Ook ik ga mijn score verhogen naar 5 sterren. Dit blijft een fantastisch live album van de Talking Heads. Let wel, de 5 sterren gelden voor de originele vinyl uitgave uit 1984. De latere remaster met bonustracks vind ik persoonlijk echt vreselijk, die verknallen de coherente sfeer die op het origineel zit. Het originele vinyl album heeft een flow die je helemaal uit moet zitten, bij de remaster zit ik telkens met de vinger op de zap knop omdat er teveel flut nummers tussen zitten die de totale sfeer verknallen. Misschien zijn het geen flut nummers maar is de track selectie niet goed, in ieder geval kan ik er niet naar luisteren. De opname kwaliteit van het origineel is meer dan prima dus de remaster heb je ook helemaal niet nodig.

David Byrne is een super getalenteerde muzikant. Hij is zo autistisch als een deur maar daar is op het podium helemaal niets van te zien daar is hij als een vis in het water. Misschien een beetje in zijn geen contact hebben met de rest van de band. In interviews is het wel te zien, daar doet hij soms de gekste dingen maar dat terzijde en vaak ook wel hilarisch. Byrne zegt zelf dat zijn autisme hem een muzikale superfocus geeft die "normale" mensen niet hebben. Ik vind zelf dat het een bijzondere unieke man is die in zijn carrière mooie muziek heeft gemaakt.

Anyway, dit album in zijn originele vorm (en ook de DVD) is een eighties klassieker die iedereen eigenlijk verplicht in zijn/haar verzameling moet hebben staan.

Het tweede album, een ietsiepietsie minder dan het debuut. Dat heeft niets met de kwaliteit van de nummers te maken maar meer met de keuze van de productie. Die is wat meer in control en radio vriendelijk met duidelijk de hoop op een doorbraak naar een groter publiek. Dat is niet gelukt maar mag de pret niet drukken, Toy Store is voor mij een klassieker, met een geweldige tekst en ditto instrumentatie. Verder wederom geen slecht nummer te ontdekken en ook dit album draai ik nog regelmatig en graag.

Een van mijn favoriete blues-rock platen aller tijden. Onvoorstelbaar dat Charlie Terrell nooit doorgebroken is bij het grote publiek. Dit debuutalbum is fantastisch, tenminste als je van dit genre houdt. Wat Ryan Adams voor sommige mensen is, is Charlie Terrell voor mij. Hij heeft zich (helaas) al jaren terugetrokken uit de muziek en is nu meer bezig met schilderen. Zonde want van mij zou hij nog steeds regelmatig platen uit mogen brengen. Volle bak sterren voor deze prachtplaat.

Mjuman je kunt eigenlijk alle Billie MacKenzie solo platen wel kopen. Er zit eigenlijk niets slechts tussen, af en toe wat een mindere broeder maar daar staan weer sublieme broeders tegenover. Billy was toch wel een bijzonder talent en gezegend met een prachtige stem. The Glamour Chase: The Maverick Life of Billy MacKenzie, het boek wat over hem geschreven is is ook erg de moeite waard.

Deze weer eens uit de kast getrokken. Ik ben begin jaren 90, toen ik regelmatig in Ierland kwam, op sleeptouw genomen door een Ierse medewerker die er groot plezier in had om mij kennis te laten maken met het Ierse muziekwereldje. Veel live optredens in Ierse pubs en kleine zalen en ook platenzaak in en uit. Zo kwam ik al vroeg aan An Emotional Fish, Something Happens en ook de Black Velvet Band. Ook hiervoor geldt, een sympatieke band met mooie nummers.

Ik verbaas mij echt over het feit dat hier tot nu toe helemaal niets bij gepost is. Net als het debuutalbum is dit ook meer dan prima. Niet hemelschokkend maar toch zeker te goed om genegeerd te worden. Als ik dan toch kritiek moet hebben op dit album dan is het de hoes. Ik kan mij voorstellen dat je dit in de schappen laat liggen op basis van de hoes. Maar het gaat natuurlijk om de muziek en niet de hoes. Zangereres Maria Doyle is later vooral bekend geworden van haar werk met de Commitments. De stem van zanger Kieran Kennedy heeft wel wat weg van Deacon Blue's Ricky Ross. Liefhebbers van Deacon Blue moeten zeker eens naar de Black Velvet Band luisteren.

Weer een prachtig album van de Blue Aeroplanes. Dit is een van de albums waarop ik nog steeds vreselijk uit mijn koekie kan gaan. Het door elkaar geweven gitaarwerk is van een verbluffende schoonheid. Wat ik wel grappig vind is dat sommige nummers mij aan onze eigen Serenes doen denken, ik weet bijna zeker dat de platen van de Aeroplanes ook bij deze heren in de kast stonden. Luister maar naar het nummer Fun en trek je conclusie, zeker het refrein. Het nummer had zo op Barefoot & Pregnant kunnen staan. Er staan hier ook een paar mindere broeders op maar als de Aeroplanes het goed raken dan is het ook meteen heel erg goed en dan neem je de iets mindere nummers voor lief. Angel Words is bizar fraai, en Sixth Continent is de klap op de vuurpijl, een magistraal dynamisch nummer. Niet zo goed als Swagger maar het zit er zeker niet ver van af.

Driven at last across the whole country,
I was a trace of lines, past mines and villages,
I was a map of the new,
Some of us are routes some destinations,
Some turned to self-defeating circles,
But I'm a new constellation to learn

Tsjongejonge, Daughter Movie staat weer eens te blazen en ik heb meteen de gitaar weer aangesloten om even mee te raggen (op mijn manier). Wat een waanzinnig fraai nummer blijft dat ook. Onvoorstelbaar dat deze band onder radar is gebleven. Ik blijf een trouwe discipel...

PS Dear Other
I would like to see you again
it's still not too late to be rained on by the same cloud
I am that cloud I should not be aloud
can you hear this?
Or am I too loud?

En daar komen de GITAREN!

Een absolute wave klassieker waar ik met veel plezier aan terug denk (en naar luister). Mensenkinderen wat maakte deze plaat een indruk toen deze net uit was. Net als de opvolger (die ik nog iets liever luister) heeft deze in huize Rainmachine heel wat draai uurtjes gemaakt onder het genot van diverse vloeibare genotsmiddelen en luidruchtige vrienden. Prachtig artwork ook van gitarist Reg Smithies. Eeuwig zonde dat de band later door ego problemen uit elkaar is gevallen en met het overlijden van drummer John Lever is een originele reünie ook niet meer mogelijk. Bijzondere band ook al werd ik in de jaren 80 wel een beetje flauw van al die zogenaamde koetjesmelk uitgaven met 1 onbekend nummer.Soms was het nummer helemaal niet onbekend maar had het gewoon een andere titel.

De reissue dubbelaar inmiddels binnen, ziet er erg fraai uit moet ik bekennen. Zelfs mooier dan de originele blauwe en roze versies. Klinkt het ook beter? Nou nee, dit is weer zo'n nieuwe vinyl persing die je niet hoeft te kopen voor het geluid. Matige geluidskwaliteit en dan is het ook als dubbelaar uitgebracht met genoeg ruimte om er een goede kwaliteitsopnamen op te zetten. Gemiste kans...

Ook een klassieker uit de 80's met weer mooi artwork van Reg Smithies. De vinyl uitklaphoes was dubbel smullen, een prachtige uitgave op het toch wel bijzondere Statik label. Ik heb dit album destijds helemaal grijs gedraaid en vooral het openingsnummer met die fantastische strings is de perfecte sfeerzetter voor de rest van het album. Ik kan hier niets negatiefs over zeggen en voor de vele uren muziekplezier wat dit album mij bezorgt heeft verdient het de volle mep van 5 sterren. Ik draai dit album liever dan Script, geen idee waarom, het is gewoon een statistisch feit. Beide mooie albums van een band waarbij de neuzen nog allemaal nog dezelfde kant uit stonden. Van het latere gehakketak en onderlinge geruzie werd ik toch wel erg moe, ook de stroom van releases met een extra of (zogenaamd) onbekend nummer waarvoor je dan toch weer de portemonnee trok werd vervelend op een gegeven moment.

Weer eens een plezierige remaster/reissue verrassing. Het mag gezegd worden omdat ik tegenwoordig toch vaak de meeste remasters een pure geld ripoff vind omdat het origineel beter klinkt dan de "remaster". Er zijn natuurlijk uitzonderingen, zoals de prima remasters van de eerste U2 platen. En het geldt dus ook voor deze uitstekende 2-LP reissue van The Chameleons, klinkt als een klok en ook speciaal germastered voor vinyl zoals het hoort. En niet zoals het tegenwoordig vaak gaat gewoon de CD op vinyl overzetten zonder aanpassingen. Lekker gemakkelijk en goedkoop en dan nog een vinyl kleurtje en klaar is kees.

Remasteren voor vinyl vereist andere skills en de meeste platenmaatscahppijen hadden hier vroeger ook mensen voor die hier in gespecialiseerd waren. Hulde voor Blue Apple dat zij dit serieus hebben opgepakt en ook dat ik weer even lekker de feel van dit album terug krijg. Sterker nog, ik vind het nu beter dan toen het album uitkwam. Ik gooi 'm dus ook een volle punt omhoog.

Na de wat wisselvallige jaren rond Hologram of Baal en het onnodige coveralbum A Box of Birds bracht het After Everything Now This album The Church weer terug op vertrouwd terrein. Vanaf de opener Numbers is duidelijk dat de band zich comfortabel voelt in een ingetogen, reflectieve modus. Het album heeft een rustige energie, maar blijft spannend door subtiele dynamiek en een fijn gevoel voor melodie.

Kilbeys stem en de vertrouwde chemie tussen Willson-Piper en Koppes vormen het fundament, maar wat bij mij een terugkerende ergernis is, is dat Tim Powles hier zowel als drummer als producer fungeert. Door die dubbele rol ontbreekt soms een objectieve blik op het geheel: sommige lagen worden dicht gesmeerd en de dynamiek van de band als totaalplaat kan daaronder lijden.

Een onafhankelijke producer had hier voor een beter uitgebalanceerd en transparant geluid kunnen zorgen. Ondanks dat blijft het een sterk album, juist door de ingetogenheid, de aandacht voor sfeer en detail, en de serene, dromerige kant van The Church die prachtig tot uiting komt. Uiteindelijk is After Everything Now This een subtiel, maar overtuigend Church-album dat de band laat horen als een groep die volwassen, zelfverzekerd en muzikaal coherent is.

Het album Beside Yourself uit 2004 is een onverwachte bonus voor liefhebbers van The Church. Volgens de sticker op de hoes is het een verzameling b-kanten, rariteiten en ongebruikte tracks uit de Forget Yourself-sessies. Wat direct opvalt, is dat de nummers een eigen leven hebben en een cohesie uitstralen die het originele album Forget Yourself mist. Openers als Jazz en Hitspacebar tonen meteen dat de band hier durft te spelen met ritme en textuur. Waar Forget Yourself soms te modderig en geremd klinkt, ademen deze tracks meer vrijheid. De gitaren van Willson-Piper en Koppes liggen prominent in de mix, soms zacht en suggestief, soms scherp en direct, terwijl Kilbeys zang de rode draad vormt.

Midden op het album vallen Crash / Ride, Moodertronic en Tel Aviv op door hun subtiele variatie in tempo en dynamiek. De nummers zijn vaak korter en directer dan de epische tracks van andere albums, maar verliezen daardoor geen gelaagdheid. Integendeel: elk nummer voelt zorgvuldig geconstrueerd, met aandacht voor detail in gitaarlijnen, basloopjes en percussie. Het slotstuk is indrukwekkend: Cantilever en het monumentale Serpent Easy laten zien hoe ver de band durft te gaan in textuur en sfeer. Serpent Easy strekt zich uit over bijna vijftien minuten, een kronkelende, hypnotiserende reis die de luisteraar volledig onderdompelt in een weids klanklandschap.

Voor mij bewijst Beside Yourself dat de kracht van The Church niet alleen ligt in hun officiële albums, maar ook in de verzamelingen van vergeten tracks: rauwer, experimenteel en soms persoonlijker, maar altijd met een onmiskenbare muzikale consistentie. De nummers voelen eerlijker en vaak sterker dan de tracks die op het originele album zijn beland. Dit is een album dat uitnodigt om de band in een ander licht te zien, waarbij de creatieve chemie tussen Kilbey, Willson-Piper en Koppes ongefilterd tot uiting komt. Voor liefhebbers van het dromerige, melancholieke en subtiel psychedelische geluid van The Church is dit een must-have.

Na het fantastische Magician Among the Spirits voelde Hologram of Baald destijds bij eerste beluistering als een stap terug. Minder mystiek misschien, minder uitgesproken episch. Waar Magician een bijna hallucinerende diepte had, lijkt Hologram of Baal compacter en directer. Ik weet nog dat ik het destijds als een lichte teleurstelling ervoer — alsof de band na een artistieke triomf even gas terugnam.

Wat mij later vooral begon te raken, is hoe consistent de sfeer is: meer zweverig dan zijn voorganger, meer psychedelisch, maar zeer herkenbaar The Church. The Great Machine is jammerig en spacy en No Certainty Attached toont een band die ritmisch strakker speelt, met een duidelijke rolverdeling tussen Marty Willson-Piper en Peter Koppes. Hun gitaarlijnen grijpen in elkaar zonder elkaar te overlappen.

Het lijkt wel alsof de band op dit album naar binnen is gekeerd en wars van commerciële druk een experimenteler album heeft gemaakt. Terugkijkend zie ik dit album dan ook niet langer als een tegenvaller, maar als een noodzakelijke hergroepering.

Dit blijft ook het album waar Tim Powles voor het eerst als drummer mee doet. Hij moest de stokjes overnemen van Jay Dee Daugherty (een drummer waar Steve Kilbey helemaal weg van was) en heeft denk ik mede daardoor hier ook zijn uiterste best gedaan om indruk te maken. Een geslaagde missie naar mijn mening, op de latere platen kakt hij helaas wel steeds verder in. Richard Ploog blijft voor mij de ideale Church drummer door de vaart/dynamiek die hij aan de nummers wist te geven. Jay Dee Daugherty is natuurlijk ook top, maar dat was een tijdelijke invalkracht...

Dit is wel zo'n album wat ik HEEL graag op vinyl zou willen hebben, maar dan wel met alle tracks van beide versies.

Weergaloos album met louter klasse nummers van een fantastische band die voor dit album nog veel meer fraais heeft gemaakt. Ik heb de band midden jaren 80 op de muzikale radar gekregen met Seance en Blurred Crusade. Dat was muzikale liefde op het eerste gezicht. Ben daarna de band trouw blijven volgen ook al moet ik bekennen dat na Priest=Aura de band een pad in sloeg (met wisselende muzikanten) wat niet meer zo mijn kopje thee was. Ik vind het zelf nog steeds vreselijk jammer dat drummer Richard Ploog de band verliet. De band in de oude samenstelling had een chemie die eigenlijk niet meer terug gekomen is. Met de latere drummer Tim Powles heb ik niet zoveel, vindt dat geen bijzondere drummer, en zijn rommelige manier van spelen en chagrijnige hoofd stoort mij al vrij snel. Voor mij was Richard Ploog de enige echte drummer van The Church. Dit album heeft een zeer interessante geschiedenis en voor de liefhebbers kun je dat lezen op de website van Marty Willson-Piper (klikker-de-klik) die bij de oude platen fantastische linernotes heeft geschreven, goed voor een paar uurtjes leesvoer. Absolute aanrader!

Gisteren toch weer even getriggered met de KEXP sessie en het album (en de opvolger) weer even op repeat gezet. Ik heb een enorm zwak voor Kilbey's stem en zijn muzikale projecten en ben blij dat met de vernieuwde Church lineup er weer iets van de oude magie terug is.

Met het album The Hypnogogue bevestigt The Church opnieuw hun meesterschap in het scheppen van dromerige, diep gelaagde klankwerelden. Het album is doordrenkt van prachtig verweven gitaarlijnen – fonkelend, zwevend en rijk aan textuur – die samen een sonisch tapijt vormen waar je moeiteloos in wegzinkt. Centraal daarin staat wederom de onmiskenbare stem en soepele bas van Steve Kilbey, die de muziek als een gids door het etherische landschap leidt. Zijn warme, gedragen voordracht verleent het geheel een tijdloos karakter, zowel mysterieus als intiem.

Hoogtepunt is zonder twijfel het nummer The Hypnogogue zelf – een meeslepend middelpunt waarin alles samenkomt: sfeer, melodie en die kenmerkende Church-magie en ontvouwt zich een reis vol subtiele wendingen en emotionele diepgang. The Hypnogogue is geen verzameling losse nummers, maar een vloeiende ervaring – rijk, elegant en doordacht. Een ode aan vakmanschap, melancholie en de kracht van muzikale verbeelding.

Na een reeks albums waarin de productie van drummer Tim Powles het bandgeluid negatief beïnvloedde, voelt Uninvited, Like the Clouds als een verademing. Het geluid is open, gelaagd en uitgebalanceerd: de gitaren van Willson-Piper en Koppes liggen prachtig in de mix, terwijl Kilbeys zang warm en verhalend aanwezig blijft. Vanaf de opener Block merk je meteen dat dit een album is waarin de band zichzelf volledig kan zijn. Ritmisch spannend en gelaagd, zet het de toon voor een plaat die zowel toegankelijk als rijk aan details is.

Unified Field en Space Needle bieden herkenbare Church-melancholie, terwijl Overview en Easy laten zien hoe subtiel de band kan schakelen tussen introspectieve passages en uitwaaierende gitaarsferen. She’ll Come Back for You Tomorrow is een klassiek voorbeeld van Kilbey op zijn meest narratieve, gedragen door een hypnotiserend arrangement van gitaar en bas. Het is een duidelijk contrast met eerdere platen waar de productie soms het natuurlijke samenspel overstemde.

Omdat Powles deze keer niet aan de knoppen zat, ademt de instrumentatie vrijer: elk element krijgt de ruimte om zijn eigen verhaal te vertellen. Dit geeft de plaat een openheid en transparantie die de chemie tussen de leden benadrukt en het gevoel versterkt dat je naar een band luistert die volledig in controle is over zijn geluid. Ondanks de wat kinderlijke albumhoes, toont de muziek dat The Church, zelfs na tientallen jaren, nog steeds fris, inventief en meeslepend kan klinken. Prima plaat!

Deze vanavond weer even op zware rotatie. Wat een bizar goed live album bljft dit ook, fantastisch drumwerk van Nigel Preston maar de rest van de band is natuurlijk ook top. Beter als dit zou het nooit meer worden, een absolute live klassieker van de bovenste plank. Echt helemaal niks negatiefs over te zeggen en de 5 sterren blijven stevig aan het firmament staan. Wat een plaat, wat een plaat...

Deze week wat uitvoeriger beluisterd maar het wordt er helaas niet beter op. Voor mij verreweg het slechtste wat de band tot op heden gemaakt heeft. Wat een slappe ongeïnspireerde meuk is dit en dat voor een band wat genoeg kwaliteit in huis heeft om iets degelijks af te leveren. Vendetta X is eigenlijk het enige leuke nummer, gevolgd door mindere broeders Give Me Mercy en Impermanence. Impermanence is ook het enige nummer waarop ik het gitaarwerk van Duffy de moeite waard vind de rest is cliché werk. De meeste nummers zijn hapklare brokken die iedere dertien in een dozijn band zou kunnen maken. De eerste twee nummers skip ik meteen zodra ik ze hoor, die trek ik sowieso niet. En dan nog de tijdsduur van 38 minuten en dan blijft er niet veel meer over dan mijn eerdere score van 3 sterren bij te stellen naar 2,5. Een magere score voor een mager album.

Ik sta hier wat anders in Mjuman, ik heb Pornography eigenlijk altijd als een logisch vervolg op het (ook) zeer fraaie Faith gezien. Faith is het geconfronteerd worden met het overlijden van iemand (de grootmoeder van Robert Smith) en Pornography is de chaos na het verwerken van het gecontronteerd worden met de dood. Wat voor zin heeft het allemaal, waarom zijn we hier etc. Inclusief de vlucht in halucinerende middelen zoals drugs en drank om aan dit gevoel te ontsnappen.

Pornography is inderdaad heftig maar ook zeer fraai als je dat kunt handelen. Faith is meer mellow en wat evenwichtiger dan Pornography. Beide platen zijn eigenlijk eerlijke emotionele platen maar het zal inderdaad niet ieders kopje thee zijn. Ik heb mij er destijds helemaal in ondergedompeld en kan er ook nu nog steeds van genieten. Het drieluik 17 Seconds, Faith en Pornography blijft een blauwprint voor waar The Cure in de basis voor staat. Tenminste dat is hoe ik het zie.

Inderdaad te zot voor woorden maar past wel keurig in de tegenwoordige gedachtenlijn. Alles gebaseerd op basale emoties en kortzichtige modieuze opvattingen. Laat iedereen in elkaars waarde en waardeer ook de tegengeluiden, sommige mensen vinden het goed en andere mensen niet. Niet alles is roze en boterzacht, als dat zo was keek ik de hele dag naar de Teletubbies. De mensen die het album geweldig vinden, top! De mensen die het niet goed vinden ook top! Dat is ook wel wat de grap van dit album en helemaal des post-punk waar begin jaren 80 ook alles zwart en wit was, inclusief de kleding, ik heb mij daar ook jarenlang schuldig aan gemaakt. Zwarte broek, zwarte schoenen en wit overhemd.

Consent is het derde album van The Devlins en voelt als een plaat waarin de band zich minder vastzet in een strak gedefinieerd geluid dan op Waiting. De basis blijft herkenbaar: Colin Devlin’s stem, de sobere maar doeltreffende ritmesectie en die typisch dun uitgesponnen gitaarlijnen die niet zozeer domineren, maar de ruimte invullen. De titeltrack “Consent” zet meteen de toon: ingetogen, met een onderhuidse spanning die niet echt ontploft maar wel blijft hangen. “Static in the Flow” bouwt daarop verder met subtiele texturen en een bijna zwevende structuur, waarin de song meer draait om beweging dan om richting. “There Is a Light” is juist eenvoudiger en directer, maar wordt gedragen door een warme melodie. Opvallend is ook hoe kortere en langere stukken elkaar afwisselen, zoals het korte “Metro” dat als een soort adempauze fungeert voordat “Wide Open” en “Vertical” het album richting het einde trekken.

Alles blijft relatief ingehouden, maar binnen die beperking zit juist veel detail. Gitaarlijnen schuiven net iets verschuivend door de mix, ritmes blijven subtiel in beweging en de zang houdt alles dicht bij elkaar zonder te domineren. Waar voorganger Waiting vaak draaide om helder afgebakende nummers, kiest Consent vaker voor openheid en tussenvormen. Niet alles is even scherp of memorabel op het eerste gehoor, maar het album wint aan samenhang door de manier waarop het in één lijn wordt doorgevoerd.

En de tekst van Five Miles to Midnight is ook top:

Five miles to midnight
When you comin' home
I miss the urgency
I get when we're alone

You come out of nowhere
You go back on your own
I've wasted too much time
I'm not wastin' any more

Bizar dat ik de eerste ben die iets schrijft over dit top album. Het uitstekende debuut Drift van The Devlins is opgenomen tussen Dublin, Londen en New Orleans. Die spreiding subtiel terug te horen in een geluid dat ruimtelijk aanvoelt, maar tegelijk bewust klein en gecontroleerd blijft. Geen nadruk op grote gebaren of uitgesproken refreinen, maar op textuur, sfeer en een gelijkmatige dynamiek. De broers Colin Devlin en Peter Devlin houden de basis sober en functioneel, terwijl producer Malcolm Burn de nummers dicht bij hun kern laat. In “I Knew That” en “Everytime You Go” klinkt dat als een bewuste keuze om niets te forceren; alles blijft dicht op de opname zelf, zonder overbodige lagen of nadruk op hooks.

Over de gehele lengte van het album werkt die terughoudendheid goed. Nummers als “Drift” en “Almost Made You Smile” liggen dicht bij elkaar in sfeer en tempo, maar onderscheiden zich via kleine verschuivingen in gitaartextuur en ruimte in de mix. U2 invloeden zijn hoorbaar maar blijven op de achtergrond. De ruimtelijkheid van Talk Talk, de ingetogen melancholie van The Blue Nile en de organische productieaanpak van Daniel Lanois zijn aanwezig, maar Drift behoudt vooral een eigen, sobere identiteit die sterk verbonden blijft met Dublin. Ik blijf dit een fantastisch album vinden!

Het album Waves voelt voor mij als het meest toegankelijke en melodische werk van The Devlins. Waar eerdere platen vaak draaiden om spanning en ingetogen opbouw, kiest dit album duidelijk voor warmte, flow en directe emotie. De kern blijft de samenwerking tussen de broers Colin Devlin en Peter Devlin, met Guy Rickarby op drums, die het geheel een lichte en gelijkmatige groove geeft. Colin Devlin’s gitaarspel en stem blijven centraal staan, maar klinken opener en minder ingehouden dan op eerdere releases. “Everything Comes Around” komt ook meteen met de deur in huis vallen en daarmee is ook meteen de toon gezet voor de rest van het album.

Wat ook opvalt is hoe sterk melodie hier de richting bepaalt. Nummers als “Sunrise”, “Careless Love” en “Someday” ontwikkelen zich rustig en natuurlijk, zonder grote spanningsbogen of nadrukkelijke uitbarstingen. Vergeleken met Consent en Waiting voelt Waves minder gespannen en meer ontspannen in zijn benadering. De bijzondere melancholie blijft aanwezig, maar wordt zachter en lichter geïnterpreteerd. Ik draai dit album nog steeds regelmatig en graag.

Wederom een fraai album van Eden House, een band die nu toch wel een vaste plaats in mijn lijst van favoriete bands heeft weten te bereiken. Ik volg de band al een tijdje en blijf dit toch bijzonder fraai vinden, ook bijzonder dat Julianne Regan van All About Eve hier op verschillende nummers de lead zang voor haar rekening neemt, de beide andere zangeressen die andere nummers voor hun rekening nemen zijn echter ook heel erg goed. Het baswerk van Tony Pettitt is helemaal mijn stijl en zoals ik het graag hoor. Verder helemaal niets negatiefs te melden hier, mooie hoes, muzikaal dik in orde met uitstekende zangeressen. Ik draai dit nog steeds met grote regelmaat, maar dat geldt ook voor de andere albums van Eden House. Ze mogen wat mij betreft wel weer eens wat nieuws uitbrengen, heeft al veel te lang geduurd!

Ik ben een enorme sucker voor The Frames en de sympathieke Glen Hansard. Dit is niet mijn favoriete Frames album maar desalnietemin staan hier ook weer een paar pareltjes op. Ik heb het liefst dat de nummers opbouwen naar een climax en Glenn even lekker uit zijn koekie gaat met zijn gitaar. Enorm opzwepend en het geeft ook een enorme postieve vibe. Ik heb de band regelmatig live gezien en dat was toch elke keer wel een rollercoaster beleving weet ik nog. De beginjaren van de band zijn mijn favoriet, maar eigenlijk hebben ze nooit een slechte plaat gemaakt. Favoriete nummer hier is Fake, maar ook een nummer als Underglass is top met die Pixies vibe.

Na vele jaren weer eens gedraaid, niet mijn favoriete Gun Club live plaat maar ik moet bekennen dat het beter is dan ik mij kon herinneren. Wat mij ook opvalt is dat opnamekwaliteit van de Megadisc persing prima klinkt, ik heb 'm ook op CD maar die klinkt veel slechter. Dit is wel een live ervaring geweest, de energie spat aan alle kanten uit de speakers. Ik blijft het alleen een rommelig concert vinden, dat werd later beter en strakker zonder in te boeten aan energie en chaos.

Dat hele Pandora's Box is een fantastische initiatief geweest in 1983 en 1984 en er traden fantastische bands op!

Kwam deze afgelopen week tegen bij het het sorteren van de HoL verzameling. Dit is inderdaad een absolute must-have. Ik heb destijds altijd braaf alle singles en EP's van HoL gekocht op vinyl en CD en had dit destijds zelf op een CD gebrand zodat ik niet om de 3-4 minuten naar de speler hoefde te lopen. Ik ken geen enkele band waarvan de B kantjes van singles vaak net zo goed of soms nog beter waren dan de A kant. Klasse band en klasse plaat.

Bovenstaande geldt overigens ook voor deze: The House of Love - The Fontana Years (2004)

The House Of Love - CLouds

Hmmm... beetje rare clip, Guy is op leeftijd maar probeert nog wat jonger over te komen (niets mis mee op zich) door er een beetje hetzelfde bij te poseren als in de jaren 80 met dezelfde zonnebril. Alleen die beelden van Guy met dat akoestische gitaartje op het kiezelstrand komen wat amateuristisch over. Het is allemaal elektrische gitaar met distortion op het nummer. Of ben ik nu weer te kritisch en niet woke genoeg?