Dit zweeft al zeker vanaf 2005 rond op m'n computer, en is blijkbaar nu ook in cd vorm uitgegeven. Of ik dat dan zou kopen weet ik niet, het blijven toch maar acht liedjes...

Maar wat een mooie liedjes! De songs van O behoren op die plaat misschien niet tot de favorieten (dat zijn nl. Older Chests, I Remember en Eskimo), maar Damien en Lisa (zij is op vrijwel elk nummer te horen, soms zelfs als enige) maken er wat moois van. Hoogtepunten zijn de uitvoeringen van Volcano en Then Go, tussendoortje Be My Husband is het enige missertje.

Altijd lastig om een liveplaat te beoordelen. Doe maar 3,5* dan...

Bij mij is de groei inmiddels toch wel echt ingezet, met name Colour Me In en dat machtige sluitstuk Long Long Way zijn weer pareltjes van heer Rice. Weggeblazen zoals destijds bij 'O' (nog altijd trouw in mijn top 10) ben ik niet bij deze plaat, maar op het gebied van 'gevoelige muziek voor gevoelige mensen' zijn er toch weinig betere troubadours. Mooie arrangementen ook, ik houd wel van die theatrale aanpak. Hier kunnen we wel weer een jaartje of 6 a 7 mee vooruit lijkt me...

Wie de top 25 van Ierland bekijkt, vindt niet minder dan 14 platen van U2. Op 1 staat echter deze plaat, en dat is niet zo verwonderlijk.

Damien Rice heeft namelijk een verzameling 'mooie liedjes' op deze plaat gezet (bijvoorbeeld Volcano of Older Chests), en heeft een erg prettige stem om naar te luisteren.

Maar toch ben ik blij dat Rice nog wat stapjes verder gaat op de laatste 2 tracks van het album, anders ben ik bang dat ik het album als 'voortkabbelend' had bestempelt, om er vervolgens niet meer naar om te kijken.

Maar ai, wat een einde wordt er aan gebreid! I Remember klinkt al alsof het ergens heel diep vandaan is gehaald, maar helemaal los gaat Rice op het prachtige Eskimo, ik noemde het in mijn vorige postje al.

In het 2e refreintje komt er wel zo'n allemachtige uithaal, dat doet wat met een mens hoor... en dan moet het opera gedeelte nog komen... alsof de hemelpoorten opengaan, anders kan ik niet omschrijven.

Voor 'O': 3,5*.

De tweede CD die ik 5 sterren geef. Waarom? Omdat elk nummer op deze plaat gewoon *raak* is. Nooit voel ik de behoefte een nummer over te slaan, van alle tien kan ik tranen in mijn ogen krijgen van de schoonheid. Als ik toch gedwongen wordt favorieten uit te zoeken, zijn het Please Forgive Me, Nightblindness, This Years Love en Sail Away. Een prachtplaat, een klein wondertje, een must have, niet te missen.

Please forgive me
If I act a little strange
For I know not what I do.
Feels like lightning running through my veins
Everytime I look at you

Zo prachtig verwoord... één van de mooiste lovesongs ooit.

Een hele vlakke plaat, vooral de wat rustiger nummers als Lightness en Passenger Seat zijn gewoon saai en kabbelen inderdaad maar wat voort, richting niks. Curieus genoeg staat op deze plaat dan wel weer één van de grootste meesterwerken van de 21e eeuw, en dan heb ik het natuurlijk over titelsong Transatlanticism, een schitterend nummer dat van mij nog 8 minuten langer had mogen duren. Verder weinig soeps, al heb ik het dan nog wel zitten voor het sympathieke slotstuk Lack of Color.

Inderdaad weer 'gewoon' een prima plaat uit de handen van Barman en co. Op de één of andere manier was de band na Vantage Point bij mij een beetje uit zicht verdwenen, ondanks dat ook die plaat geen teleurstelling was. Wel staan daar en op deze Keep You Close allicht wat minder memorabele knijtertjes vergeleken met het eerder werk, al vind ik openingsnummer Keep You Close, het lekker voortstuwende Constant Now maar ja toch vooral die schitterende zwanenzang Easy er toch nog bovenuit steken. Laatstgenoemde nummer kan zich dan ook absoluut meten met het beste wat dEUS heeft uitgebracht.

Ja dat gevoel begint bij mij ook langzaam te groeien, al duurt deze plaat toch nog wel echt minimaal een kwartiertje te lang. Desondanks staan er een paar echte toppers op, en dan met name het prachtige You Love Me. Ik denk niet dat er qua nostalgische dweperij zich veel nummers hiermee kunnen meten. Zelf ook mooie herinneringen aan, dat scheelt altijd weer. Ook titelnummer How It Ends is heel fraai (overigens veelvuldig gebruikt in 'Hello, Goodbye', volgens mij zelfs in de generiek) en zo'n Dearly Departed is bijna te lief om waar te zijn. Schoon plaatje hoor!