Zeer fraai album van Van the Man (en nee ik bedoel zeker niet Ruud van Nistelrooij, dat zou blasfemie zijn, er is maar 1 Van the Man en dat is zeker niet RvN). Ik heb deze lang niet meer gedraaid en dat is toch wel een minpunt van mijn kant. Wat een beauty blijft dit, veel nummers heb ik leren kennen doordat de Waterboys ze zo fraai coverden, en ook al was ik toen al in het bezit van diverse Van Morrison albums , deze had ik nog niet. Ik ben destijds ingestapt met Moondance. Ik heb inmiddels nagenoeg het hele VM arsenaal in de kast staan en dit blijft toch wel een van de mooiste albums. Ik sta ook wel een beetje te kijken van de geluidskwaliteit want in 1968 was men nog niet zover als tegenwoordig, veel albums waren toen volgens mij ook nog mono. Ik ga mij op korter termijn ook nog even wagen aan de live versie van dit album.

Deze recent op de kop getikt, is destijds helemaal aan mij voorbij gegaan. Muzikaal klinkt het album vertrouwd: een soepele mix van blues, soul en jazz, gedragen door een relaxte / ontspannen band en Morrisons karakteristieke, doorleefde stem. De teksten zijn maatschappij kritisch, scherp en soms prikkelend, maar de commotie die daarover ontstond lijkt 4 jaar later toch wel overtrokken.

Van Morrison is altijd een observator geweest en dat hoort bij zijn artistieke persoonlijkheid. Dat dat veel fans destijds niet aanstond verwonderd mij wel wat. Een muzikant bepaalt tenslotte zélf wat hij wil zeggen en hoeft geen kniebuiging te maken voor fans of critici, ook al is dat niet altijd commercieel. Bovendien: muzikaal is dit gewoon typisch Van Morrison, muzikaal zeer herkenbaar, soepel en wederom vakmanschap van hoog niveau. Dus u raadt het al, een lekker album...

Daar zou iemand met jouw MuMe naam juist gek op moeten zijn, tegenpolen immers?

Anyway, ik benader dit album wat van een andere kant. Ik heb sowieso mega bewondering voor Van the Man, om zijn eigenzinnigheid maar natuurlijk vooral om zijn kwaliteiten als songwriter. Daarmee heeft hij zichzelf ruimschoots bewezen de afgelopen decennia. Wat ik hier leuk aan vind is dat hij een genre aanpakt waar ik niet echt bekend mee ben en dus zijn het voor mij (grotendeels) onbekende nummers. Skiffle is een muzieksoort die in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw in het New Orleans van de Verenigde Staten ontstond en afgeleid was van Amerikaanse dixieland, folk, blues en jazz. Ik zie het dus meer als een eerbetoon aan het verloren Skiffle genre en een manier om "jongere" mensen hiermee in aanraking te brengen.

Op dit bluesy jazz, of is het jazzy blues album wordt mee gespeeld door enkele muzikanten waarmee Van Morrison al sinds de zestiger jaren regelmatig heeft samen gewerkt. Van de eigen composities van Van Morrison is Too much trouble een jazzy nummer en Transformation een soul-achtige song. De overige drie zijn blues nummers. Fame is eerder opgenomen door Morrison in 2003 op zijn album What ’s Going Wrong With This Picture? Ordinary people stond eerder op The Philosopher ’s Stone uit 1998. Wat ook wel grappig is dat ik telkens het gevoel heb dat onze eigen Kaz Lux meezingt op het nummer Fame maar ik zie zijn naam nergens staan dus het zal iemand zijn die net zo'n stem heeft en dat zijn er maar weinig.

Wat een geneuzel allemaal over de opvattingen van Van Morrison. Hij heeft gewoon kritiek op het beleid en is het daar niet mee eens. In de jaren 60 was je dan een protestzanger, in de jaren 80 punk en in de jaren 20 ben je een wappie. Tsja ik denk dat ik dan toch meer sympathie heb voor de jaren 60/80 insteek. En laten we ook niet vergeten dat Van uit een periode komt dat er nog sprake was van individuele vrijheid en dat dat ook een groot goed was. Iets wat heden ten dage grotendeels verdwenen is bij de mobilo generatie. Ze offeren hun privacy probleemloos op voor gemak en luxe, een zorgwekkende state of mind maar dan zal ik ook wel een wappie zijn, of een wuppie en ook vaak een wippie. Anyway, lekker album weer en laat de beste man lekker doorgaan want ze gaan er hier in als koek.