Ook ik ga mijn score verhogen naar 5 sterren. Dit blijft een fantastisch live album van de Talking Heads. Let wel, de 5 sterren gelden voor de originele vinyl uitgave uit 1984. De latere remaster met bonustracks vind ik persoonlijk echt vreselijk, die verknallen de coherente sfeer die op het origineel zit. Het originele vinyl album heeft een flow die je helemaal uit moet zitten, bij de remaster zit ik telkens met de vinger op de zap knop omdat er teveel flut nummers tussen zitten die de totale sfeer verknallen. Misschien zijn het geen flut nummers maar is de track selectie niet goed, in ieder geval kan ik er niet naar luisteren. De opname kwaliteit van het origineel is meer dan prima dus de remaster heb je ook helemaal niet nodig.

David Byrne is een super getalenteerde muzikant. Hij is zo autistisch als een deur maar daar is op het podium helemaal niets van te zien daar is hij als een vis in het water. Misschien een beetje in zijn geen contact hebben met de rest van de band. In interviews is het wel te zien, daar doet hij soms de gekste dingen maar dat terzijde en vaak ook wel hilarisch. Byrne zegt zelf dat zijn autisme hem een muzikale superfocus geeft die "normale" mensen niet hebben. Ik vind zelf dat het een bijzondere unieke man is die in zijn carrière mooie muziek heeft gemaakt.

Anyway, dit album in zijn originele vorm (en ook de DVD) is een eighties klassieker die iedereen eigenlijk verplicht in zijn/haar verzameling moet hebben staan.

Het tweede album, een ietsiepietsie minder dan het debuut. Dat heeft niets met de kwaliteit van de nummers te maken maar meer met de keuze van de productie. Die is wat meer in control en radio vriendelijk met duidelijk de hoop op een doorbraak naar een groter publiek. Dat is niet gelukt maar mag de pret niet drukken, Toy Store is voor mij een klassieker, met een geweldige tekst en ditto instrumentatie. Verder wederom geen slecht nummer te ontdekken en ook dit album draai ik nog regelmatig en graag.

Een van mijn favoriete blues-rock platen aller tijden. Onvoorstelbaar dat Charlie Terrell nooit doorgebroken is bij het grote publiek. Dit debuutalbum is fantastisch, tenminste als je van dit genre houdt. Wat Ryan Adams voor sommige mensen is, is Charlie Terrell voor mij. Hij heeft zich (helaas) al jaren terugetrokken uit de muziek en is nu meer bezig met schilderen. Zonde want van mij zou hij nog steeds regelmatig platen uit mogen brengen. Volle bak sterren voor deze prachtplaat.

Mjuman je kunt eigenlijk alle Billie MacKenzie solo platen wel kopen. Er zit eigenlijk niets slechts tussen, af en toe wat een mindere broeder maar daar staan weer sublieme broeders tegenover. Billy was toch wel een bijzonder talent en gezegend met een prachtige stem. The Glamour Chase: The Maverick Life of Billy MacKenzie, het boek wat over hem geschreven is is ook erg de moeite waard.

Deze weer eens uit de kast getrokken. Ik ben begin jaren 90, toen ik regelmatig in Ierland kwam, op sleeptouw genomen door een Ierse medewerker die er groot plezier in had om mij kennis te laten maken met het Ierse muziekwereldje. Veel live optredens in Ierse pubs en kleine zalen en ook platenzaak in en uit. Zo kwam ik al vroeg aan An Emotional Fish, Something Happens en ook de Black Velvet Band. Ook hiervoor geldt, een sympatieke band met mooie nummers.

Ik verbaas mij echt over het feit dat hier tot nu toe helemaal niets bij gepost is. Net als het debuutalbum is dit ook meer dan prima. Niet hemelschokkend maar toch zeker te goed om genegeerd te worden. Als ik dan toch kritiek moet hebben op dit album dan is het de hoes. Ik kan mij voorstellen dat je dit in de schappen laat liggen op basis van de hoes. Maar het gaat natuurlijk om de muziek en niet de hoes. Zangereres Maria Doyle is later vooral bekend geworden van haar werk met de Commitments. De stem van zanger Kieran Kennedy heeft wel wat weg van Deacon Blue's Ricky Ross. Liefhebbers van Deacon Blue moeten zeker eens naar de Black Velvet Band luisteren.

Weer een prachtig album van de Blue Aeroplanes. Dit is een van de albums waarop ik nog steeds vreselijk uit mijn koekie kan gaan. Het door elkaar geweven gitaarwerk is van een verbluffende schoonheid. Wat ik wel grappig vind is dat sommige nummers mij aan onze eigen Serenes doen denken, ik weet bijna zeker dat de platen van de Aeroplanes ook bij deze heren in de kast stonden. Luister maar naar het nummer Fun en trek je conclusie, zeker het refrein. Het nummer had zo op Barefoot & Pregnant kunnen staan. Er staan hier ook een paar mindere broeders op maar als de Aeroplanes het goed raken dan is het ook meteen heel erg goed en dan neem je de iets mindere nummers voor lief. Angel Words is bizar fraai, en Sixth Continent is de klap op de vuurpijl, een magistraal dynamisch nummer. Niet zo goed als Swagger maar het zit er zeker niet ver van af.

Driven at last across the whole country,
I was a trace of lines, past mines and villages,
I was a map of the new,
Some of us are routes some destinations,
Some turned to self-defeating circles,
But I'm a new constellation to learn

Tsjongejonge, Daughter Movie staat weer eens te blazen en ik heb meteen de gitaar weer aangesloten om even mee te raggen (op mijn manier). Wat een waanzinnig fraai nummer blijft dat ook. Onvoorstelbaar dat deze band onder radar is gebleven. Ik blijf een trouwe discipel...

PS Dear Other
I would like to see you again
it's still not too late to be rained on by the same cloud
I am that cloud I should not be aloud
can you hear this?
Or am I too loud?

En daar komen de GITAREN!

Een absolute wave klassieker waar ik met veel plezier aan terug denk (en naar luister). Mensenkinderen wat maakte deze plaat een indruk toen deze net uit was. Net als de opvolger (die ik nog iets liever luister) heeft deze in huize Rainmachine heel wat draai uurtjes gemaakt onder het genot van diverse vloeibare genotsmiddelen en luidruchtige vrienden. Prachtig artwork ook van gitarist Reg Smithies. Eeuwig zonde dat de band later door ego problemen uit elkaar is gevallen en met het overlijden van drummer John Lever is een originele reünie ook niet meer mogelijk. Bijzondere band ook al werd ik in de jaren 80 wel een beetje flauw van al die zogenaamde koetjesmelk uitgaven met 1 onbekend nummer.Soms was het nummer helemaal niet onbekend maar had het gewoon een andere titel.

De reissue dubbelaar inmiddels binnen, ziet er erg fraai uit moet ik bekennen. Zelfs mooier dan de originele blauwe en roze versies. Klinkt het ook beter? Nou nee, dit is weer zo'n nieuwe vinyl persing die je niet hoeft te kopen voor het geluid. Matige geluidskwaliteit en dan is het ook als dubbelaar uitgebracht met genoeg ruimte om er een goede kwaliteitsopnamen op te zetten. Gemiste kans...

Ook een klassieker uit de 80's met weer mooi artwork van Reg Smithies. De vinyl uitklaphoes was dubbel smullen, een prachtige uitgave op het toch wel bijzondere Statik label. Ik heb dit album destijds helemaal grijs gedraaid en vooral het openingsnummer met die fantastische strings is de perfecte sfeerzetter voor de rest van het album. Ik kan hier niets negatiefs over zeggen en voor de vele uren muziekplezier wat dit album mij bezorgt heeft verdient het de volle mep van 5 sterren. Ik draai dit album liever dan Script, geen idee waarom, het is gewoon een statistisch feit. Beide mooie albums van een band waarbij de neuzen nog allemaal nog dezelfde kant uit stonden. Van het latere gehakketak en onderlinge geruzie werd ik toch wel erg moe, ook de stroom van releases met een extra of (zogenaamd) onbekend nummer waarvoor je dan toch weer de portemonnee trok werd vervelend op een gegeven moment.

Weer eens een plezierige remaster/reissue verrassing. Het mag gezegd worden omdat ik tegenwoordig toch vaak de meeste remasters een pure geld ripoff vind omdat het origineel beter klinkt dan de "remaster". Er zijn natuurlijk uitzonderingen, zoals de prima remasters van de eerste U2 platen. En het geldt dus ook voor deze uitstekende 2-LP reissue van The Chameleons, klinkt als een klok en ook speciaal germastered voor vinyl zoals het hoort. En niet zoals het tegenwoordig vaak gaat gewoon de CD op vinyl overzetten zonder aanpassingen. Lekker gemakkelijk en goedkoop en dan nog een vinyl kleurtje en klaar is kees.

Remasteren voor vinyl vereist andere skills en de meeste platenmaatscahppijen hadden hier vroeger ook mensen voor die hier in gespecialiseerd waren. Hulde voor Blue Apple dat zij dit serieus hebben opgepakt en ook dat ik weer even lekker de feel van dit album terug krijg. Sterker nog, ik vind het nu beter dan toen het album uitkwam. Ik gooi 'm dus ook een volle punt omhoog.

Dit blijft ook het album waar Tim Powles voor het eerst als drummer mee doet. Hij moest de stokjes overnemen van Jay Dee Daugherty (een drummer waar Steve Kilbey helemaal weg van was) en heeft denk ik mede daardoor hier ook zijn uiterste best gedaan om indruk te maken. Een geslaagde missie naar mijn mening, op de latere platen kakt hij helaas wel steeds verder in. Richard Ploog blijft voor mij de ideale Church drummer door de vaart/dynamiek die hij aan de nummers wist te geven. Jay Dee Daugherty is natuurlijk ook top, maar dat was een tijdelijke invalkracht...

Dit is wel zo'n album wat ik HEEL graag op vinyl zou willen hebben, maar dan wel met alle tracks van beide versies.

Weergaloos album met louter klasse nummers van een fantastische band die voor dit album nog veel meer fraais heeft gemaakt. Ik heb de band midden jaren 80 op de muzikale radar gekregen met Seance en Blurred Crusade. Dat was muzikale liefde op het eerste gezicht. Ben daarna de band trouw blijven volgen ook al moet ik bekennen dat na Priest=Aura de band een pad in sloeg (met wisselende muzikanten) wat niet meer zo mijn kopje thee was. Ik vind het zelf nog steeds vreselijk jammer dat drummer Richard Ploog de band verliet. De band in de oude samenstelling had een chemie die eigenlijk niet meer terug gekomen is. Met de latere drummer Tim Powles heb ik niet zoveel, vindt dat geen bijzondere drummer, en zijn rommelige manier van spelen en chagrijnige hoofd stoort mij al vrij snel. Voor mij was Richard Ploog de enige echte drummer van The Church. Dit album heeft een zeer interessante geschiedenis en voor de liefhebbers kun je dat lezen op de website van Marty Willson-Piper (klikker-de-klik) die bij de oude platen fantastische linernotes heeft geschreven, goed voor een paar uurtjes leesvoer. Absolute aanrader!

Gisteren toch weer even getriggered met de KEXP sessie en het album (en de opvolger) weer even op repeat gezet. Ik heb een enorm zwak voor Kilbey's stem en zijn muzikale projecten en ben blij dat met de vernieuwde Church lineup er weer iets van de oude magie terug is.

Met het album The Hypnogogue bevestigt The Church opnieuw hun meesterschap in het scheppen van dromerige, diep gelaagde klankwerelden. Het album is doordrenkt van prachtig verweven gitaarlijnen – fonkelend, zwevend en rijk aan textuur – die samen een sonisch tapijt vormen waar je moeiteloos in wegzinkt. Centraal daarin staat wederom de onmiskenbare stem en soepele bas van Steve Kilbey, die de muziek als een gids door het etherische landschap leidt. Zijn warme, gedragen voordracht verleent het geheel een tijdloos karakter, zowel mysterieus als intiem.

Hoogtepunt is zonder twijfel het nummer The Hypnogogue zelf – een meeslepend middelpunt waarin alles samenkomt: sfeer, melodie en die kenmerkende Church-magie en ontvouwt zich een reis vol subtiele wendingen en emotionele diepgang. The Hypnogogue is geen verzameling losse nummers, maar een vloeiende ervaring – rijk, elegant en doordacht. Een ode aan vakmanschap, melancholie en de kracht van muzikale verbeelding.

Deze vanavond weer even op zware rotatie. Wat een bizar goed live album bljft dit ook, fantastisch drumwerk van Nigel Preston maar de rest van de band is natuurlijk ook top. Beter als dit zou het nooit meer worden, een absolute live klassieker van de bovenste plank. Echt helemaal niks negatiefs over te zeggen en de 5 sterren blijven stevig aan het firmament staan. Wat een plaat, wat een plaat...

Deze week wat uitvoeriger beluisterd maar het wordt er helaas niet beter op. Voor mij verreweg het slechtste wat de band tot op heden gemaakt heeft. Wat een slappe ongeïnspireerde meuk is dit en dat voor een band wat genoeg kwaliteit in huis heeft om iets degelijks af te leveren. Vendetta X is eigenlijk het enige leuke nummer, gevolgd door mindere broeders Give Me Mercy en Impermanence. Impermanence is ook het enige nummer waarop ik het gitaarwerk van Duffy de moeite waard vind de rest is cliché werk. De meeste nummers zijn hapklare brokken die iedere dertien in een dozijn band zou kunnen maken. De eerste twee nummers skip ik meteen zodra ik ze hoor, die trek ik sowieso niet. En dan nog de tijdsduur van 38 minuten en dan blijft er niet veel meer over dan mijn eerdere score van 3 sterren bij te stellen naar 2,5. Een magere score voor een mager album.

Ik sta hier wat anders in Mjuman, ik heb Pornography eigenlijk altijd als een logisch vervolg op het (ook) zeer fraaie Faith gezien. Faith is het geconfronteerd worden met het overlijden van iemand (de grootmoeder van Robert Smith) en Pornography is de chaos na het verwerken van het gecontronteerd worden met de dood. Wat voor zin heeft het allemaal, waarom zijn we hier etc. Inclusief de vlucht in halucinerende middelen zoals drugs en drank om aan dit gevoel te ontsnappen.

Pornography is inderdaad heftig maar ook zeer fraai als je dat kunt handelen. Faith is meer mellow en wat evenwichtiger dan Pornography. Beide platen zijn eigenlijk eerlijke emotionele platen maar het zal inderdaad niet ieders kopje thee zijn. Ik heb mij er destijds helemaal in ondergedompeld en kan er ook nu nog steeds van genieten. Het drieluik 17 Seconds, Faith en Pornography blijft een blauwprint voor waar The Cure in de basis voor staat. Tenminste dat is hoe ik het zie.

Inderdaad te zot voor woorden maar past wel keurig in de tegenwoordige gedachtenlijn. Alles gebaseerd op basale emoties en kortzichtige modieuze opvattingen. Laat iedereen in elkaars waarde en waardeer ook de tegengeluiden, sommige mensen vinden het goed en andere mensen niet. Niet alles is roze en boterzacht, als dat zo was keek ik de hele dag naar de Teletubbies. De mensen die het album geweldig vinden, top! De mensen die het niet goed vinden ook top! Dat is ook wel wat de grap van dit album en helemaal des post-punk waar begin jaren 80 ook alles zwart en wit was, inclusief de kleding, ik heb mij daar ook jarenlang schuldig aan gemaakt. Zwarte broek, zwarte schoenen en wit overhemd.

Wederom een fraai album van Eden House, een band die nu toch wel een vaste plaats in mijn lijst van favoriete bands heeft weten te bereiken. Ik volg de band al een tijdje en blijf dit toch bijzonder fraai vinden, ook bijzonder dat Julianne Regan van All About Eve hier op verschillende nummers de lead zang voor haar rekening neemt, de beide andere zangeressen die andere nummers voor hun rekening nemen zijn echter ook heel erg goed. Het baswerk van Tony Pettitt is helemaal mijn stijl en zoals ik het graag hoor. Verder helemaal niets negatiefs te melden hier, mooie hoes, muzikaal dik in orde met uitstekende zangeressen. Ik draai dit nog steeds met grote regelmaat, maar dat geldt ook voor de andere albums van Eden House. Ze mogen wat mij betreft wel weer eens wat nieuws uitbrengen, heeft al veel te lang geduurd!

Ik ben een enorme sucker voor The Frames en de sympathieke Glen Hansard. Dit is niet mijn favoriete Frames album maar desalnietemin staan hier ook weer een paar pareltjes op. Ik heb het liefst dat de nummers opbouwen naar een climax en Glenn even lekker uit zijn koekie gaat met zijn gitaar. Enorm opzwepend en het geeft ook een enorme postieve vibe. Ik heb de band regelmatig live gezien en dat was toch elke keer wel een rollercoaster beleving weet ik nog. De beginjaren van de band zijn mijn favoriet, maar eigenlijk hebben ze nooit een slechte plaat gemaakt. Favoriete nummer hier is Fake, maar ook een nummer als Underglass is top met die Pixies vibe.

Na vele jaren weer eens gedraaid, niet mijn favoriete Gun Club live plaat maar ik moet bekennen dat het beter is dan ik mij kon herinneren. Wat mij ook opvalt is dat opnamekwaliteit van de Megadisc persing prima klinkt, ik heb 'm ook op CD maar die klinkt veel slechter. Dit is wel een live ervaring geweest, de energie spat aan alle kanten uit de speakers. Ik blijft het alleen een rommelig concert vinden, dat werd later beter en strakker zonder in te boeten aan energie en chaos.

Dat hele Pandora's Box is een fantastische initiatief geweest in 1983 en 1984 en er traden fantastische bands op!

Kwam deze afgelopen week tegen bij het het sorteren van de HoL verzameling. Dit is inderdaad een absolute must-have. Ik heb destijds altijd braaf alle singles en EP's van HoL gekocht op vinyl en CD en had dit destijds zelf op een CD gebrand zodat ik niet om de 3-4 minuten naar de speler hoefde te lopen. Ik ken geen enkele band waarvan de B kantjes van singles vaak net zo goed of soms nog beter waren dan de A kant. Klasse band en klasse plaat.

Bovenstaande geldt overigens ook voor deze: The House of Love - The Fontana Years (2004)

The House Of Love - CLouds

Hmmm... beetje rare clip, Guy is op leeftijd maar probeert nog wat jonger over te komen (niets mis mee op zich) door er een beetje hetzelfde bij te poseren als in de jaren 80 met dezelfde zonnebril. Alleen die beelden van Guy met dat akoestische gitaartje op het kiezelstrand komen wat amateuristisch over. Het is allemaal elektrische gitaar met distortion op het nummer. Of ben ik nu weer te kritisch en niet woke genoeg?

Deze vanavond weer eens op de draaitafel. Dit heb ik destijds helemaal grijs gedraaid en de magie is nog niet verdwenen. Prachtig album en vooral het subtiele gitaarwerk is prachtig. Zonder Terry Bickers en dat was voor velen al genoeg om het album links te laten liggen. Jammer voor hen want dit is een zeer fraai album wat ook heden ten dage nog een dikke 4,5 ster verdient. Bickers is hier vervangen door Simon Walker die ook bewijst dat Bickers niet onvervangbaar is. De gitaarcombi met Guy Chadwick werkt ook met hem prima en dat is ook al een klasse op zich. Chadwick heeft wel iemand naast hem nodig die weet te prikkelen en dat is hier goed gelukt. Ik heb mij destijds ook het apezuur gezocht naar alle (maxi)singles omdat die allemaal juweeltjes als B-kant hadden. Dit was allemaal pre-internet dus je moest echt fysiek op pad om dingen te vinden.

Ik weet nog dat een vriend van mij eind jaren 80 met dit debuut album op de proppen kwam en wij al bierend naar het nieuwe vinyl zaten te luisteren en ook de complete verbijstering toen Man To Child langs kwam met: Jesus, where did the time go? Holy God, where is the money now? Father, what am I doing here? Mother, where is the love? Dat bleef voor mij altijd een (negatief) stempel op dit (mini) album blijven zetten. Was dit een reli band? Was dit een gospel band? Ik kon het niet plaatsen en dat werkt bij mij funest. Ik heb niets tegen reli pop of een eerbetoon aan de Here zolang het maar niet te zoetsappig wordt. Nu we heel wat jaren verder zijn kan ik het beter waarderen maar ik vind de latere albums nog steeds een stuk beter. Prima debuut maar veel draai uren krijgt het album hier niet, ik pak eerder de opvolgende albums uit de kast.

Wat veel mensen denk ik niet meer weten is dat je eind jaren 80 wat een apart fenomeen kreeg. Engelse band kozen ervoor om Amerikaans klinken en Amerikaanse bands probeerden om Engels (Europees) te klinken. Daar is deze band een prima voorbeeld van, sterker nog ze deden dit zo goed dat ze gewoon mee hadden kunnen draaien in de Engelse stroming die een paar jaar eerder plaatsvond. Dat momentum was echter voorbij en daardoor viel deze band wat (onterecht) tussen wal en schip. Dit debuutalbum en opvolger Cerulean zijn echter zeer de moeite waard, mooie sprankelende gitaarpop met een lekkere drive. Ik heb de platen van The Ocean Blue (mooie naam ook) hier nog allemaal keurig in de kast staan.

Longshot was een verzamelaar op het bijzondere Duitse Marina label en zeker niet het debuutalbum. Dat was Pacific Street inderdaad, die heb ik ook later op de kop getikt. Dit album was mijn tweede kennismaking met de Pale Fountains en Michael Head. Een liefde die nog steeds actueel is ook al moet ik bekennen dat ik tegenwoordig liever Pacific Street draai dan From The Kichentable. Maar.... ik heb dit album wel helemaal grijs gedraaid mid jaren 80. Ook dit is weer zo'n album waar ik de B kant beter van vind dan de A kant....

Er was niets wat klonk als de Pale Fountains met hun knipoog naar de jaren 60. Voor mij is dit ook een echte jaren 80 klassieker die nooit meer uit mijn kast verdwijnt. Mooi artwork ook, zeker op vinyl formaat. De productie is matig en dat is eigenlijk het enige minpunt aan dit album, Pacific Street klinkt een stuk beter en is ook wat boeiender in zijn geheel. Daar staat wel tegenover dat ook hier een paar pareltjes op staan en dan met name Bruised Arcade met waanzinnig fraai gitaarwerk. Ik weet ook nog precies waar ik dit album gekocht heb en dat het een mooie zomer was in 1985. Mijn favoriete 80's jaar om meerdere redenen.

When I met you in September
You said : 'God, the clothes that you're wearing, I haven't seen clothes like that since I remember'
I said : 'Look, stupid, I'm not dressing for you'
'Because you've got got more money than sense, but your sense does not become you'

Aangezien John Taylor zichzelf recent als Bass God heeft uitgeroepen deze weer eens uit de kast getrokken, voor het eerst sinds 20 jaar en ook voor het laatst de komende 20 jaar. Ik hou van zowel Palmer als de vroege Duran Duran, maar dit is een vreselijke holle bombastische nietszeggende plaat. Waarschijnlijk zaten ze allemaal met de neuzen in de poederdoos en waren de ego's mega groot op het moment van opnemen. Muzikaal gezien is dit een draak van een plaat, wat overigens voor een deel wordt veroorzaakt door de uber bombastische productie, maar de nummers op zich zijn ook niet bijzonder. Ik kreeg het ook nu weer niet voor elkaar om de hele plaat te draaien.

Enne... John Taylor is ook geen Bass God, ik kan probleemloos een scala aan bassisten opnoemen die met vlag en wimpel over deze arrogante bal gehakt heen gaan. The re-fle-fle-fle-flex...

Deze na heel veel jaar weer eens in de speler. Het debuut Oceanic Feeling van The Prayer Boat verscheen in 1991 en werd voorafgegaan door jaren van optreden in kleine clubs en bars in Ierland, waardoor The Prayer Boat een toegewijde, bescheiden cult‑aanhang opbouwde voordat ze deze plaat uitbrachten. De titel Oceanic Feeling verwijst naar een het gevoel van grenzeloosheid en verbondenheid — een toepasselijke metafoor voor de emotionele lading en de weidsheid van veel nummers op het album. De muziek balanceert tussen folk, melancholische singer‑songwriter‑pop en subtielere rockelementen, met veel aandacht voor dynamiek en emotie. De stem van Emmett Tinley moet je wel liggen, ook ik moet er nu weer even aan wennen, en ik herinner mij ook dat ik destijds toen ik het album kocht eerst ook dacht dat het een zangeres was. Tsja...

Tracks zoals Oceanic Feeling, Love and Possession en Hunger for the Beautiful laten zien hoe de band een fijne balans weet te vinden tussen ingetogenheid en spanning, waardoor het geheel nooit eentonig wordt. In vergelijking met het latere Polichinelle voelt dit debuut veel gevarieerder en levendiger; het heeft een natuurlijke flow die je als luisteraar meeneemt door verschillende sferen en emoties. Hoewel Oceanic Feeling bij de release weinig mainstream-recensies kreeg, wordt het door fans vaak geprezen om de emotionele diepgang en de zorgvuldige opbouw. Tinley’s songwriting is fragiel maar meeslepend, en de dynamiek en variatie maken dit album sterker en memorabeler dan zijn opvolger.

Oceanic Feeling is een rijk, ingetogen debuut dat meer inspiratie, variatie en emotionele kracht biedt dan opvolger Polichinelle. Het is een album dat langzaam groeit, blijft boeien en duidelijk laat zien waarom The Prayer Boat destijds zo’n veelbelovende start had. Ook hier geldt weer dat er met een wat betere productie meer in had gezeten, het album klinkt wat vlakjes. Maar goed, het is een prima debuut van een band die zeker potentie had.

Deze na heel veel jaar weer eens in de speler. Het debuut Oceanic Feeling van The Prayer Boat heb ik destijds veel gedraaid, dus mijn verwachtingen voor hun tweede album Polichinelle waren ook hooggespannen. Helaas viel het tweede Polichinelle album wat tegen; het voelt voor mij ook meer als een solo-uitstap van Emmet Tinley dan als een volwaardig Prayer Boat-album. Tinley’s karakteristieke, getormenteerde stem en gevoelige songwriting blijven aanwezig, maar op dit album wordt het na een tijdje wat eentonig. De dynamiek en het frisse gevoel die het debuut zo aantrekkelijk maakten, ontbreken hier grotendeels. Dit zit meer in de hoek van Nick Drake door de akoestische inslag.

Ik had destijds het geluk om, op uitnodiging, het album nog semi-live te horen tijdens een privéconcert in een kleine zaal. Het was zeker bijzonder om Emmett live akoestisch aan het werk te zien, maar na verloop van tijd werd ik toch erg wiebelig van de steeds terugkerende melancholische sfeer en de nadruk op de ingetogen gitaarpartijen. Hoewel het zeker geen slecht album is voelt het soms alsof je in een herhaling terechtkomt: teveel van hetzelfde, zonder de variatie die het debuut zo goed maakte. Ook heb ik nu weer het gevoel dat hier meer in had gezeten met een andere producer en wat meer nadruk op het bandgeluid dan de akoestische inslag.