'The End' is een puike opener maar dan heb je het beste ook wel gehad. Braafjes, saai, huistuinenkeuken, spruitjeslucht, en dit geldt allemaal zeker voor de slappe cover van de Kings of Leon. Soms een kleine opleving (Soljah, Elijah) maar veel te mager om te boeien.

1,5*.

http://3voor12.vpro.nl/mijn3voor12/Caroline/weblog/36892848

Pas 18 jaar (al valt dat niet te horen) en dan zo'n prettig plaatje uitbrengen, het is niet iedereen gegeven. Mooie folky liedjes met net iets meer pit dan bijvoorbeeld Sonya Kitchell. Stem en sfeer doen in sommige songs wat denken aan Alela Diane (vooral My Manic and I had zo op The Pirate's Gospel gezet kunnen worden). File Under Talent.

3,5*.

Ik mis de grap blijkbaar, en moet dan ook nog harder lachen om de Dikke Lul Band. Die overigens ook muzikaal meer voorstellen.

Nee, dit is he-le-maal niks in mijn oren. Eén sterretje, maar vraag me niet waarvoor.

Nog best een afwisselend plaatje van deze charmante mevrouw uit Nashville met folky (f)luisternummertjes, wat country en ook wel uptempo werk. Nav een concert deze plaat beluisterd en er staan een paar mooie samenwerkingen op (het duo Crimson Underground en Wolf Like Me (cover blijkbaar) vind ik het beste). Voor de rest luistert het lekker weg, buiten die ene misser dan (het werkelijk oervervelende Nothing to do with your love).

Live vond ik Lisa een paar jaar terug erg indrukwekkend, maar de plaat haalt dat niveau toch niet. Soms is het wat al te kabbelend, en At Swim wordt niet geholpen door het feit dat verreweg het minste nummer (Prayer for the dying) meteen aan het begin staat.

Gelukkig blijft de stem van Hannigan altijd fier overeind staan, én staat er een song met eeuwigheidswaarde op deze plaat, en dan heb ik het natuurlijk over het ongeëvenaarde We, the Drowned. Wat een nummer is me dat!

Na het uitstekende debuut kan deze mij absoluut niet smaken van het voormalige Australische Idols-sterretje. De nummers en vooral de teksten zitten een stuk simpeler en zelfs kinderachtiger in elkaar en Mitchell lijkt dat schattige, frisse en quirky girl-next-door gevoel helemaal kwijt te zijn. Op opener Providence wordt ze dan nog gered door een sterke songopbouw maar daarna gaat het hard bergafwaarts. Nee, deze verzameling nikszeggende popliedjes snel vergeten en Wonder maar weer boven tafel halen...

Don’t you ever dare think she was weak-hearted
She led me to the woods where our church was started

Wat een geniale plaat is dit, zo groots en toch persoonlijk, theatraal en toch intiem, gebouwd rond een triest thema maar toch gevuld met schoonheid en troost. Bij vlagen een bijna zwierige treurdans die je het volgende moment weer genadeloos bij de keel grijpt. Hoogtepunt in dezen is zonder twijfel This Dead Bird Is Beautiful dat rustig en klein begint met de bezwerende stem van Picker om naar het einde toe steeds verder aan te zwellen. Kijk ook deze prachtige live-versie waar ze er nog een schepje bovenop doen: Lost In The Trees - "This Dead Bird is Beautiful" (Violitionist Sessions) - YouTube


Ik ben ook wel benieuwd, A Church... en Hospice zijn wmb de beste platen van de laatste jaren.

Door de sympathieke kenner Nicolage Rico aanbevolen sfeerplaatje uit het immer feërieke en rustieke IJsland. Vanaf de eerste tonen van Give Up hoor ik er vooral Loney, Dear in, tenslotte ook zo'n lieverd afkomstig uit de noordelijke contreien. Kabbelend maar soms toch ook meeslepend en bovenal nog gewoon ouderwets schoon, zoals in eerder genoemd openingsnummer, het prijsnummertje Friends Make Garbage of mijn andere favoriet Rolling Over. Kritiekpuntjes: de plaat is al met al misschien een kwartiertje te lang, het experimentelere Puzzle is in mijn oortjes een beetje een dissonant en dat geldt zeker voor de beroerde slotminuut van de verder zo stemmige afsluiter Tonight, Tonight, Tonight.