Een eerste - en positieve - kennismaking met deze band. Gevoelig maar toch ook rockend en de inderdaad bondige liedjes zorgen ervoor dat de wat meer uitgesponnen songs als Home Life en I Was A Cloud ook echt de volledige aandacht opeisen, waar bijvoorbeeld een plaat als die van Sun Kil Moon mij niet kan blijven boeien.

Misschien geen knijter van een plaat, maar wel gewoon erg goed. 3,5*.

Zomer 2001 (als ik me niet vergis, ohjee!). Samen met een vriend zou ik naar Radiohead in Nijmegen gaan. Mijn vriend had de kaartjes, en ik stond hem geduldig op te wachten op het station in Groningen (hij kwam uit Friesland). Maar hij kwam niet. Volgende trein dan. Nee hoor, nog niet. Zwaar paniekerend toch maar op de volgende trein gewacht, en ja hoor, daar was-ie dan, een uur nadat we afgesproken hadden. Hij was de kaartjes vergeten (!) toen-ie al zowat in de trein zat, en moest 8 kilometer heen-en-terug fietsen om ze op te halen. Tjongejonge.

Moraal van het verhaal: door al deze beslommeringen waren we net op tijd voor het Radiohead concert, maar te laat voor het voorprogramma. Maar, geen erg, want van deze vage IJslandse gasten (juist ja) hadden we nog nooit gehoord. Of toch wel...

Even een zijstraatje: Mijn beste plaat aller tijden geschiedenis gaat ongeveer zo: 1992 - 1997 REM - Automatic For The People. 1997 - 2002 Radiohead - OK Computer. 2002 - nu (ze hebben nog 2 jaar ) Sigur Ros - Agaetis Byrjun.

Zoals duidelijk moge worden, 'Agaetis Byrjun' vond niet direct de weg naar mijn CD speler. De single Svefn-G-Englar stond al ergens op de computer, maar eerlijkheidshalve drukte ik hem vaker weg dan dat ik hem helemaal beluisterde. Dat deze band Sigur Ros heette was me toen ongetwijfeld nog niet duidelijk.

Het merkwaardige aan het verhaal is: ik weet niet meer waar en wanneer de ommekeer kwam. Mijn hersens missen volgens mij een stukje tijd, want voordat ik het goed en wel wist had 'Agaetis Byrjun' een vaste plaats gekregen in mijn hoofd. Van wie ik die CD nou gekregen heb, of waarom ik er zelf achteraan ben gegaan, het is me compleet een raadsel.

Waarom dit lange verhaal (Ik voel me net Ellen DeGeneres: 'My point is (and I do have one)')? Ach ja, geen idee. In ieder geval, ik vond het erg grappig om, nadat ik 'Agaetis Byrjun' alsnog tot beste plaat aller tijden uitriep, er achter te komen dat ik al een nummer van hun 2 jaar op m'n computer had staan, en ik met een beetje geluk hun al een keer live had kunnen bewonderen. Eilas, tot op de dag van vandaag heeft het niet zo mogen zijn. Hoewel het grappige wel was dat zij in Atlanta (of all places) optraden toen ik daar een beetje vakantie aan het houden was.

Laat ik het nu eens over de plaat hebben (dit duurt zo toch al veel te lang). Ik ben dus verliefd op Agaetis Byrjun. En ik denk niet dat die liefde ooit nog over zal gaan. Vanaf de eerste seconde van het intro tot de laatste snik van 'Avalon', het is allemaal even prachtig. Een heerlijke plaat om in de zomer bij te relaxen, om op de achtergrond aan te hebben staan, of om bij te gaan slapen. Als ik toch favorieten aan zou moeten wijzen zijn het 'Staralfur', Ný Batterí en het magistrale titelnummer 'Ágaetis Byrjun'.

Mijn nummer 1 plaat, dus uiteraard 5 sterren.

(Met excuses voor de vaagheid van dit bericht, ik heb het zelf nog eens doorgelezen en snapte er geen jota van )

Sigur Rós terug in vorm, dat mag je wel zeggen met Átta. Na de geniale platen rond de eeuwwisseling (nog altijd de mooiste muziek die ooit is vastgelegd) deemsterde mijn adoratie en zelfs aandacht met de latere probeersels een klein beetje weg, al viel er altijd wel genoeg te genieten van afzonderlijke songs (ik noem een Varúð of een Bláþráður). Deze plaat echter voelt weer als één etherisch geheel en kalmeert de geest, waarbij je tegelijkertijd middenin pareltjes als Skel of Mór zomaar ineens hevig geëmotioneerd raakt.

Ik heb dit project tijdenlang links laten liggen, reden onbekend. Misschien 1 of 2 keer gedraaid, daarna weer snel naar vorig werk gegrepen. Domdomdom want dit is toch weer magistraal van onze IJslandse vrinden... DVD ga ik zeker nog halen want het klinkt me toch een pak schitterend in de oren zoals jullie het hier beschrijven.

He, even lekker thuiskomen met Sigur Ros, 'k word er helemaal blij van

Euh doe eerst maar 4*

Ik kon hier jarenlang helemaal niks mee maar na een aantal jaar stof happen begint dan toch de schoonheid zich langzaam te openbaren. Paar behoorlijk stampende rocknummers, een paar welkome rustmomentjes en met het fraaie Bláþráður een heus prijsnummertje van onze IJslandse vrinden. Niet van het topniveau van een aantal van hun vorige platen, maar beter dan ik er lange tijd credit voor gaf.

Sigur Ros maakt alle andere releases dit jaar weer eens hopeloos overbodig... Mensenkinderenlief, wat een schit-te-ren-de plaat is dit (opnieuw) geworden.

Gobbledigook deed de wenkbrauwen eerst even fronsen, maar ik kan nu al niet meer zonder. Fris en fruitig, door lengte en sound ook nog eens een nummer dat ik ongegeneerd op een verzamelceedeetje voor iemand kan zetten.

Inní Mér Syngur Vitleysingur is ook al zo'n vrolijk liedje, terwijl Góðan Daginn vooral heeel erg lief klinkt. Met Við Spilum Endalaust heeft Sigur Ros misschien wel haar meest poppy liedje ooit afgeleverd, zonder ooit de betovering te verliezen.

Festival lijkt de Milano van deze plaat te worden; te nadrukkelijk episch en lang. Na een vijftal luisterbeurten vind ik het wel een werkelijk prachtig nummer maar toch niet helemaal passen op deze plaat. Suð í Eyrum brengt me weer terug in Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust sferen (thank god for copy-paste!).

Het absolute hoogtepunt moet dan echter nog komen: Ára Bátur. Strenge critici zullen het einde wel weer kitscherig vinden maar ik krijg er steeds weer een euforisch gevoel van. Jaja, opwellende traantjes enzo...

Daarna is het bijkomen van het bombast met het mooie Illgresi waarna Fljótavík nog maar eens de hendel overhaalt en de emoties uit de boxen laat spatten... wat een prachtige song is dat!

Tussendoortje Straumnes brengt ons naar het heuse Engelse All Alright, muzikaal weer erg mooi en teder en hoewel ik Jonsi toch liever in het IJs/Hooplands hoor is ook dit 'experiment' bijzonder geslaagd te noemen.

Oftewel: wat een unieke band, wat een hemelse sound, wat een meesterwerk...

4,5*.

PS prachtige hoes!

Ik mis toch de intensiteit bij deze plaat van Sigur Ros, te veel speeldoosjes nummers in het verlengde van Ba Ba... Het blijven mooie klanken en Varúð is prachtig, maar gezien de indrukwekkende discografie van de IJslandse lieverds denk ik niet dat deze plaat nog vaak voorbij gaat komen.

Dagen van Gras viel me destijds nogal tegen maar deze derde van Spinvis is weer behoorlijk spot on! Met Oostende als typische Spinvis geniale woordenbrei, De Grote Zon als ultieme wegdromer, Club Insomnia als stampend meesterwerk, een fijn weerzien met Ronne en dan We Vieren het Toch als vrolijke apotheose (want hierna worden de nummers toch wat minder).

Er zijn zo van die dingen, zonder al te pathetisch te willen klinken, op deze aardbol die een ieder gezien *moet* hebben. Die je van je leven niet meer zult vergeten. Die je intens gelukkig kunnen maken. Die je nodig hebt om op terug te kunnen kijken op minder blije dagen.

Een van die plaatsen, of eigenlijk is het een hele route, ligt tussen Los Angeles en Las Vegas. Precies 1 weg gaat door het schier ondoordringbare gebied, het leidt je honderden, zelfs duizenden meters de hoogte in en knalt je vervolgens weer net zo hard omlaag. Je komt vlak langs death valley, het heetste plekje van de VS. Prachtige rotspartijen links en rechts, een adembenemend uitzicht, 5 uur lang heb ik geen adem kunnen halen door de brok in mijn keel.

Stel je dan voor dat je geliefde tegen je aan in slaap is gevallen in een oude Greyhound bus, de zon juist onder gaat en heel de aarde rood lijkt te gloeien. Zet vervolgens op je discman Way To Fall op, en je hebt prijs. Zo hard heb ik sinds die dag, nu zo'n 2 jaar geleden, niet meer gehuild. En misschien die 23 jaar daarvoor ook wel niet.

Oh, I've got something in my throat
I need to be alone
While I suffer

Zo'n top 3 aller tijden dag zeg maar, en m'n toekomstige kinderen moeten wel verdraaide schattig worden om met hun geboortedag deze er nog uit te krijgen. Ik krijg het gewoon weer te kwaad. Zo mooi, zo perfect, zo intens. Ja, op momenten dat je twijfelt, weet Way to Fall je weer haarfijn op alle schoonheid in deze wereld te wijzen. Zonder al te pathetisch te willen klinken, natuurlijk.

Verder? Prachtige stem. Prachtige songs. Prachtige plaat. 4,5*.

Michigan stribbelt nadrukkelijk tegen waar ik (de eerste helft van) Illinois vrijwel meteen goed kon waarderen. Het is het allemaal net niet op de één of andere manier, te weinig uitschieters misschien. Terwijl als ik hem zo onopgemerkt op heb staan (zoals nu) er toch een zekere aantrekkingskracht van Sufjan's sound uitgaat. Een raar geval, dit plaatje.

3*.

Stonden ze niet in het voorprogramma van A Balladeer? Beetje vergelijkbare muziek, en nee dat is geen aanbeveling. Slapjes, buiten Love Is Not for Hypocrites dan want dat is een lekker nummer. Wel een mooie hoes.