is ook een van de mooiste nummers ooit door een Nederlandse band geschreven. Naar mijn mening in ieder geval. Verder is dit likkebaardend lekker lessend luisteren van het ene naar het andere mooie nummer. Fantastisch gitaarwerk van Wouter Planteijdt, maar het baswerk en de drums zijn natuurlijk ook erg goed, gewoon een superband. Uitschieters voor mij zijn Hurt, The Sludge, Foxy Lady (prachtige cover!), I'Amour Qui Fait Boum, The Gasp en We're Moving sluit waardig af terwijl ik mijn lucht gitaar en onzichtbare drums aan de kant leg voor een herhaal sessie. Enige noot van kritiek van mijn kant is dat ik liever had gehad dat de nummers in chronologische volgorde hadden gestaan, dat had wat meer een band in progressie laten horen. Maar verder niets dan lof, klinkt ook erg goed, dus een mooie, zij het wel wat prijzige, aankoop.

Deze ligt vandaag op de draaitafel en nog steeds een fijn album. Ik lees met verbazing bovenstaande opmerking "pop/rockmuziek die niets met de new wave van Opposition te maken heeft". Hmmm, hier moet ik toch even op reageren. De grap van dit SO project was dat het een grap was. The Opposition heeft destijds een demo naar EMI gestuurd onder de naam SO. Deze nummers zouden echter origineel als The Opposition worden uitgebracht, ik moet de originele demo's hier nog hebben liggen. Die zijn inderdaad veel rauwer dan de uiteindelijke Amerikaanse mix maar wel duidelijke herkenbaar.

Het is ook gewoon de stem van Mark Long en de zeer herkenbare bas van Marcus Bell. EMI zag er potentieel in en heeft er destijds een bizar budget tegen aan gegooid inclusief MTV clips etc. De beide heren wisten niet wat hen overkwam en ze hebben meer geld over gehouden aan royalty's aan dit eenmalige project dan aan hun Opposition carrière. Te bizar voor woorden maar dat is hoe het kan gaan. Ik weet dit uit eerste hand, ik heb nog steeds regelmatig contact met Mark Long en ook Marcus Bell heb ik verschillende keren ontmoet. Geen broodje aap verhaal dus.

In Nederland is dit compleet genegeerd en ook ik als mega Opposition fan ben er pas veel later aan gekomen toen Marcus Bell mij destijds zelf de SO/Opposition demo's gaf. Maar in de US waren ze hot door de videoclip op MTV. De drummer is later naar David Bowie gegaan als live drummer voor een bepaalde tour als ik het mij goed herinner.

Ik heb dit album in zowel de bootleg als originele versie. Prachtige nummers staan hier op, de live versies zijn nog een stuk beter omdat Mick Karn daarop bast. De bas worden op de studio versies door Richard Barbieri en Colin Edwin (Porcupine Tree) gedaan, ook prima overigens. Maar er is maar een Mr. Bassman en dat is Mick Karn, wat een geweldenaar. Ik vind dit album overigens weer zo'n goed voorbeeld waar Japan naar toe had kunnen gaan als vriend Sylvian in de Japan periode niet het bed had gedeeld met de vriendin van Mick Karn (foei!). Als je nou je band/vriendschap om zeep wilt helpen dan moet je dat soort acties uithalen. Maar goed "the past is the past". Dit is in ieder geval een mooi album met mooie nummers en een fraaie productie. Mooi mondharmonica werk van Mark Feltham (oa Talk Talk) en het gitaarwerk van Steven Wilson (Porcupine Tree) is ook helemaal TOP!

Een combinatie van de Narcosis EP uit 1991 aangevuld met extra (fraaie) bonus nummers. Dit is klassiek Kilbey dus als je van zijn solo werk houdt dan is dit wel een verplichte aanschaf. Ik kan altijd wel gniffelen om hoe hij een nummer kan maken over een persoon (vaak zakelijk) waar hij een hekel aan heeft en die dan met woorden helemaal af te maken terwijl je geen idee hebt over wie hij het heeft. Hij doet dit ook op het nummer Reptile van Starfish en hier op Limbo. Het kan zijn dat hij hier zijn oude manager Michael Lembo bedoelt maar het blijft gissen.

Hollywood
Won't touch you with a pole
Jesus does not love you
Lucifer does not want your soul

You made a mistake
No one will forgive you
The servants you love to dismiss
All will outlive you

Set us against each other
Thought it was clever
What a fiasco
Well I never

The Egyptian is geproduceerd door Gavin Mackillop en dat is goed te horen, het nummer komt waarschijnlijk ook uit de periode van Priest=Aura want dat was de periode dat Mackillop met The Church werkte. Dit prima nummer wordt opgevolgd door de killer track Midnite in America wat echt helemaal top is. Alleen voor de genoemende 3 nummers is dit album al de moeite waard maar de rest is ook meer dan prima. Steve Kilbey is een bijzondere songwriter behept met een fantastische stem en een lekker eigenzinnige inslag.

Tsja hij flikt het toch weer. Ik was niet echt onder de indruk van de losse previews maar zit nu naar het album in zijn geheel te luisteren en dat is helemaal top. Eindelijk weer een echte luisterplaat met een verhaal. De invloeden vliegen door de kamer maar wat zo bij mij opkomt zijn flarden Michael Brook, Talk Talk, Pink Floyd, Camel en Radiohead. En natuurlijk de invloeden van oudgedienden als Theo Travis en Ben Coleman en zelfs good old Guy Pratt bast nog mee op een nummer. Wilson gaat weer gewoon zijn eigen gang, love it or hate it. Ik heb groot respect voor hem als songsmid ook al is dit niet meteen een gemakkelijke zit. De beloning is groot na beluisteren van het hele album. Heb 'm gewoon op stereo, dat atmos en andere frutsels is niet aan mij besteed, hoe mooi het ook moge zijn. Gewoon stereo is voor mij goed genoeg en dat is al grote klasse!

Ik heb het album nu ook meerdere keren beluisterd en het wordt wat beter dan mijn eerste indruk. Ik kan enorm genieten van de rustige stukken maar de drukke stukken trek ik nog steeds niet. Iets wat ik ook al had bij de eerdere SW solo albums en weer niet bij de PT albums. Adam Holzman zal vast een fantastische toetsenist zijn maar mijn persoonlijke voorkeur gaat toch meer uit naar Richard Barbieri. Maar ik ben opgegroeid met Japan en niet met jaren 70's prog, dat zal ook meespelen. Bij mij komt bij deel 1 Objects Outlive Us overigens het Animals album van Pink Floyd af en toe voorbij en heb ik in deel 2 The Overview weer referenties naar The Sky Moves Sideways van Porcupine Tree. Er zijn meer referenties maar deze vallen mij (nu) het meest op. Het is dus een mixed bag, knap gedaan en gelukkig lekker eigenzinnig Wilson. Niet helemaal mijn kopje thee maar dat hoeft ook niet. Ik handhaaf mijn eerdere score van 3,5 en ik verwacht ook niet dat dit nog gaat veranderen...

Hier nog even naar gekeken maar Suede valt wel degelijk onder Britpop. Staat onder andere ook gewoon op Suede (band) - Wikipedia. Dat de band zelf een probleem had met de term Britpop is wat anders. Take That vond zichzelf ook geen Boyband.

Ik noemde dit in de jaren 90 gejengel en bij de term dramaqueen van milesdavisjr kan ik mij ook wel iets voorstellen. Ik werd hier altijd heel erg moe van en na een minuut of tien was de muzikale liefde tussen Suede en mij ook weer voorbij. Een vluggertje dus. Ik heb de CD destijds letterlijk verschillende malen door de kamer gegooid uit pure ergernis. Het het nog vaak geprobeerd maar de CD is destijds wel in de kliko verdwenen. Ik ben plezierig verrast dat de nieuwe Suede worpeling mij wel kan bekoren.

Zozo, wat een hoge scores, 4-4,5 ster gemiddeld, ik was meteen benieuwd. Nieuw werk van Cocteau Liz! Ik heb mijn tanden gepoetst, mijn mooiste kleren aangetrokken en mijn schoenen gepoetst en was helemaal klaar voor een mindblowing experience. Die kwam helaas niet voorbij, het Nick Drake sfeertje kan mij niet echt bekoren en voor die piepjes en bliepjes ben ik waarschijnlijk te oud. Ik heb ook niets met Spiritualized dus het kan zijn dat de wederpartij van Liz mij niet kan bekoren met zijn instrumentale bijdrage. Ik ga het later deze week nog eens proberen maar kom nu niet verder dan 3 sterren. Pling plong pling

Crime Of The Century is mijn favoriete Supertramp (studio)plaat en Live In Paris is voor mij een van de beste live albums ooit gemaakt. Dit album komt direct na Crime Of The Century en aan dit album heb ik zoveel goede herinneringen dat het voor altijd in mijn geheugen gegrift zit, tot groot verdriet van de vrouw des huizes die Supertramp echt vreselijk vind. Gewoon een gebrek aan goede smaak, ook al delen we wel het jaren 80 wave/punk spectrum. Anyway, dit blijft een fantastisch album en ik draai dit nog steeds met grote regelmaat en met veel plezier. De zomer van 1979 was een fraaie en daar hoort dit album ook bij.

Prima album van Supertramp ook al vind ik de voorganger Crime Of The Century en de latere opvolger Breakfast In America beter (consistenter). Dit album is absoluut niet slecht maar de beide andere albums zijn klassiekers en dit album valt hierbij wat tussen wal en schip. Geen idee waarom eigenlijk want er staan toffe nummers op zoals Ain't Nobody But Me, The Soapbox Opera en Another Man's Woman. Blijft allemaal reteknap gespeeld en ik zit er ook hedentendage nog vaak met verwondering naar te luisteren hoe knap dit allemaal in elkaar zit. Ik zit nu naar de 2025 LP remaster te luisteren die in de Abbey Road studio gemastered is met goedkeuring van de band. Klinkt prima ook al heb ik wel het gevoel dat de bron niet van de originele masters gehaald is maar van de digitale reissues. Easy Does It ...

De DVD heb ik met veel plezier (en respect!) bekeken, wat een band! Ook mooi om te zien dat Rick Davies de intense inbreng had en Roger Hodgson meer de dromer van de twee was. Samen een bijzonder songwriters's duo! De rest van de band is ook top en ik was graag van de partij geweest destijds maar Parijs was een brug te ver zowel qua afstand als leeftijd.

Voor de audio houd ik het gewoon bij de oude Live in Paris versie die is zo goed dat het niet te verbeteren valt. Ik had de extra songs ook liever als extra disc gehad en niet er doorheen gemixed zoals nu gebeurd is. Het haalt de synergie uit het album en dat moet nu net niet gebeuren. De Bluray heb ik hier ook staan met de 5.1 mix maar daar heb ik mij nog niet aan gewaagd.