'My dog's been itching in the kitchen once again'. Daar moet ik elke keer weer om lachen.

Ah ja, Morning Glory. Doet me denken aan de lente van '95, toen we met onze school een excursie London hadden, net op de hoogte van de Oasis gekte. Toen ik later eens door mijn rommeltjes rommelde, kwam ik een Engelse krant van die tijd tegen (vind ik altijd leuk om dat soort dingen mee te nemen), met een aankondiging voor het (nu) legendarisch Knebworth concert later dat jaar. Mooie tijden.

Ik moet ook toegeven dat ik deze plaat (itt Definately Maybe) nog regelmatig opzet. 'Hello' en 'Roll With It' knallen er lekker in, 'Wonderwall' neemt gas terug en dan is het tijd voor een van de mooiste liedjes van de jaren '90, 'Don''t Look Back In Anger'. Ik was destijds verliefd op een meisje dat sprekend leek op een meisje uit die clip (tenminste... dat zat zo in mijn hoofd). Zij is net als Oasis verbonden aan die London trip... maar beide hebben plaatsgemaakt voor anderen, zullen we maar zeggen. Heerlijk, die jeugdzondes!

Terug naar de plaat: Some Might Say blijf ik geweldig vinden, en 'Champagne Supernova' is, mits in de juiste bui, de perfecte afsluiter van een heel behoorlijke plaat.

Sterren: voorlopig 3,5.

Goeiedag zeg, het mag allemaal wel net ietsjes puntiger hoor, Gallagher & Gallagher. Ellenlange toppunten van saaiigheid als D'You Know What I Mean, Fade in-Out of It's Getting Better Man staan wel erg ver van de leuke Morning Glory nummers.

Uitzonderingen op de misere zijn Stand by Me en All Around The World, die ik ondanks -of misschien wel mede dankzij- de lengte en de leuke lala's echt fijn vind.

1,5 *.

De debuutplaat van Of Monsters and Men neigt soms wat naar langdradigheid, en dat is jammer want er staat genoeg tussen dat meer dan geslaagd kan worden genoemd. De prijsnummers vallen uiteen in vrolijke poppy meezingers als King and Lionheart en natuurlijk Little Talks enerzijds, en fraaie lieflijke folky rustpuntjes als Love Love Love en Yellow Light anderzijds. Tussendoor iets teveel vullertjes maar niks wat de skipbutton niet op kan lossen.

Opener Red is zo gruwelijk mooi... daar krijg ik steeds weer een traantje in mijn ogen van. Wát een song! Voor de rest klinkt het geheel wat rommelig. Westfall is wel leuk en Happy Hearts heeft een plezierig hoog Oh No Oh My-gehalte. Dat de zanger soms de bocht uitvliegt, bijvoorbeeld op het slotnummer, voegt wel het een en ander toe aan dit debuut. Maar om eerlijk te zijn zijn alleen de eerste 3 minuut 40 van deze plaat écht de moeite waard.

Zestien en een half jaar later moet ik concluderen dat Okkervil River toch vooral één absolute klassieker per plaat uitbrengt, in dit geval natuurlijk Lost Coastlines. De meeste andere songs vind ik zeker niet slecht, maar helemaal lukken doet het gewoon niet tussen deze band en mij. Zoals Co Jackso hierboven schrijft: de echte klik ontbreekt.