Ik ben vrij dicht betrokken geweest bij de ontwikkeling van dit album, sta zelfs nog vernoemd in de linernotes. Anyway, er zijn van dit album minimaal 6 verschillende versies geweest waarvan ik de eerste versie het mooist vond en die qua intensiteit ook het meeste raakvlakken had met het oude werk van The Opposition. De ontwikkeling van dit album heeft iets van 5-6 jaar geduurd omdat Mark Long in Londen woont en Marcus Bell (RIP) de opnames opnam en bewerkte in zijn studio in Parijs waar hij ook woonde. Gedurende de tijd begon er een steeds groter verschil van mening ontstaan over de productie van de nummers van het album. Mark Long wou het album puur en spontaan houden en Marcus Bell wou het modern produceren. Dat is ook gebeurd hier en ondanks alle mooie geluidjes en tierlantijntjes is het wel ten koste van de nummers gegaan. Marcus Bell was enorm getalenteerd als bassist en ook als arrangeur maar is hier wel wat doorgeschoten. The Opposition was hier al meer een project dan een nog bestaande band en na dit album is de relatie tussen Marcus Bell en Mark Long dusdanig bekoeld dat er verder ook niet echt meer iets ondernomen is. Jammer.... Ik vind het overigens nog steeds een mooi album maar had liever de eerdere versie uitgebracht zien worden.

We zijn inmiddels 13 jaar verder dus ik ben benieuwd naar je score.

Ook dit is voor mij een belangrijk album uit de jaren 80, net als de voorgangers helemaal grijs gedraaid. Dit had eigenlijk een groter commercieel succes moeten worden omdat het best wel een ambitieus (concept) album was maar waarschijnlijk toch te luchtig voor de oude wave fans en toch te apart voor het mainstream publiek. En dan val je dus tussen de wal en het schip. In Nederland is dit toch lange tijd een onbekende band gebleven maar in Frankrijk had de band een behoorlijke following. Dat is ook de reden dat bassist Marcus Bell al vrij vroeg naar Parijs verkaste en de UK voor gezien hield. Dit is eigenlijk het laatste klassieke Opposition album, hierna werd het meer poppy met Blue Alice Blue en War Begins At Home (ook beide prima) en daarna ging het steeds verder bergafwaarts met diverse bezettingswisselingen.

Ik heb regelmatig contact met Mark Long gehad en het is ook vrij snel gegaan. Hij is binnen een jaar overleden nadat er kanker bij hem was geconstateerd, hij was erg positief in zijn herstel maar het mocht helaas niet lukken. Echt zonde want het was een zeer prettig, bescheiden en vriendelijk persoon. Tenminste zo heb ik hem ervaren de afgelopen 25 jaar.

De vinyl reissues zijn overigens zeer de moeite waard, deze zijn opnieuw gemastered door oudgediende studio engineer Kenny Jones. Ik hoor dingen dingen die op de oude versies naar de achtergrond zijn gemixed maar die je nu beter kunt horen. Best wel bizar want ik ken deze platen bijna tot op de seconde omdat ik ze helemaal grijs heb gedraaid, ook met kloptelefoon. En gelukkig gaat de toename van detail hier niet ten kost van de dynamiek zoals dat vaak wel het geval is.

Ik ben er al een tijdje mee bezig op de achtergrond, is echter een hele klus want ik wil er een beetje een alternative 80's website van maken waarin ik mijn favoriete bands in het zonnetje zet. Kan nog wel even duren maar ik ben er zeker serieus mee bezig. Ik heb ook veel verzoeken om de Brittle Heaven website weer op te tuigen maar daar heb ik zo mijn bedenkingen bij. Ik kan niet door 1 deur met de huidige belanghebbenden die (naar mijn mening) alleen maar voor eigen gewin bezig zijn en keuzes maken waar ik helemaal niets mee kan. Dat gaat dus weer clashen en daar heb ik geen zin meer in. Ik ben voor de positieve insteek en niet voor de haantjes/ego/negatieve insteek. Dus de komende jaren even geen Sound en Borland meer ook al kan ik daar ook wel wat leuke verhalen over vertellen. The Opposition gaat zeker op de lijst staan, maar ook bands als The Chameleons, Sad Lovers & Giants, House of Love etc etc

Deze vandaag weer even op de roterende speler. Blijft ook een mooi album ook al hadden een paar nummers weggelaten moeten worden omdat die de sfeer wat doen kelderen, kan ook door een "verkeerde" trackselectie komen. Een nummer als Small Talk had de Rainmachine keuring niet doorstaan. Te onrustig en schreeuwerig, ook al is het jazzy baswerk wel weer grappig. Maakt allemaal niet uit want op het eind slaan ze een home-run met de combi Don´t Forget to Leave the Light en I Dream in Colour. Meters kippenvel...

De vinyl reissues zijn overigens ook de moeite waard, deze zijn opnieuw gemastered door oudgediende studio engineer Kenny Jones. Ik hoor dingen dingen die op de oude versies naar de achtergrond zijn gemixed maar die je nu beter kunt horen. Best wel bizar want ik ken deze platen bijna tot op de seconde omdat ik ze helemaal grijs heb gedraaid, ook met kloptelefoon. En gelukkig gaat de toename van detail hier niet ten kost van de dynamiek zoals dat vaak wel het geval is.