Geen idee wat deze plaat op mijn pc doet, maar het werd nog niet eens een vervelende luistertrip. Nummertjes 3 en 7 zijn zelfs gewoon erg mooi. Voor de rest niet helemaal mijn ding, maar hier durf ik best 3* voor te geven.

Eensch. Geef mij de spanning van Funeral of Monsters maar. Deze laid-back country is zo slecht nog niet, maar kan niet in de schaduw staan van (met name) de debuutplaat. Openingsnummer vind ik nog het best, en de stem blijft wel erg mooi. Verder een gevalletje jammer maar helaas.

Ik vind het echt een heerlijk plaatje. Consistent niveau, geen skipper te bekennen en een lekkere ontspannen sfeer. Een beetje zomer in deze gure tijden. Favorieten? Doe eerst maar Silver Soul en 10 Mile Stereo dan...

4*.

Dat riedeltje in Scenic World is om van te smullen!

Met Flying Cup Club pas Beirut ontdekt, en opzettelijk lang gewacht om ook Gulag Orkestrar de volledige kans te bieden. En Condon pakt die kans met mooie, sferische, bombastische liedjes die het (weliswaar met mate) erg goed doen in huize otherfool. Door de omgekeerde luistervolgorde een minder grote verrassing dan Flying Cup Club en ook mede daardoor (voorlopig?) een halfje lager, maar zondermeer een fijn plaatje.

3,5*.

Ik vond mezelf bij het outrootje van het prachtige Elephant Gun alweer terug nabij de Sacré-Coeur... Lekker EPtje zonder missers al vind ik deze versie van Scenic World minder dan die op Gulag Orkestrar.

3,5*.

Venice is toch wel heel mooi he... Verder idd beetje tussendoortje. Tweede helft bevalt mij ook beter dan de eerste. We zullen zien welke richting het op gaat vanaf hier. 3*.

Mooie liedjes als Sleep the Clock Around, Dirty Dream Number Two en The Boy With the Arab Strap afgewisseld met saaie songs als Is It Wicked Not to Care, Seymour Stein en The Rollercoaster Ride, wat levert dat op? Nou, 2,5 sterren dus.

Dit was mijn eerste kennismaking met B&S (met uitzondering van Beautiful die ik ergens op een verzamelceedeetje heb), en ik denk dat ik het maar bij deze ga laten. Niet onaardig, maar toch niet spannend genoeg ben ik bang...

Same here. Tweede poging na Boy w/t Arab Strap maar verder dan leuk, lief en wel aardig komt het maar niet. Het is zeker niet slecht, en komt ook wel in de buurt van mijn smaak, maar van een echte connectie wil het maar niet komen.

2,5*.

Nadat ik van iemand een (bijzonder aardig) zelfgemaakt verzamelceedeetje van B&B had gekregen toch maar deze plaat uitgecheckt, maar het wil maar niet lukken tussen deze ongetwijfeld sympathieke band en ondergetekende. Ach ja, soms een leuk liedje, Funny Little Frog bijvoorbeeld, of Another Sunny Day, maar het *beklijft* maar niet. Ik zet nog maar eens Camera Obscura op denk ik...

(maar weer eens) 2,5*.

Het album met de beste hidden track aller tijden is zowiezo een schitterende plaat. Recht uit het hard gezongen, met grappige, ontroerende, trieste en eerlijke teksten. Favorieten zijn Selfless, Cold, and Composed, Smoke en het allemachtig mooie Evaporated... Lekker stilletjes voor je uit staren en genieten, een prachtige plaat van Ben Folds c.s., of-ie nou een fucking asshole is of niet.

4*.

Saai snoozefest-de-luxe. Spannend wordt het eigenlijk nooit (vooruit, met uitzondering van nummertje 7) en het monotone geneuzel van Callahan gaat al snel de keel uithangen. Eerste kennismaking met de beste man, en meteen de laatste. Enigszins vergelijkbaar met Sun Kil Moon; hoog aangeschreven maar totaal niet aan mij besteed.

1*.

Oei, wat een lekker plaatje is dit. Hierboven lees ik pittig en catchy, en de Blood Red Shoes hebben juist die 2 eigenschappen gemixt in 11 fijne liedjes. Vooral I Wish I Was Someone Better is niet te versmaden. Of ik het over 2 maanden nog draai is maar de vraag, maar dat zien we dan wel weer...

3,5*

Ik ben toch nog niet geheel overtuigd. Flume is wel adembenemend mooi maar ook meteen het hoogtepunt van de ceedee; de rest van de songs zijn toch wel wat minder. Pas bij het fraaie slotnummer kijk ik weer op; wel een mooie plaat, maar tot een echt connectie is het (nog?) niet gekomen.

3*.

In eerste instantie vond ik dit plaatje wat vlak klinken, The Shins Light zeg maar, maar een paar luisterbeurten verder gaan de liedjes steeds meer leven. Ook een best hoog niveau door de hele plaat heen, met hooguit Trap Doors als missertje. Maar 9 leuke popsongs is ook al lang mooi natuurlijk. Prijsliedjes voor mij zijn het onmisbare The High Road, het lome Citizen en October. Geen opzienbarend werk, maar wel lekker.

Beetje Rakes, beetje Art Brut, en daarmee een kruising tussen 2 bandjes die ik toch al niet geweldig vind. Soms wel een leuk liedje (het AM-esque Going Round to Have a Word bijvoorbeeld, en rustpuntje Poppy Bird) en live zal het ongetwijfeld een feestje zijn maar dat maakt niet dat ik dit plaatje nog veel vaker op ga zetten...

2*.

Beter naar mijn mening dan debuutplaat 'Sixteen Stone', indertijd helemaal grijs gedraaid. Favorieten zijn Swallowed, Synapse, Bonedriven en Distant Voices, een mooi positief einde op een toch wel 'donkere' plaat.

3,5 sterren.

Grote mannenmuziek voor jongetjes, noem ik deze plaat tegenwoordig (ietwat pedant, ik weet het). Maar toen ik een jaar of 16 was vond ik het machtig. Hun volgende plaat (Razorblade Suitcase) trouwens nog meer dan deze.

De single 'Everything Zen' was me direct al opgevallen, en een paar maanden later kon je echt niet meer om Bush heen. Ze waren ook nog eens afsluiter op Pinkpop, al zal dat na hun 2e plaat zijn geweest (niet helemaal zeker).

Anyway, terug naar de plaat. Na de sterke opener staan er nog een paar briljantjes op, dat moet ik nog steeds toegeven. 'Comedown' is sterk, 'Machinehead' een instant classic en naar 'Glycerine' luister ik nog altijd met veel plezier.

Maar voor de rest voel ik me voor 'Sixteen Stone' toch iets te oud. Erg he?

3 sterren voorlopig dan toch maar.