Ik vind het een fijne plaat geworden, beter dan het debuut. Vooral 'Spiders' is bloedjemooi maar ook 'Smokers Outside The Hospital Doors', 'Racing Rats' en het emotionele 'Well Worn Hand' kunnen me erg bekoren.

3,5*.

Helemaal correct. Ik vind het dan ook nog niet veel, deze Editors. Hoewel ik er meteen bij moet zeggen dat de derde luisterbeurt een stukje beter beviel dan de eerste, toen ik met holle ogen naar de pc aan het staren was met de vraag; 'wat doen jullie nu!?'

Inmiddels kan ik wel genieten van tracks als het titelnummer of You Don't Know Love, al blijft het voorlopig toch behelpen hoor. Plaat waarvan ik zelf benieuwd ben of het nog gaat groeien, voorlopig 2*.

Leuk, dat ga ik zeker kijken, want The Back Room is toch wel een plaatje dat ik met plezier blijf draaien. En ik was dus niet 1 van de gelukkigen in Groningen...

Over de plaat: Ik meldde al eerder dat opener 'Lights' een favoriet is, en dat blijft het ook. Als Munich en Blood, overigens beide prima songs, muzikaal een beetje op dezelfde lijn zit lijkt het er even op dat het een eentonige plaat gaat worden. Maar dat is gelukkig niet het geval; Fall en Camera neemt wat tempo terug en brengt de rust die ik bijvoorbeeld bij de debuutplaat van Franz Ferdinand miste.

Helaas is de 2e helft van de plaat in mijn oren een stuk minder, zelfs het hier aanbeden Bullets zegt me niet zoveel. Slotnummer Distance is dan wel weer mooi. De extra nummers staan hier ook op de computer, daarvan vind ik You Are Fading het mooist.

Voorlopig eindcijfer: 3*.

Deze zoon van Anthony 'Psycho' Perkins begint zijn debuutplaat met één van de mooiste liedjes aller tijden, het werkelijk onovertroffen While You Were Sleeping, maar kan dat niveau nimmer meer benaderen op de rest van de plaat. En dan heb je toch een beetje een probleem...

Lieve meisjes muziek als in Big Jumps of Jungle Drum kan ik erg goed verdragen, maar het is toch het verstilde Birds dat de oortjes *echt* doet spitsen. Deze cd is haast té afwisselend voor z'n eigen goed, als ik bovenstaande allemaal lees gaan de voorgangers me (nog) beter bevallen.

Nog nooit van Cat Power gehoord (oh ik zie in m'n media library dat ze op de Juno Soundtrack staat, weten we dat ook weer)

Maar deze plaat is denkelijk een blijvertje, vooral The Demon dat net voor het eerst de weg naar m'n oren heeft gevonden is adembenemend... Helemaal mijn dingetje!

Met de ogen dicht durf ik hier nog wel 3,5* voor te geven, we zien vanzelf wel of dat nog een pak omhoog danwel -laag gaat. Het eerste is een stuk aannemelijker overigens...

Zo, en nu eens op zoek naar die kattenkracht...

Ehm ja, op het eerste gehoor zeg ik: 100% niet mijn muziek. Na een tijdje doorluisteren is het geworden: plaat van het jaar!

Wat een heerlijk, intens plaatje. Sorry, You're Not a Winner en OK, Time for Plan B zijn gewoon vreselijk goeie songs, deze plaat brengt me echt een beetje van de kaart en dat is altijd goed.

Voorlopig 4 volle sterren!