Ik kan je enthousiasme slechts gedeeltelijk delen. Park heeft er echt een paar pareltjes op gezet (Life is a Song, Nothing's Lost en vooral het prachtige slot- en titelnummer komen in aanmerking) maar weet niet de hele plaat te boeien. Liedjes als Time for Moving On of Pawn Song bijvoorbeeld doen me niet zoveel en tekstueel weet hij me niet zo te raken als bijvoorbeeld Ray Lamontagne.

Gewoon een leuk, vrij luchtig plaatje. 3*.

Toch jammer van dat electronische gedoe, doe mij maar verstilde diamantjes als Magpie of Enchanted. Een theatrale uitschieter ala Damaris is goed te verdragen, de drukdoenerij van Oblivion en Vulture des te minder.

Voorlopig niet meer dan 2 sterretjes, al is de vorige Wolf een echte groeier gebleken.

Mijn buurvrouw bij last.fm (die er dus nogal kijk op heeft ) zweert bij deze plaat, maar ik ben na een tweetal pogingen nog niet overtuigd... Soms waarachtig mooie liedjes (Magpie, Augustine) maar ze vallen eigenlijk pas echt op omdat de andere songs me niet erg raken...

2,5*.

Op Lowlands hield ik het overigens nog geen 3 minuten uit bij Patrick, wat een vervelende druktemaker...

Bij vlagen echt een prachtplaat van jewelste, maar inderdaad wél eentje volgens de boekensteunformule: in het midden kakt Punisher behoorlijk in (nummers 5-8). Daarvoor en daarna echter een paar geweldige songs, van het ogenschijnlijk 'vrolijke' Kyoto tot het prachtige oortjesspitsende Graceland Too en hét prijsnummer, en dat is natuurlijk I know the end, één van de meest superfantastischperfecte afsluiters aller tijden waarna ook bij de luisteraar alle remmen los gaan.

Misschien omdat ik Punisher kende vóór deze, was ik bij mijn eerste volledige luisterbeurt een beetje teleurgesteld in dit debuut van Bridgers: er gebeurde simpelweg te weinig. Gelukkig blijkt Stranger in the Alps zo'n verdraaide groeiplaat, en songs als Funeral en You Missed My Heart komen dan ineens zomaar toch nog keihard binnen. Het prijsnummer is en blijft echter Motion Sickness, en ik zou toch willen dat Bridgers een paar meer van dat soort catchy (?) songs op deze plaat had gezet: met name in het midden zakt ook deze eersteling een beetje in (net als dat het geval was bij Punisher). Toch een fijn debuut.

Je gooit er een kwartje in en Placebo komt weer met 13 leuke liedjes. Ik mis een echte uitblinker en urgent is deze release op geen enkel vlak, maar met die knieval richting de commercie valt het wel een beetje mee toch?

3*

Placebo de afgelopen jaren eigenlijk wat kwijtgeraakt, ondanks dat ik Without You I'm Nothing destijds toch kapot draaide. En ook op Meds staan weer van die typische, catchy en zo soms sombere poppy rocksongs. Herhalingsoefening? Wellicht, maar ingenomen met mate is ook Meds weer een leuk plaatje. Leuk ook om Stipe te horen op Broken Promise. Ik zal binnenkort toch ook Black Market Music weer eens opzetten, een heuse Placebo revival!

3* eerst maar eens.

Grappig, bij veel platen 'van vroeger' denk ik: is dat echt alweer ... jaar geleden? Bij deze plaat is het eerder: is het echt *pas* 7 jaar geleden? Niet dat de plaat nou perse gedateerd klinkt, maar voor mezelf lijkt het wel een andere dimensie.

Nu ik hem voor het eerst sinds een tijdje weer luister snap ik de liefde voor dit album echter prima: teenage angst (zoals de heren zelf zouden zeggen) afgewisseld met bloedmooie rustpuntjes. Het trio You Don't Care About us/Ask For Answers/Without You I'm Nothing is nog altijd favoriet hier, Pure Morning, My Sweet Prince en Scared Of Girls vind ik dan weer minder.

Bizarre extra track trouwens. 3,5*.

Destijds was ik een beetje veel Oasis-fanboy, en bands als Pulp kregen daardoor nooit echt voluit een kans van tienerfool (buiten dat ik de singletjes van Cocker c.s. altijd wel goed vond). Achteraf jammer van die omissie in mijn luistergedrag, want Different Class is ook een kwart eeuw later nog steeds gewoon genieten! Met name de triple Common People / I Spy / Disco 2000 is fantastisch, misschien wel het beste kwartiertje Britpop ooit geproduceerd.

De eerste drie nummers op deze plaat zijn gewoon heerlijk Pulp, met Grown Ups als prijsnummer van dit trio. Inderdaad alsof de tijd heeft stilgestaan. Daarna zakt More een beetje in, tot aan de absolute thumper Got to have LOVE dan: wat een song is me dat! Without love, you're just jerking off inside someone else

Daarna zakt het tempo weer (op momenten allicht wat teveel), maar tegelijkertijd staat er ook weer geen echte misser op deze plaat. Toch blij dat Cocker & co nog eens van zich hebben laten horen (aan solo- en zijprojecten heb ik me nooit bezondigd).