Ik heb een vreselijk zwak voor dit album, dat staat na vele jaren nog steeds overeind. Favoriete PF albums zijn Wish you Heren en Animals maar deze komt daarna al vrij snel om de hoek kijken. Dat heeft ook met het thema te maken en de geluidskwaliteit in de bijna theatrale stukken. The Fletcher Memorial Home bezorgt mij ook nu nog het nodige kippevel en met Not Now John gaat het volume weer even lekker voluit. Op dit album komen de persoonlijke frustraties van Waters goed naar boven drijven.

Het verlies van de vader van Roger Waters tijdens de Tweede Wereldoorlog veranderde de kijk op het leven van de oprichter van Pink Floyd permanent, ondanks het feit dat hij te jong was om directe herinneringen aan zijn vader te hebben. Waters was nog maar vijf maanden oud toen zijn vader in 1944 sneuvelde tijdens de Slag om Anzio. Het is wel een van de hoofdredenen waarom Waters zijn hele volwassen leven een obsessief anti-oorlogsstandpunt heeft aangenomen.

Het blijft verder een triest gegeven dat de mensheid schijnbaar maar niet kan leren van het verleden gezien het huidige oorlogsgebeuren in het Oostblok en het Midden Oosten. Dat staat ook weer garant voor jarenlange trauma's van de slachtoffers en daarmee is dit album ook weer helemaal aktueel.

Bossanova laat een zonnigere, speelsere kant van de Pixies horen, maar behoudt de scherpe energie van eerdere albums. Tracks als Velouria en Dig for Fire hebben een surf- en space-rocksfeer die ruimtelijk en hypnotiserend aanvoelt, terwijl Cecilia Ann en Ana korte, speelse explosies bieden van dynamiek en karakter. De band experimenteert met melodie en ruimte, waarbij Kim Deals zang subtiele warmte toevoegt en Loverings ritmes het geheel stuwen.

Nummers zoals The Happening en Havalina combineren duistere, vreemde teksten met pakkende hooks, waardoor het album een constante afwisseling biedt tussen lichtvoetigheid en intensiteit. Persoonlijk voelt Bossanova als een avontuurlijke reis door hun universum: speels, eigenzinnig en vol verrassingen, een album dat minder compact maar rijker en luchtiger is, en laat zien dat de Pixies voortdurend hun geluid durfden uit te breiden.

Met Doolittle bereikten de Pixies hun creatieve piek. Het album balanceert chaos en melodie op bijna perfecte wijze. Debaser opent explosief, een statement van rauwe energie en absurde teksten, terwijl Here Comes Your Man laat zien dat de band ook toegankelijke melodieën kan schrijven zonder hun eigenzinnige karakter te verliezen. Monkey Gone to Heaven combineert ecologische thema’s met hypnotiserende ritmes, en toont hun vermogen om serieuze onderwerpen met kunstzinnige flair te verpakken.

De kortere tracks, zoals Tame en Crackity Jones, zijn compact, explosief en onvergetelijk. Persoonlijk voelt Doolittle voor mij als een album dat telkens nieuwe details onthult: de gelaagde gitaarlijnen, de dynamiek tussen Francis en Deal, de speelsheid in absurdistische teksten. Het is een tijdloos werk dat hun invloed op grunge en alternatieve rock decennialang heeft bepaald, een meesterwerk dat zowel opwindend als meeslepend blijft.

Na mijn "vernietigende" uitspraak over Nirvana geen reacties meer sinds mei 2021. Tistochwat. Dit album vandaag weer even op de speler en ik vind het nog steeds een prima album. Heb de oude albums dit weekend ook weer even gedraaid en dan valt (voor mij) wel goed op dat de stem van Kim Deal en haar (plectrum) baswerk wel wordt gemist. Die gaven dat extra bijzonder randje wat Paz Lenchantin niet heeft. Die bast en zingt gewoon in dienst van de band, niets mis mee, maar ook makkelijk te vervangen zonder dat het opvalt. De rest van de band speelt hier echter heel erg goed. Ook wel leuk dat Vaughan Olivier het artwork weer heeft verzorgt. Dit is al met al dus een prima plaat en ik ga 'm toch een stukje opwaarderen.

Surfer Rosa is rauw, intens en volledig eigenzinnig. De productie van Steve Albini laat elk instrument ademen, van Santiago’s scherpe gitaarlijnen tot Loverings stuwende drumpatronen, terwijl Black Francis’ vocale extremen spanning en drama toevoegen. Openingstracks als Bone Machine en Break My Body grijpen je bij de keel en laten zien dat de Pixies niet in conventies denken: korte, explosieve nummers met onverwachte dynamische wendingen.

Gigantic en Where Is My Mind? tonen het contrast tussen melodie en chaos, waarbij Kim Deals warme achtergrondzang en pakkende hooks de rauwheid breken. Persoonlijk voelt het album bij elke luisterbeurt anders: de intensiteit, de vreemde teksten, de plotselinge wendingen – het is een album dat je voortdurend verrast en intrigeert. Surfer Rosa is een rauw meesterwerk dat de Pixies als pioniers van de alternatieve rock vestigt en nog steeds een onmisbaar tijdsdocument is.

Trompe le Monde voelt als een laatste krachtige uitbarsting van de oorspronkelijke Pixies. Het album klinkt scherper en harder dan zijn voorgangers, met een bijna futuristische energie. Vanaf de titeltrack en Planet of Sound word je meteen meegesleurd door stuwende gitaren en de onvoorspelbare zang van Black Francis. Joey Santiago’s gitaarwerk klinkt fel en hoekig, terwijl David Loverings strakke drums de nummers voortstuwen. Tracks als Alec Eiffel en U-Mass combineren hun kenmerkende dynamiek met pakkende hooks, terwijl Head On een rauwe, bijna punkachtige directheid heeft.

Opvallend is de fascinatie voor ruimte en wetenschap, hoorbaar in nummers als Bird Dream of the Olympus Mons en Space (I Believe In). Die thema’s geven het album een vreemde, bijna kosmische sfeer. Met het meeslepende Motorway to Roswell bereikt het album een sterke climax. Voor mij voelt Trompe le Monde als een energiek en eigenzinnig slotstuk van de klassieke periode van de band.

Volgens veel mensen de beste plaat van de Sprouts, ik weet niet of ik die mening deel maar het staat zeker in mijn persoonlijke PS top 3. Een heel ander geluid dan het debuut Swoon en daar worden meteen de vruchten van geplukt. Het heeft dezelfde typische Sprout sound maar is veel coherenter met een veel betere track volgorde. De productie van Thomas Dolby gooit daar ook nog een behoorlijke duit bij in het zakje. When Love Breaks Down is natuurlijk een gigantische klassieker. Prachtig nummer en de schoonheid van het nummer zit ook mede in de gelaagdheid van het nummer.

Draai dit op een goede stereo set of koptelefoon en je blijft met je mond open zitten van verbazing hoe mooi dit opgenomen is. Ook de rest van het album is van grote klasse en dit album hoor je eigenlijk ook in zijn geheel tot je te nemen. Net als een goede 3 gangen maaltijd met een goed glas wijn, waarbij alles op elkaar afgestemd is. Dit album is in zijn geheel een beleving en mag eigenlijk in geen enkele serieuze muziekverzameling ontbreken. Ik moet ook nog steeds lachen om de typische Engels humor van Paddy met teksten als: "I hear you've got a new girlfriend. How's the wife taking it?" van Moving The River.

Ik ga binnenkort de 2019 remaster nog aanschaffen, ik draai op dit moment de originele 1985 vinyl versie. Ben benieuwd of de remaster beter klinkt.

Het debuutalbum van de Sprouts, een zeer eigenzinnige plaat met zeker voor die tijd rare twists en turns. Ik weet dat veel vrienden van mij dit destijds totaal niet trokken, rare schizofrene muziek vonden ze het. Geen muziek om op te zetten tijdens een gezamenlijk muziekavondje, wel muziek om je (alleen) in onder te dompelen als je ervoor in de stemming bent. Er staan zeer fraaie nummers op en ook wat mindere broeders, het heen en weer gehussel van sferen zorgt waarschijnlijk ook voor de wat onrustige beleving. Zo zit je in vervoering te luisteren en zo gaan de wenkbrauwen weer omhoog van moet dit nou Dit zal zeker niet ieders kopje thee zijn maar het blijft wel een bijzondere plaat. Ik weet nog dat ik een review destijds gelezen heb dat Paddy zelf de linernotes geschreven had, deze zijn op de binnenhoes zogenaamd geschreven door een of andere niet bestaande journalist. Wel lachen, je eigen plaat positief promoten in de linernotes. Je blijft lachen met die Engelsen.