Een alleraardigst jaren 80 album. Ik heb het in het verleden nooit echt serieus genomen maar daar heb ik het album toch wat tekort mee gedaan. Hier zit van alles in wat de jaren 80 bijzonder maakte muzikaal gezien. Het is een bijzondere kruisbestuiving van allerlei bands. Ik hoor hier terug, Talking Heads, Japan, Shriekback (bas) en een nummer als In Between Sleep and Reason en Nation Of Followers doen mij heel erg denken aan het uitstekende TENT (van eigen bodem). Ik ben zelf het meest gecharmeerd van de mannelijke zang maar het geheel is uitermate sfeervol en ook de opnamekwaliteit is prima in orde. Lekker om weer een keer te draaien.

Dit weekend zit ik even te grasduinen in mijn Mark Langegan vaults. Ik zie dat ik nog niets bij dit album heb geschreven, dat zet ik bij deze even recht. Via dit album is mark Lanegan in 2017 opnieuw bij mij in beeld gekomen. Ik was na het (voor mij) teleurstellende Bubblegum album de interesse wat verloren. Dat veranderde weer toen ik dit album hoorde.

Mark Lanegan staat bekend om zijn vermogen om genres te overstijgen, en op Gargoyle doet hij dat op indrukwekkende wijze. Het album, en specifiek het titelnummer, mengt zijn typische rauwe, donkere rock met invloeden van synthpop, post-punk, en elektronische muziek. Dit resulteert in een gelaagde sound die zowel melancholisch als groots aanvoelt. De combinatie van donkere elektronica en Lanegans diepe, gruizige stem creëert een bijna filmisch gevoel.

Hoewel Mark Lanegan zijn wortels in de grunge heeft (hij begon zijn carrière als frontman van Screaming Trees), blijft hij zichzelf muzikaal heruitvinden. Gargoyle is een perfect voorbeeld van hoe hij zijn stijl verder heeft ontwikkeld, waarbij hij elementen van donkere, bijna gotische elektronica toevoegt aan zijn rockbasis. Deze evolutie zorgt ervoor dat het album fris aanvoelt, maar nog steeds trouw blijft aan zijn unieke stijl.

Samengevat is Gargoyle bijzonder vanwege de krachtige combinatie van Lanegans doorleefde stem, de samensmelting van verschillende muzikale stijlen, en de diepgaande, mystieke teksten. Het album is een reflectie van een artiest die blijft evolueren zonder zijn kern te verliezen, en het roept een unieke sfeer van duisternis, schoonheid en melancholie op.

Laat ingestapt met dit album maar ik ben plezierig verrrast door het hoge jaren 80 gehalte wat hier in zit. Had zo in de John Peel show gepast. Dit soort muziek kwam je destijds veel tegen in bepaalde wavy kroegen. Dit is meer post-punk dan wat er tegenwoordig voor post-punk door moet gaan, de invloeden vliegen alle kanten, het neigt wat naar de Gun Club met vleugjes Wipers en ik hoor er ook wat Dead Kennedys in en de gruizige stem van Lanegan past er perfect bij. Gitaarwerk neigt soms naar Joy Division, maar ook Sisters Of Mercy. En zo kan ik nog wel wat namen opnoemen, leuke verrassing deze plaat!

I felt its sound, Down to my darkest, deepest root, I heard two bells ringing at once

Prachtig...

Deze vanavond weer eens op de speler, heb diep in de geldbuidel getast om 'm nu ook eindelijk op vinyl te hebben. Prachtplaat met fantastisch gitaarwerk van MWP en een aantal zeer bijzondere nummers met een licht romantisch poëtische inslag. Marty was schijnbaar wat hoteldebotel ten tijde van de opnames van dit album. Ook al denk ik dat de dame in kwestie waar Kiss You To Death over gaat nu niet meer in beeld is.. MWP was de meest dynamische gitarist van The Church en vooral tijdens zijn solo's vlogen de bijzondere sferen door de atmosfeer. Dat kwam ook Bij All About Eve goed uit de verf. Anyway, de beste man kan bij mij niet veel muzikaal fout doen dus dit was weer een avondje ouderwets genieten.

Deze ook aangeschaft na het lezen van de berichten hier op MuMe. Inderdaad dikke shoegaze invloeden ook al houden de Groningers de balans prima in het oog. Dat is vaak mijn probleem met veel shoegaze, op een gegeven moment duurt het allemaal wel erg lang en wordt het eentonig. Misschien lekker als je stoned op de bank ligt, maar voor mij als "normale" luisteraar verdwijnt de interesses dan als sneeuw voor de zon. Dat is hier niet het geval, prima plaat en een leuke verrassing.

Voor de geïnteresseerden: Merch | meadowlake - meadowlake.bandcamp.com

Oei oei Michael wat doe je me nu aan? Als longtime follower slik ik al decennia lang alles naar binnen wat je uitbrengt en daar heb ik nog nooit spijt van gehad, tot vandaag. Ik moet het album nog wat in laten zinken maar de eerste indruk is toch matig. Het klinkt allemaal wat futloos en en zelfs wat onvast en wiebelig qua stem (Ambrosius, Tout Suite!). De man heeft een zeer beroerde tijd achter de rug maar schijnt (gelukkig) weer opgeklommen te zijn uit het dal der verslavingen. Ik heb (en hou) altijd een groot zwak voor deze Britse singer songwriter maar dit album valt toch wat tegen. Ik ga er komende week nog wat uitgebreider voor zitten.

Deze afgelopen weekend op de kop getikt voor een habbekrats. Even snel beluisterd voor aankoop maar de vinkjes stonden al snel allemaal op groen dus vervolgens de beurs getrokken. Modern English is een oude bekende en vooral het debuutalbum heeft nog steeds een prominente plek in mijn 4AD verzameling. Dat dit album onder de radar is gebleven is wel heel apart. We zijn natuurlijk wel 30 jaar verder (1987-2017) en 4AD is ook niet meer wat het geweest is maar dit had nog gewoon onder de 4AD vlag kunnen staan. De band heeft dit album in eigen beheer uitgebracht en ik ben blij dat ze dit gedaan hebben en dat de nummers niet op de plank zijn blijven liggen. Een prima album wat eigenlijk wel herkenbaar Modern English is maar ook goed op zichzelf staat. Het is dus geen uitgebluste versie van een oud album. Echt een aanrader voor mensen die deze band vroeger een warm hard toedroegen.

Positieve Uitschieters: You’re Corrupt, Trees, Something's Going On, Sweet Revenge en Flood of Light

Er is nog iets wat een nog grotere deceptie kan zijn en dat is de artiesten in het echt een tijdje meemaken. Dat kan de afknapper van de muzikale liefde zijn, ik heb dat een paar keer meegemaakt en ben daar wel aardig van genezen. Muzikanten zijn natuurlijk ook gewoon mensen en ze op een voetstuk plaatsen is nooit goed en zeker niet gezond. Maar als de ego's dusdanig zijn dat ze zelf ook zijn gaan denken dat ze heel bijzonder zijn dan kan dat voor behoorlijke rare situaties zorgen. Zeker als de desbetreffende artiest (gratis) bij je thuis verblijft ook nog zware interesse in je geliefde heeft en daar schaamteloos denkt mee weg te komen. Mijn motto is nu dus, artiesten ontmoeten? Nee bedankt, in ieder geval niet verder dan de voordeur, ik hou het liever bij mijn eigen muzikale beeldvorming en lees liever een goede biografie of liner notes bij een release. Zoals deze dus...

What Kind of People Live in These Houses deed mij afvragen, in wat voor soort huis woont onze Mozzer egenlijk? En toen kwam ik deze tegen: Morrissey's house on the Irish coast of Cork is up for sale . Zo zie je maar weer waar een song toe kan leiden...