Dit album voor het eerst sinds jaren weer gedraaid maar de liefde was weer snel bekoeld na het beluisteren. Leuk voor de heb, meer niet helaas... Ik sluit mij aan bij Arthur Bekker, ook ik vind dit album veel minder dan de voorgangers. Ik ken Kiem nog van de alternatieve jaren 80 feesten waar de muziek van Kiem regelmatig voorbij kwam. Ook de VPRO draaide Kiem regelmatig op woensdagavond (John Peel?) weet ik nog. Samen met Fat Gadget, Scraping Foetus etc. De tekst van Land Of Wooden Shoes is eigenlijk te erg voor woorden, dat laat precies zien waar naar mijn mening veel Nederlandse bands slecht in waren in de jaren 80, goede Engelse teksten, dit is gewoon kleuter niveau. Let wel, veel Nederlandse bands, niet alle Nederlandse bands, er waren ook genoeg die boven kleuter niveau presteerden voordat ik boze Mumers over mij heen krijg. Ik denk dat ik Kowalski nog maar een keer opzet met Schlagende Wetter

Tsja, wat een bijzondere observatie hierboven. Hoe kun je dit in de vredesnaam gaan vergelijken met Lightnin' Hopkins en John Lee Hooker. Dat is hetzelfde als de Beatles vergelijken met Coldplay. Dit komt uit een heel ander tijdperk als Hopkins en Hooker. De opnametechnieken zijn (gelukkig) verbeterd en ook de instrumenten zijn beter als toen. Of de oude blues beter is als de nieuwe blues is ook discutabel maar dat mag een kwestie van smaak zijn. Ik vind het persoonlijk vaak wat interessant doenerij. Ik heb groot respect voor deze band en het vakmanschap straalt ervan af. Het zijn volwassen bluesnummers gespeeld door goede muzikanten en ook op de zang valt niets aan te merken. Als je bij King of The World geen liefde voor de blues hoort dan mis je toch wel ergens een afslag. Ik was vooraf ook wat sceptisch maar na het beluisteren van diverse nummers heb ik alle albums gekocht, zowel op CD als vinyl. Kan de band ook weer een biertje kopen.

Jupiter 13 vind ik een van de sterkste albums van Kilbey en Kennedy. Hier werkt alles samen: Kilbeys karakteristieke zanglijn en bas geven de nummers een kern van menselijkheid en emotie, terwijl Kennedy met zijn subtiele synths, texturen en toetsen de ruimte schept waar die melodieën volledig tot hun recht komen. “ADSR” opent strak en melodieus, met Kilbeys stem duidelijk op de voorgrond en een baslijn die de spanning subtiel ondersteunt.

Het titelnummer “Jupiter 13” vormt het centerpunt: negen minuten waarin de lagen langzaam groeien, de atmospherics van Kennedy het nummer dragen en Kilbey zich vrij beweegt in zowel zang als baslijnen. Het voelt als een zorgvuldig opgebouwde reis zonder dat iets ooit overbodig is. Ook nummers als “No Attachment” voegen extra kleur toe, met akoestische gitaarsolo en subtiele pianopartijen die de sfeer verder verdiepen. De stem en bas van Kilbey krijgen alle ruimte, Kennedy’s atmospherics omhullen ze en maken het album compleet. Dit is een van hun meest overtuigende platen.

Ik heb de Kong collectie vandaag weer eens uit de kast getrokken. Dit is wel mijn favoriete Kong plaat en het klinkt nog steeds als een klok. Toch wel onvoorstelbaar dat deze Nederlandse band zo weinig punten scoort, ook op deze website. Dit blijft toch wel een zeer bijzondere band met waanzinnige muzikanten en ze hebben zo langzamerhand toch wel een behoorlijk groot repertoir opgebouwd. Het zal niet ieders kopje thee zijn omdat het merendeel van de nummers instrumentaal is maar voor liefhebbers van bands als Porcupine Tree en Ozric Tentacles is dit een aanrader. Porcupine Tree is iets meer rock gericht en Ozric meer space rock, Kong dwarrelt daar wat tussen met af en toe een mela en fusion uitstapje. Freakcontrol blijft een heerlijk album om af en toe weer eens lekker luid te draaien!

Het debuutalbum van Kowalski, Schlagende Wetter, is een album dat voor die tijd ongehoord was: industrieel, agressief en experimenteel, met een eigen, onmiskenbare signatuur. De plaat opent met “Der Korper Bin Ich”, meteen een confrontatie met het oor. De ritmes zijn scherp, de elektronica en geluidsexperimenten stuwen alles vooruit. “Stahlmaschinen” en “Komm Hier” bewijzen hoe gedurfd de band was: conventionele instrumenten werden verruild voor snijfakkels, slijpapparaten en andere ongebruikelijke geluidsgeneratoren. De ritmesectie en Braune’s drums vormen een stuwend fundament dat de chaos van geluiden in een strakke greep houdt. Het is bombastisch, teutoons en ongepolijst op een manier die alleen een Duitse band kan overbrengen.

“Eine Peinsame Zeit” en “Indianer” combineren agressie met structuur, terwijl “Ultradeterminanten” en “Massenhass” tonen hoe ritmische discipline en vrije experimenten elkaar versterken. Fellensiek’s zang, soms schreeuwend tegen het volume van de instrumenten op, vormt een menselijke schakel in een vrijwel mechanisch universum. Zijn teksten, doorspekt met filosofische quotes en spontane uitroepen, laten zien dat de band juist de absurditeit van extremistische ideologieën belichtte – een intentie die door sommigen onterecht werd verkeerd begrepen als neonazistische sympathie. In werkelijkheid stond Kowalski volledig tegenover dergelijke denkbeelden en legde hun muziek juist een kritische, ironische nadruk op de belachelijkheid van die ideeën. Ik blijf dit een bijzonder album vinden wat ook heden ten dage nog actueel is gezien de huidige wereldontwikkelingen.