Een alleraardigst jaren 80 album. Ik heb het in het verleden nooit echt serieus genomen maar daar heb ik het album toch wat tekort mee gedaan. Hier zit van alles in wat de jaren 80 bijzonder maakte muzikaal gezien. Het is een bijzondere kruisbestuiving van allerlei bands. Ik hoor hier terug, Talking Heads, Japan, Shriekback (bas) en een nummer als In Between Sleep and Reason en Nation Of Followers doen mij heel erg denken aan het uitstekende TENT (van eigen bodem). Ik ben zelf het meest gecharmeerd van de mannelijke zang maar het geheel is uitermate sfeervol en ook de opnamekwaliteit is prima in orde. Lekker om weer een keer te draaien.

Dit weekend zit ik even te grasduinen in mijn Mark Langegan vaults. Ik zie dat ik nog niets bij dit album heb geschreven, dat zet ik bij deze even recht. Via dit album is mark Lanegan in 2017 opnieuw bij mij in beeld gekomen. Ik was na het (voor mij) teleurstellende Bubblegum album de interesse wat verloren. Dat veranderde weer toen ik dit album hoorde.

Mark Lanegan staat bekend om zijn vermogen om genres te overstijgen, en op Gargoyle doet hij dat op indrukwekkende wijze. Het album, en specifiek het titelnummer, mengt zijn typische rauwe, donkere rock met invloeden van synthpop, post-punk, en elektronische muziek. Dit resulteert in een gelaagde sound die zowel melancholisch als groots aanvoelt. De combinatie van donkere elektronica en Lanegans diepe, gruizige stem creëert een bijna filmisch gevoel.

Hoewel Mark Lanegan zijn wortels in de grunge heeft (hij begon zijn carrière als frontman van Screaming Trees), blijft hij zichzelf muzikaal heruitvinden. Gargoyle is een perfect voorbeeld van hoe hij zijn stijl verder heeft ontwikkeld, waarbij hij elementen van donkere, bijna gotische elektronica toevoegt aan zijn rockbasis. Deze evolutie zorgt ervoor dat het album fris aanvoelt, maar nog steeds trouw blijft aan zijn unieke stijl.

Samengevat is Gargoyle bijzonder vanwege de krachtige combinatie van Lanegans doorleefde stem, de samensmelting van verschillende muzikale stijlen, en de diepgaande, mystieke teksten. Het album is een reflectie van een artiest die blijft evolueren zonder zijn kern te verliezen, en het roept een unieke sfeer van duisternis, schoonheid en melancholie op.

Laat ingestapt met dit album maar ik ben plezierig verrrast door het hoge jaren 80 gehalte wat hier in zit. Had zo in de John Peel show gepast. Dit soort muziek kwam je destijds veel tegen in bepaalde wavy kroegen. Dit is meer post-punk dan wat er tegenwoordig voor post-punk door moet gaan, de invloeden vliegen alle kanten, het neigt wat naar de Gun Club met vleugjes Wipers en ik hoor er ook wat Dead Kennedys in en de gruizige stem van Lanegan past er perfect bij. Gitaarwerk neigt soms naar Joy Division, maar ook Sisters Of Mercy. En zo kan ik nog wel wat namen opnoemen, leuke verrassing deze plaat!

I felt its sound, Down to my darkest, deepest root, I heard two bells ringing at once

Prachtig...

Deze vanavond weer eens op de speler, heb diep in de geldbuidel getast om 'm nu ook eindelijk op vinyl te hebben. Prachtplaat met fantastisch gitaarwerk van MWP en een aantal zeer bijzondere nummers met een licht romantisch poëtische inslag. Marty was schijnbaar wat hoteldebotel ten tijde van de opnames van dit album. Ook al denk ik dat de dame in kwestie waar Kiss You To Death over gaat nu niet meer in beeld is.. MWP was de meest dynamische gitarist van The Church en vooral tijdens zijn solo's vlogen de bijzondere sferen door de atmosfeer. Dat kwam ook Bij All About Eve goed uit de verf. Anyway, de beste man kan bij mij niet veel muzikaal fout doen dus dit was weer een avondje ouderwets genieten.

Deze ook aangeschaft na het lezen van de berichten hier op MuMe. Inderdaad dikke shoegaze invloeden ook al houden de Groningers de balans prima in het oog. Dat is vaak mijn probleem met veel shoegaze, op een gegeven moment duurt het allemaal wel erg lang en wordt het eentonig. Misschien lekker als je stoned op de bank ligt, maar voor mij als "normale" luisteraar verdwijnt de interesses dan als sneeuw voor de zon. Dat is hier niet het geval, prima plaat en een leuke verrassing.

Voor de geïnteresseerden: Merch | meadowlake - meadowlake.bandcamp.com

Oei oei Michael wat doe je me nu aan? Als longtime follower slik ik al decennia lang alles naar binnen wat je uitbrengt en daar heb ik nog nooit spijt van gehad, tot vandaag. Ik moet het album nog wat in laten zinken maar de eerste indruk is toch matig. Het klinkt allemaal wat futloos en en zelfs wat onvast en wiebelig qua stem (Ambrosius, Tout Suite!). De man heeft een zeer beroerde tijd achter de rug maar schijnt (gelukkig) weer opgeklommen te zijn uit het dal der verslavingen. Ik heb (en hou) altijd een groot zwak voor deze Britse singer songwriter maar dit album valt toch wat tegen. Ik ga er komende week nog wat uitgebreider voor zitten.

Deze afgelopen weekend op de kop getikt voor een habbekrats. Even snel beluisterd voor aankoop maar de vinkjes stonden al snel allemaal op groen dus vervolgens de beurs getrokken. Modern English is een oude bekende en vooral het debuutalbum heeft nog steeds een prominente plek in mijn 4AD verzameling. Dat dit album onder de radar is gebleven is wel heel apart. We zijn natuurlijk wel 30 jaar verder (1987-2017) en 4AD is ook niet meer wat het geweest is maar dit had nog gewoon onder de 4AD vlag kunnen staan. De band heeft dit album in eigen beheer uitgebracht en ik ben blij dat ze dit gedaan hebben en dat de nummers niet op de plank zijn blijven liggen. Een prima album wat eigenlijk wel herkenbaar Modern English is maar ook goed op zichzelf staat. Het is dus geen uitgebluste versie van een oud album. Echt een aanrader voor mensen die deze band vroeger een warm hard toedroegen.

Positieve Uitschieters: You’re Corrupt, Trees, Something's Going On, Sweet Revenge en Flood of Light

Er is nog iets wat een nog grotere deceptie kan zijn en dat is de artiesten in het echt een tijdje meemaken. Dat kan de afknapper van de muzikale liefde zijn, ik heb dat een paar keer meegemaakt en ben daar wel aardig van genezen. Muzikanten zijn natuurlijk ook gewoon mensen en ze op een voetstuk plaatsen is nooit goed en zeker niet gezond. Maar als de ego's dusdanig zijn dat ze zelf ook zijn gaan denken dat ze heel bijzonder zijn dan kan dat voor behoorlijke rare situaties zorgen. Zeker als de desbetreffende artiest (gratis) bij je thuis verblijft ook nog zware interesse in je geliefde heeft en daar schaamteloos denkt mee weg te komen. Mijn motto is nu dus, artiesten ontmoeten? Nee bedankt, in ieder geval niet verder dan de voordeur, ik hou het liever bij mijn eigen muzikale beeldvorming en lees liever een goede biografie of liner notes bij een release. Zoals deze dus...

What Kind of People Live in These Houses deed mij afvragen, in wat voor soort huis woont onze Mozzer egenlijk? En toen kwam ik deze tegen: Morrissey's house on the Irish coast of Cork is up for sale . Zo zie je maar weer waar een song toe kan leiden...

Halleluja, wat een live plaat blijft dit! Opgenomen in het iconische Earls Court Exhibition Centre in december 2004, vangt dit album Morrissey die zich op dat moment op een absoluut creatief hoogtepunt bevindt. De terugkeer met You Are the Quarry had hem nieuw elan gegeven, en dat hoor je hier in elke noot. Dit is geen nostalgische terugblik, maar een zelfverzekerde bevestiging van zijn volledige oeuvre — van solowerk tot klassiekers uit het verleden, inclusief The Smiths-nummers die verbluffend goed klinken in deze livecontext.

De opening met “How Soon Is Now” zet meteen de toon: dreigend, intens en gedragen door een band die messcherp speelt. De combinatie van oud en nieuw materiaal werkt uitstekend. “First of the Gang to Die” en “I Have Forgiven Jesus” klinken energiek en urgent, terwijl “November Spawned a Monster” en “Don’t Make Fun of Daddy’s Voice” een meer emotionele lading krijgen in deze livecontext. Halverwege het concert wordt duidelijk hoe breed het repertoire inmiddels is. “Big Mouth Strikes Again”, “There Is a Light That Never Goes Out” en “Shoplifters of the World Unite” krijgen een frisse, robuuste uitvoering die laat horen dat deze nummers moeiteloos de tand des tijds hebben doorstaan. Ze klinken live zelfs beter dan menig studioversie.

De slotfase is ronduit indrukwekkend. “Irish Blood, English Heart” en het uitgesponnen “You Know It Couldn’t Last” onderstrepen de vitaliteit van dit tijdperk, terwijl “Last Night I Dreamt Somebody Loved Me” het geheel afsluit met ingetogen intensiteit. Dit is Morrissey in volle glorie en de Smiths-klassiekers klinken nog beter dan je zou durven hopen, en ja, ook zonder Marr op gitaar.

Met Low in High School laat Morrissey horen dat hij ook decennia na zijn doorbraak nog altijd bereid is om te schuren en te provoceren. Het album opent zonder omwegen met “My Love, I’d Do Anything for You”, een nummer waarin hij meteen met gestrekt been het veld opkomt. De toon is fel, ironisch en onmiskenbaar Morrissey. De Midden-Oosten-referenties op dit album lijken niet toevallig, maar ze komen waarschijnlijk uit een combinatie van persoonlijke, artistieke en politieke invalshoeken. Ten eerste is er de artistieke fascinatie voor plaatsen die symbool staan voor conflict en identiteit.

Morrissey heeft altijd een sterke neiging gehad om geografische locaties te gebruiken als decor voor grotere thema’s. Dat deed hij eerder al met bijvoorbeeld Londen, Los Angeles of Camden. In “The Girl from Tel-Aviv Who Wouldn’t Kneel” lijkt Tel Aviv minder een concrete plaats dan een metafoor voor trots, verzet en individualiteit. Daarnaast speelt waarschijnlijk ook politieke provocatie een rol. Morrissey heeft in interviews vaker laten zien dat hij bewust onderwerpen kiest die discussie oproepen. Het afsluitende “Israel” is daar een goed voorbeeld van. Het nummer heeft een bijna hymne-achtige opbouw en lijkt eerder een beschouwend of empathisch perspectief te kiezen dan een expliciet politiek standpunt.

Er is ook nog een praktische achtergrond. Rond de periode van dit album had Morrissey een vrij sterke internationale touractiviteit, inclusief optredens in Israël. Hij heeft meerdere keren benadrukt dat hij graag in Tel Aviv speelt en dat hij zich daar als artiest welkom voelt. Dat kan hebben bijgedragen aan het feit dat die plaats in zijn teksten opdook. De slotfase van het album onderstreept opnieuw Morrissey’s eigenzinnigheid. “Who Will Protect Us from the Police?” en het afsluitende melancholieke “Israel” tonen een songwriter die zich niet laat temmen door verwachtingen of modegrillen. Morrissey blijft hier wat hij altijd geweest is: een eigenzinnige observator die liever tegen de stroom in zwemt dan zich aan te passen, en precies daardoor nog altijd relevant klinkt.

Na ruim vijf jaar stilte verscheen dit jaar eindelijk Make-Up Is a Lie, het veertiende soloalbum van Morrissey. De plaat markeert niet alleen een nieuwe fase in zijn lange carrière, maar ook een symbolische terugkeer naar Sire Records, het label waar zijn vroege solowerk verscheen en dat in sommige gebieden ook de thuisbasis was van The Smiths. Morrissey klinkt hier opnieuw verrassend scherp, betrokken en melodisch sterk, ondersteund door een band die zowel kracht als subtiliteit in het geluid weet te brengen.

De opening met “You’re Right, It’s Time” zet meteen een zelfverzekerde toon. Het titelnummer “Make-Up Is a Lie” volgt met een compacte, ironische scherpte die meteen herkenbaar Morrissey is. “Notre-Dame” brengt vervolgens meer dramatiek, met strijkarrangementen die het nummer een bijna filmische sfeer geven. De verrassende cover “Amazona”, oorspronkelijk van Roxy Music, wordt met respect behandeld maar tegelijk duidelijk naar Morrissey’s eigen wereld getrokken. In het midden van het album komt de veelzijdigheid van de plaat goed naar voren. “Headache” en “Boulevard” bouwen rustig op en geven ruimte aan melodie en arrangement.

“Zoom Zoom the Little Boy”, over een jongetje dat alle dieren probeert te redden van de boze grote mensen, en “The Night Pop Dropped” brengen vervolgens weer meer ritmische energie, terwijl “Kerching Kerching” een compacte, bijna speelse song is die tegelijk een scherpe ondertoon heeft. Opnieuw blijkt hoe moeiteloos Morrissey ironie, observatie en melodie weet te combineren. Het afsluitende “The Monsters of Pig Alley” sluit het album af met een donkerder en licht theatrale toon, een stijl die Morrissey al decennia moeiteloos beheerst. Prima plaat!

Na het mindere Southpaw Grammar keerde Morrissey in 1997 terug met Maladjusted, een plaat die meteen weer een stuk overtuigender klinkt. Geproduceerd door Steve Lillywhite, toont het album een artiest die zijn eigen koers herbevestigt. Hoewel Lillywhite niet mijn favoriete producer is, krijgt het album hier een solide productie die de sterke punten van Morrissey’s zang en de band goed naar voren brengt. Gelukkig heeft Lillywhite de trebleknop dit keer niet volledig opengedraaid, iets waar hij in het verleden nog wel eens toe neigde.

Het titelnummer “Maladjusted” opent krachtig, met een ritmische drive die meteen pakt, gevolgd door “Alma Matters”, een van de meest memorabele songs van de plaat. Hier hoor je Morrissey in topvorm: scherp, melodieus en met die kenmerkende mix van melancholie en ironie. “Ambitious Outsiders” en het fraaie “Trouble Loves Me” laten zien dat hij zijn energie en gevoel voor melodie heeft hervonden, met gitaarriffs die de teksten extra kracht bijzetten.

Persoonlijk luister ik liever naar het originele album dan naar de latere heruitgave met bonustracks; het oorspronkelijke geheel voelt consistenter en sterker als afgerond statement.

Nog een Morrissey album wat hier regelmatig in de speler ligt. Waar veel artiesten hun restmateriaal bewaren voor de echte liefhebber, blijkt hier dat zijn B-kanten en losse nummers moeiteloos het niveau van regulier albumwerk halen. Dit is geen voetnoot in de discografie, maar een volwaardig hoofdstuk. Deze verzamelaar bestrijkt verschillende periodes uit zijn solocarrière en laat een songwriter horen die ook buiten de hoofdlijnen om scherp, melodieus en uitgesproken blijft.

De opening met “Sunny” en “At Amber” zet meteen de toon: melodisch sterk en gedragen door dat karakteristieke stemgeluid dat tegelijk afstandelijk en emotioneel kan klinken. Zijn versie van “Cosmic Dancer” toont respect voor het origineel zonder het klakkeloos te kopiëren; hij maakt het nummer volledig eigen. Met “Sister I’m a Poet” en “Black-Eyed Susan” horen we de jonge, hongerige Morrissey die zijn positie in de muziekwereld scherp observeert.

Het laatste deel van deze compilatie is ronduit indrukwekkend. “Jack the Ripper” is dreigend en meeslepend, “I’ve Changed My Plea to Guilty” melancholiek en zelfbewust. “The Boy Racer” bruist van energie en contrasteert fraai met het epische “Boxers”, dat de verzameling op monumentale wijze afsluit. My Early Burglary Years is verbijsterend goed, juist omdat het laat zien dat zelfs wat officieel buiten de albums viel, artistiek volledig overeind blijft.

Vauxhall and I markeert naar mijn mening een van de meest overtuigende momenten in de solocarrière van Morrissey. Boorer en Whyte weven een subtiele, maar trefzekere gitaarsound die ruimte laat voor Morrissey’s karakteristieke zanglijnen en zijn literair geladen teksten. Het is een elegante balans tussen melancholie en scherpte, iets waar dit album continu van profiteert. Singles als “The More You Ignore Me, the Closer I Get” en “Hold on to Your Friends” laten zien dat Morrissey nog altijd zijn talent voor pakkende melodieën bezit, zonder in oppervlakkigheid te vervallen.

Het album laat vooral een artiest horen die volledig op zijn gemak is met zijn eigen stem en stijl, en die niet schroomt persoonlijke gevoelens en sociale observaties te combineren. “Used to Be a Sweet Boy” en het fantastische “The Lazy Sunbathers” bieden korte, poëtische intermezzo’s, terwijl “Speedway” het album afsluit met een opgewekte, bijna theatrale flair. Voor mij is dit album nog steeds het bewijs dat Morrissey, na jaren van zoeken en experimenteren, zijn eigen sologeluid volledig had gevonden en daarmee zijn solocarrière definitief op het hoogste niveau bracht.

Vanavond in de speler en hij valt ook nu weer goed. Met Years of Refusal levert Morrissey een album af dat barst van de energie en overtuiging. De opener zet meteen de toon. “Something Is Squeezing My Skull” barst los met een haast opgejaagde energie, een compacte song die meteen duidelijk maakt dat Morrissey geen moment tijd wil verspillen. “When Last I Spoke to Carol” en “One Day Goodbye Will Be Farewell” tonen een meer contemplatieve kant, waarin Morrissey reflecteert op afscheid en vergankelijkheid. Het gitaarspel van Boorer en Tobias blijft daarbij opvallend elegant; hun partijen ondersteunen de zang zonder ooit te opdringerig te worden. De slotfase geeft het album een verrassend emotionele lading. “It’s Not Your Birthday Anymore” en “You Were Good in Your Time” behoren tot de meest ingetogen momenten van de plaat en laten horen hoe goed Morrissey nog altijd ballads kan dragen.

De kritiek dat het album te gespierd zou klinken en te ver van het Smiths-geluid zou staan, voelt wat mij betreft eigenlijk misplaatst. Wie goed luistert, hoort juist hoe Morrissey’s melodieën en dramatiek nog steeds uit dezelfde bron komen — alleen met de kracht van een artiest die twintig jaar verder is. In dat opzicht klinkt Years of Refusal bijna als een denkbeeldige blik op hoe The Smiths in de eenentwintigste eeuw hadden kunnen klinken. Het album bezit dezelfde koppige onafhankelijkheid die ook zijn werk met The Smiths altijd heeft gekenmerkt, en bewijst dat Morrissey ook in een latere fase van zijn carrière nog altijd albums kan maken die energie, karakter en melodisch vakmanschap combineren.

Vanavond weer even in de speler, wat een fantastische plaat blijft dit toch. Morrissey klinkt hier scherper, strijdbaarder en melodieuzer dan in lange tijd. Tekstueel en muzikaal zit alles op zijn plaats. Het was alsof de jaren van relatieve stilte zijn pen alleen maar hadden aangescherpt. “America Is Not the World” opent met directe maatschappijkritiek, gevolgd door het compacte en vlijmscherpe “Irish Blood, English Heart”, een single die meteen zijn terugkeer bezegelde.

Halverwege het album volgt een indrukwekkende reeks nummers die stuk voor stuk blijven hangen. “The World Is Full of Crashing Bores” en “How Could Anybody Possibly Know How I Feel?” combineren zelfspot met melodische kracht. “First of the Gang to Die” heeft een bijna triomfantelijke energie, terwijl “Let Me Kiss You” een ingetogen klassieker is die direct ontroert. Het zijn stuk voor stuk nummers die moeiteloos laten horen waarom Morrissey ook ver na het tijdperk van The Smiths relevant bleef. Hij had dat verleden niet nodig om zijn identiteit te dragen; hij had het allang overstegen.

Met “All the Lazy Dykes”, “I Like You” en het afsluitende “You Know I Couldn’t Last” wordt het album krachtig afgerond. Vooral die laatste track voelt als een samenvatting van zijn volharding: koppig, zelfbewust en emotioneel geladen. You Are the Quarry is een ultiem hoogtepunt, een plaat waarop alles samenkomt — melodie, ironie, engagement en vakmanschap. De bonusnummers op de speciale editie zijn ook van hoog niveau en zeer de moeite waard!