Prachtig album met een duidelijke insteek voor de Amerikaanse markt. Billy Idol is de cliché man in the flesh en in interviews soms lachwekkend (onzeker). Zijn poses en gebaartjes deden het misschien goed toen hij jonger was en de tienermeisjes natte dozen kregen van zijn moves en blonde piekhaar. Die tijden zijn inmiddels voorbij. Ten tijde van deze plaat was hij echter wel het mannetje en ondanks zijn imago schuilt er een gedegen songwriter in hem. Het gitaarwerk van Steve Stevens (hoe cliché kun je een naam maken) is waanzinnig goed en ook erg lekker. Billy heeft een toffe stem en de productie van Keith Forsey maakt er een homerun van.

Wat ik zelf ook wel interessant vind is dat Billy helemaal aanwezig was bij het begin van de punk scene in Engeland en hij staat ook helemaal vooraan (met Siouxsie) bij het eerste live optreden van Joy Division en ook bij de Sex Pistols. Hij was er dus echt bij in de opkomende punk scene en was toen de zanger van Generation X. Dat is ook wat ik bij Billy Idol vaak niet begrijp, hij hoeft zich niet zo krampachtig te bewijzen door stoer en nonchalant te doen, hij is interessant genoeg van zichzelf. Zal de testosteron wel zijn.

Dit is een meer dan prima album wat heel wat draaiuurtjes in huize Rainmachine heeft gemaakt. Ik pak 'm ook nu nog regelmatig even uit de kast voor een potje ongegeneerd knallen. Er is ook nog een MTV Unplugged versie van dit album en ook daar is het gitaarwerk belachelijk goed. Daar kun je ook goed horen dat deze nummers goed in elkaar zitten.

Tsja als mensen dit nog neerzetten als matig en slecht dan snap ik er niets meer van. Dit unplugged album laat namelijk goed horen dat het muzikaal zeer goed in elkaar zit. Het gitaarwerk is echt belachelijk goed en ik weet zeker dat de meeste gitaristen hier compleet op zouden stranden. Ik had ook niet verwacht dat Stevens in het echt zo goed zou spelen, dat het een hoop studiotrucjes waren maar dat is dus niet het geval. De man is gewoon een waanzinnige gitarist en het wordt allemaal retestrak en knap gespeeld. Ik vind de nummerkeuze niet helemaal okay maar dat is persoonlijk en doet niets af aan de kwaliteit. Ik heb de video ook maar die laat ik in de kast staan want dan ga ik mij ergeren aan het semi stoere gedrag van Billy, dat hoeft van mij dan weer niet. Ik hou het bij de muziek en zang en dat is dik in orde.

Deze van de goede Sint gekregen dit jaar. Ik ben een liefhebber van de Gavin Harrison incarnatie van Pineapple Thief, heb de band in die periode ook een paar keer live gezien in de Boederij. De eerdere pre Harrison platen kunnen mij (helaas) matig bekoren. Bruce Soord lijkt mij verder een ontzettend aardige gozer. Maar nu de plaat, tsja, zeker niet slecht en prettig om naar te luisteren. Maar ik krijg de hele tijd zo'n vreemd beeld van Bruce die op zijn slaapkamer op zijn gitaar zit te tokkelen in zijn Steven Wilson pyama en dan op het eind van de avond heerlijk onder zijn Porcupine Tree dekbed glijdt. En dan vlak voor het slapen gaan mijmert, ooit wordt ik net zo groot als Steven!

Toch een punt naar beneden want ik stoor mij toch teveel aan de matige geluidskwaliteit (op vinyl) van deze dubbelaar. Dat zou anno 2021 toch niet meer nodig moeten zijn. Afgelopen week weer even geprobeerd maar deze verdwijnt weer voor een hele tijd in de kast.