Mijn eerste kennismaking met James Blackshaw is toch geen onverdeeld genoegen. De eerste song is wel erg mooi, maar ik kan maar niet door 'The Elk...' geraken, dit duurt me allemaal veel te lang. Of het nu direct het ontbreken van zang is wat er voor mij mist, ik weet het niet, maar het is me allemaal iets te schraal...

2,5*.

Ik mis de blijkbaar populaire behoefte Blunt op allerlei manieren door het slijk te halen, hij heeft het gewoon in zich fijne popliedjes te schrijven. 1973, Same Mistake en Carry You Home zijn songs waar menig artiest jaloers op zou zijn. Jammer dat Blunt dat niveau opnieuw niet een heel album vol weet te houden, en met Give Me Some Love en Annie zelfs een paar echte missers laat noteren. Bevalt me minder dan debuutplaat Back to Bedlam.

2,5*.

You're beautiful, wat een zeiknummer...

... denk je dan. Totdat ik heer Blunt op de BBC een akoestische set afleveren zag waar ik danig van onder de indruk was. Tussendoor leuk interviewtje in een taxi; ronduit sympathieke gast.

Mooiste songs: High, Goodbye My Lover en No Bravery. En ja, zelfs You're Beautiful wordt niet meer geskipt.

3*.

Gewoon een Grandaddy plaat qua gevoel, blijf het heerlijke muziek vinden. Lytle heeft ook altijd iets aandoenlijks, zo'n Ghost of My Old Dog bijvoorbeeld, da's toch om de man eens een fijne knuffel te geven? Ook Birds Encouraged Him raakt op één of andere manier zo'n gevoelige snaar, waar Grandaddy patent op heeft. Weer een pak mooie liedjes dus, alleen It's the Weekend is na 2x een skippertje.

Ondanks het magnifieke slotnummer wil het toch maar niet lukken tussen deze plaat en mezelf. De croonerige liedjes bevallen me enerzijds wel maar ontroeren me nooit en Jens' stem (al eerder aangehaald) weet ook niet 'de snaar' te raken.

2,5*.

Secret Surprise is inderdaad hét prijsnummer van deze sympathiek rammelende plaat, onmogelijk om dan stil te blijven zitten, mocht je dat ook willen. Want Weird Sister zet je niet op om eens rustig en aandachtig naar te luisteren, maar voor een shot adrenaline waarna je er weer een volle week tegenaan kunt, minimaal. Gewoon gáán

Een meesterwerkje en ook de beste plaat van JN vind ik. Zag haar dit jaar ook voor het eerst live (mensenkinderenlief, dát was pas indrukwekkend) waarbij ze natuurlijk veel werk hiervan deed, dus dat zal allicht meespelen. Anecdotes, Divers, Time as a Symptom, allemaal instant classics wat mij betreft, waarbij die laatste me stiekem het dierbaarst is.

Joanna Newsom maakt het me soms niet makkelijk; was ik net aan het prachtige Ys gewend (en dat heeft toch wel wat voeten in de aarde gehad, eigenlijk heb ik maandenlang alleen maar Emily op de repeat gehad), op het voorafgaande Milk-Eyed Mender is haar stem nog net even wat kindser en de teksten minstens zo complex.

Muzikaal is deze plaat wel wat toegankelijker, met daadwerkelijke songs met zowaar meezingbare gedeeltes (nu ja) waardoor ik de kracht en schoonheid van deze plaat iets eerder heb kunnen ontdekken, maar mevrouw Newsom vraagt haar luisteraars duidelijk wel om 100% aandacht.

Ys is een stuk epischer en dat staat me van die plaat dan ook wel weer aan, dus The Milk-Eyed Mender krijgt voorlopig een halfje minder: 3,5*. Favoriete songs; Sprout and the Bean, Sadie en Swansea.

Echt spannend zijn ze nooit echt geweest, maar de heren van Johan hebben toch wel een pak mooie popliedjes geschreven zo door de jaren heen. Op '4' bijvoorbeeld Maria, World Game 10 of het werkelijk prachtige slotstuk. 3*.

Goeie comebackplaat van deze band (intussen ook alweer 4 jaar oud... tijd voor een nieuwe?). De plaat begint erg sterk met 'Tumble and Fall' en 'Pergola', maar zwakt daarna iets af (de nummers lijken, ook door de ietwat vlakke zang soms wel erg op elkaar).

Gelukkig blijkt deze plaat aan het zogenaamde 'boekensteunformule' te lijden, waardoor we een paar prachtige slotstukken hebben. Met name 'How Does It Feel' en de bombastische afsluiter 'Here' zijn erg sterk.

Prima popplaat. 3,5 sterren.

The Water is wel duidelijk het prijsnummertje van deze plaat

Voor de rest kabbelt het prettig door, het rustige titelnummer bevalt me daarbij zeer goed. Ook de plotse tempoversnelling in het slotnummer doet de oortjes spitsen. Fijne plaat, maar toch te weinig bijzonder buiten genoemde nummers?

Sympathiek en ook wel veelbelovend project dat na twee echte toppers (De Figurant natuurlijk maar toch vooral dat schitterende titelnummer) helaas toch een beetje wegdeemstert tot aan het dan weer kippenvelmoment Dagen Zonder Lief. Met name de (toch veelgeprezen) dEUS cover is een wat onbeholpen mispeer in mijn oortjes. Zal deze meneer desondanks zeker in de gaten blijven houden.