Dit album altijd links laten liggen om de een of andere reden. Kwam nu de 2024 vinyl reissue tegen met een prachtige hoes voor een heel klein prijsje. Gewoon meegenomen voor de gein en om de verzameling compleet te maken. Ik ben vanaf den beginne altijd meer een (vroege) New Order dan een Joy Division liefhebber geweest en ben JD later wat meer gaan waarderen mede door mijn vriendin die weer meer van J.D houdt dan van N.O.

Anyway, dit is eigenlijk best wel een prettige eye-opener moet ik bekennen, het rammelt aan alle kanten maar het is veel beter dan wat ik verwacht had. Heeft wat meer pit en is wat meer punky dan het latere JD werk en het doet mij ook erg denken aan Adrian Borland's (Pre Sound) Outsiders project. Ook kun je hier goed horen waar een band als Spasmodique haar invloeden vandaan haalde. Leuke verassing dit!

Ik zit dit album na heel veel jaar weer eens te beluisteren, nadat ik eerst het debuutalbum weer heb gedraaid. Ik moet bekennen dat ik dit album nu een stuk beter kan waarderen dan toen het uitkwam in 1987. Ik vond het toen wat een afknapper na het meer dan prima debuutalbum. Ik snap nu niet meer waarom ik dat vond want dit borduurt voort op dezelfde stijl als Perfect Punishment. Ook al is het debuut wat meer wavy.

Dit album klinkt wat meer volwassen, misschien af en toe wat flauwe toetspartijtjes (Devil and the Deep Blue Sea) maar vooral het bas en gitaarwerk zijn prima. Met wat hints naar T.C. Matic. Ook zijn de drums/percussie prima en zeer herkenbaar, de stem van Thijs Helfrich moet je van houden maar voor mij is dat geen probleem. Als ik dan toch een noot van kritiek moet geven dan is het dat beide albums wat aan de korte kant zijn, het zijn eigenlijk mini albums. Daar had wel wat meer in gezeten denk ik. Natuurlijk weer uitgebracht op het destijds übercoole label Top Hole met het mooiste logo uit de muziekgeschiedenis.

Er schijnt in 2023 weer een nieuw album van de heren te komen, ben benieuwd!

Deze laatst uit de grabbelbak meegenomen. Prima plaat en het zijn natuurlijk ook wel een stel rasmuzikanten bij elkaar met vele jaren ervaring. Je moet dit inderdaad wel even los van Brood zien want die had toch wel echt zijn eigen inbreng. Kwalitatief zit het muzikaal prima in elkaar, ook al neigt het soms wel wat naar cliché rock en roll. Vooral het gitaarwerk van Lademacher en Hollestelle is weer top, de zanger is ook prima maar mijn grootste probleem zijn toch wel de teksten, die trappen in elke (rock en roll) valkuil die er maar is en dat haalt het geheel toch wel wat naar beneden.

Het krampachtige Engels zat er bij Brood niet in, dus dat is hier in dit geval wat de misser in mijn optiek. Ik verbaas mij al vele decennia over het feit dat Nederlandse bands in het algemeen vaak slechter met Engels zijn dan Belgische bands. Wat is dat toch? Ik zit wat te twijfelen tussen 3 sterren en 3,5 maar geef toch een 3,5 voor de vele jaren muzikaal plezier die deze heren mij alles bij elkaar toch wel gegeven hebben de afgelopen 40-45 jaar.