Na die intro weet je het eigenlijk al: dit wordt doffe, doffe ellende.

Want een lelijker sound dan die op deze plaat van The 1975 kan een band toch bijna niet hebben? Wat een afgrijselijke meuk is dit... De autotunes, de drukdoenerigheid, het geneuzel (The Man Who Married a Robot, really?), werkelijk alles is fout aan dit plaatje. Die zogenaamde gevoelige kant die zo nu en dan om de hoek komt kijken heeft ook de oprechtheid van nulkommanoppes. En dan duurt het ook nog eens een uur!

Brrr, snel douchen.

Het eerste plaatje van deze band luister ik eigenlijk nog steeds wel regelmatig dus deze ook maar eens de kans gegeven van de Airborne Toxic Event. Helaas is het allemaal een stapje minder, ondanks de sterke opener, het kitscherige maar toch lekkere Muse-achtige Welcome to your Wedding Day en de fijne afsluiter (wél met een hoog Hey there Delilah-gehalte).

Grootste misser is (het werd hierboven al genoemd) het drietal All for a Woman / It Doesn't Mean a Thing / The Kids Are Ready to Die, het skipknopje werkt dan wel even overuren hoor. Opvallend is verder dat Half of Something Else wel érg doet denken aan Sometime Around Midnight van de eerste plaat. Paar leuke nummertjes dus maar niet echt helemaal de moeite waard.

Deze band kan toch best wel toffe vlotte nummertjes schrijven, neem bijvoorbeeld het Gaslight Anthem-esque What's in a Name: meebrullen maar. Achterin mijn hoofd zit trouwens nog altijd die onwaarschijnlijke afbraakreview op Pitchfork nav hun debuutplaat... maar hoe vaker ik naar ze luister hoe onterechter ik het vind; er is niet zoveel mis met dit bandje.

Op deze derde poging komt ATE allicht, het wordt hierboven ook gemeld, niet bijster vaak boven de middelmaat uit maar ze zakken er (itt tot de eerste 2 platen, die in het midden compleet wegzakten) ook zelden meer onder. Het fraai opgebouwde The Fifth Day is daarbij zonder meer het prijsnummertje.

Debuut blijft overall het beste, dat wel.

Nounou, Pitchfork is inderdaad wel érg streng... Desondanks vind ik dit plaatje ook niet alles, overstijgt lang niet altijd de middelmaat. Ik zet hem voorlopig maar op 2,5*.

Beste liedjes zijn voor mij voorlopig Papillon en Sometime Around Midnight (het liedje bij Letterman).

In a Safe Place ken ik (nog) niet, maar dit vind ik wel een lekker plaatje. Nergens echt de magie van bijvoorbeeld een Sigur Ros en de plaat wordt naar het einde toe wat eentonig maar het kabbelt allemaal wel prettig door. Always for You vind ik vooral erg mooi...

3*.

Ik hoor vooral ook een link met Los Campesinos. Bij vlagen wat drukdoenerige, zelfs rommelige ADHD-muziek met enorme lappen tekst, maar ook met mooie samenzangen en rustpuntjes. The Art of the High Five vind ik het mooiste liedje op een plaat die voor de rest toch niet helemaal mijn kopje thee is.

Muziek kan mij soms niet akelig, depressief en naargeestig genoeg zijn... Inderdaad dé plaat van 2009, mooiste nummers zijn Two en Wake.

Gezellig plaatje, waarbij ik de 'lieve' nummers prefereer boven de drukke baasjes. Verder in kwaliteit verrassend constitent; bijzonder knap natuurlijk om er in no-time 30 liedjes uit te knallen. Ik mis alleen een beetje een *echte* topper...

Wel minder dan Revolver, maar eigenlijk leuker dan gedacht. 3,5*.

Ik vond de sound van deze band altijd wel bijzonder maar deze (en ook Hot Shots) kan het toch (lang) niet halen bij de 3 EP's. Mooi vind ik wel Lion Thief, dat zich kan meten met het beste van de band. Voor de rest weinig echte uitblinkers... 2,5*.

Een plaat waar ik meteen helemaal ondersteboven van was. Vanaf de eerste goddelijke klanken van Dry the Rain tot aan het oh zo luistervriendelijke refreintje van 'Needles in my Eyes', deze plaat heerst aan alle kanten.

Favorieten (naast de 2 genoemde nummers) zijn Dogs Got a Bone, She's the One en het intense Push it Out. Heerlijke plaat, waarbij zelfs het bizarre geklungel op Monolith z'n charme heeft.

4,5 sterren!

Ik ben niet heeeel erg dol op Bon Iver, en ook al niet op Patrick Watson, dus dan kom je vanzelf in de problemen met deze plaat. Hoezeer ik het bandje en het label ook waardeer, ik zoek naar iets meer schattige vlotheid (bij gebrek aan een betere omschrijving) a la Dandelion.

2,5*.

Zo dan, de nieuwe CTC.

Plaat begint met de vooruitgesnelde single Damage, beetje een rommelig nummer dat me niet veel doet. Dat rommelige wordt doorgezet in Homo Sapiens, overigens verder wel een lekker pittig nummertje.

Head neemt een beetje gas terug, er is zowaar een lijn te bespeuren Beetje drumcomputerig nummer, maar wel lekker zeg maar. De bliepjes zetten door in het sterke Connect, dat me wat deed denken aan Depeche Mode. Als je dit nummer los op de radio voorbij hoort komen zul je denk ik niet raden dat het van de CTC is.

Bij de opening van Waiting Game is het dan weer alsof je naar Brian Molko zit te luisteren; is dit echt geen Placebo? Ook deze song staat ver af van de CTC van de eerste 2 platen, of van de eerste 2 songs van deze plaat. Nogal popperiger zegmaar. Once More With Feeling (hoezo Placebo) wordt langzaam opgebouwd, maar is plotseling afgelopen. Jammer, want ik voelde een epische song aankomen.

What Have You Gone and Done is in principe geen slechte song, maar ik begin nu toch wel heel erg de pit te missen die deze band zo typeerde. Qua harmonietje en gitaarwerk zat ik aan het eind zelfs even aan Queen te denken. Kan niet goed zijn. Take Comfort doet het wel heel erg kalmpjes aan, bier en rock n roll zijn ingeruild voor een haardvuurtje en cola light, zo lijkt het. Als standalone song niet slecht hoor, maar dit nummer had de plaat op dit moment niet nodig.

Yippie, hij bestaat nog, die typische Cooper Temple Clause song! All I See is You is weer ouderwets knallen CTC style. Jammer alleen dat we er zo lang op hebben moeten wachten. House of Cards breit er vervolgens een rustig einde aan.

Tja, eindoordeel. Toch niet helemaal de plaat die ik had gehoopt, de band heeft de scherpte naar mijn gevoel een beetje verloren. Er staan zeker goeie songs op, maar zo'n echt lekkere typische CTC plaat... nou nee. Ik zal hun eerste 2 een stuk vaker uit de kast trekken denk ik.

3 kleine sterretjes.

Laat u niet misleiden door het lieflijke keyboardje aan het begin van 'Did You Miss Me'. The Cooper Temple Clause is herrie avant la lettre.

Maar wat een goeie herrie! Nummers als Film-maker of Panzer Attack gillen je boxen uit, maar op zo'n manier dat het zelfs op zondagmorgen, met een ongelooflijke kater, nog steeds steengoed is.

Maar het is niet alleen geschreeuw op deze plaat. Who Needs Enemies is een goede single, en met Amber en Digital Observations komt de geest pas echt uit de fles. Dan blijkt dat the Cooper Temple Clause ook compositioneel en tekstueel een topband zijn.

Naar het einde toe zijn de nummers iets minder sterk (muv het prachtige Murder Song) als in het begin, maar het mag de pret nauwelijks drukken.

4 sterren.

Ondanks dat ik Dreaming of You zeker wekelijks nog wel eens draai (want daar kikkert een mens van op tenslotte) ben ik The Coral als geheel een beetje kwijtgeraakt. Totdat iemand me op deze plaat wees, en ik ben blij toe!

Prima plaatje namelijk, een stuk evenwichtiger wmb dan het titelloze debuut. Lekker in het gehoor liggende zomerse popliedjes, daar lusten we wel pap van. Als de plaat halverwege eventjes in lijkt te dutten (met Not So Lonely en Cobwebs) is er even paniek maar gelukkig heeft de band het mooist voor het laatst bewaard: Rebecca You is een bijkans perfecte popsong en Music at Night klinkt zoals music at night hoort te klinken...

Positieve verrassing: 3,5*.

Idd zijn het een beetje de Britse Strokes. Een aardig plaatje met sterke nummers aan het begin (het energieke Our Bovine Public en het catchy Girls Like Mystery). Vervolgens begint de plaat een beetje door te dreinen met nummers die zich eigenlijk niet onderscheiden om dan bij het slottrio pas echt de geest uit de fles te laten; Be Safe is al een aardige afwisseling op het vooraf gegane, Ancient History is fraai opgebouwd en het kalme slotstuk Shoot the Poets is ook al bijzonder fijn.

3 sterretjes voor The Cribs.

Wat een *fantastische*, gedreven plaat. Her Majesty had ik vrij snel opzij gelegd maar wat ben ik blij dat 'Piqaresque' alsnog zijn weg heeft gevonden. Crisis zeg, The Infanta, The Bagman's Gambit en ja toch vooral het magistrale Mariner's Revenge Song knallen de boxen uit je lichaam in, en met toegankelijker liedjes als The Sporting Life en Sixteen Military Wives is de plaat helemaal af. The Decemberists combineren het beste van Neutral Milk Hotel en Belle & Sebastian, zeg maar. Jongens jongens, het is toch een tijdje geleden dat ik *zo* onder de indruk was van 53 minuten muziek...

4,5*.

Nu snel Her Majesty eens afstoffen...

Met Picaresque heeft deze band me helemaal ingepakt en hoewel The Crane Wife voorlopig op een halfje lager (nl 4*) blijft steken begint dit steeds meer een favoriet bandje te worden. Vooral The Crane Wife 1 + 2 is werkelijk wonderschoon. Droog houden? Vergeet het maar!

De dubbel Picaresque en Crane Wife heb ik al lang en breed grijs gedraaid maar met de opvolgers wil het toch nog niet zo vlotten op een of andere manier. Vooral het countrygebeuren trekt me hier niet erg en er staan gewoon minder uitschieters op. Het schone January Hymn is dan nog mijn favorietje, samen met het typische Decemberists' Why We Fight dan. Wel leuk dat Peter Buck hier dus op heeft meegespeeld, ja dat openingetje van Calamity Song is ook gewoon Talk About the Passion natuurlijk

Funeral Beds is inderdaad het paradepaardje van deze band, had hier nog best op gekund. Gelukkig blijven er nog genoeg sterke nummers over, vooral de knallende opener 4th and Roebling en het uitgesponnen Young Blood kunnen me zeer goed smaken, en de plaat eindigt met mijn favoriet, het rustige maar daarom niet minder beklemmende 6 AM. Prima plaatje.

Lekker ontspannen plaatje. Had allicht in het algemeen wat puntiger gekund, maar liedjes als Red and Purple en Jodi maken me echt supervrolijk! Ben het derhalve met Lennonlover eens; de volgende plaat kon wel eens *echt* geweldig worden...

Maar voor de zomer van 2008 kan dit er prima mee door. 3*.

Ik vond hem aanvankelijk wat minder dan opvolger American Slang (waar bij het eerste gehoor meer echte knallers opstaan), maar een paar luisterbeurten verder moet ik toegeven dat het algemene niveau op deze nog zeker net zo hoog ligt. Het is niet helemaal mijn muziek, maar voor catchy liedjes als het titelnummer of Meet Me by the River's Edge mag u mij altijd wakker maken.

3*.

Het debuut van deze band kon me wel smaken, al heb ik er jaaaaren niet naar geluisterd dus tja. Dan maar deze nieuwste plaat uitgeprobeerd. Eerste indruk: beetje lang en beetje veel nummers, want ja er staan toch best wat vullertjes op om eerlijk te zijn. Ergerlijker is nog de wat al te gladde productie op nummers als Tiebreaker en Family Man waarmee H&H nadrukkelijk op zoek zijn naar een Groot Publiek.

Er staan gelukkig ook wel een paar krenten op: het openings- en titelnummer is een fijne Lumineers-achtige song, het catchy Don't Show Your Weakness is duidelijk het prijsnummer en voor een rustpuntje als Taking My Time heb ik altijd wel sympathie.

Maar als geheel niet groots of memorabel.

Erg leuk en bij tijden vrolijk poppy folkalbum dat vooral ijzersterk begint met Cats and Dogs / Coeur d'Alene en het onweerstaanbare Ghosts, meteen hét prijsnummer van deze plaat. De wat rustiger nummers kunnen me net wat minder boeien maar als geheel is dit een heerlijk plaatje om bij te nazomeren.

Zeer interessant mini-hypje, ik vind het op één of andere manier fascinerend klinken, zonder dat de plaat echt briljant is. Het doet me wat aan Turn on the Bright Lights denken. Prijsnummers zijn New Ice Age en Sea Within a Sea.

Hot Fuss vond ik destijds echt een geweldig debuut, maar ik kan tegenwoordig maar moeilijk naar The Killers luisteren. De sound is gewoon té kitcherig, en de stem van Flowers gaat dan ook vervelen. Bij deze plaat merk ik dat ik er na 3 songs wel gewoon genoeg van heb, het wordt daarna echt minder met her en der zelfs een paar kwijlerige mislukkingen. Een enkele opleving als (From Here on Out) is dan niet genoeg. Ik was van plan de hele discografie van de band nog eens door te nemen, maar ik moet nu eerst weer even een jaartje of zo bijkomen.

Andere weg? Zo verschillend van Sam's Town is de sound nu ook weer niet...

Aardig plaatje van de Killers die altijd iets kitcherigs over zich hebben, paar goede nummers (Spaceman, Dustland Fairytale, Neon Tiger), paar missers (Joyride, This is Your Life), niet iets om je nu heel druk om te maken. Ik denk dat ik Hot Fuss nog maar eens opzet...

3 sterretjes.

Als rustige jongen van het platteland met een stevige voorkeur voor weeïge softiemuziek is de overdadige pokkeherrie van The Moi Non Plus wel even slikken natuurlijk. In sneltreinvaart denderen de heren door de geluidsbarrière en dat gaat na een nummertje of 3 wel een beetje op het gemoed wegen eigenlijk. De liefde, nu ja, acceptatie, komt pas op het tweede gehoor als vanaf Where Is Everything er door de dan reeds moegestreden oren zowaar enige lijn in het lawaai wordt ontwaard.

Deze positieve tendens wordt vervolgens doorgetrokken in prijsnummer I've Got the Heart en het eveneens sterke Can I Get You. Hierna dreunen de enthousiaste druktemakers weer onverminderd voort, maar ditmaal kan het mijn goedkeuring gek genoeg beter verdragen, allicht heb ik me inmiddels overgegeven. Hoewel misschien niet helemaal mijn dingetje lijkt vooral een live optreden van dit bandje me wel een fijne belevenis. Grote vraag alleen: bestaan ze nog?

Overigens: zo'n mooie bandnaam en dan zulke lelijke tracktitels... Mon Dieu!

Hij is goed, hij is fijn, maar hij is niet *heel erg* goed en fijn. Ik kan me prima voorstellen dat mensen dit in eerste gehoor 'herrie' vinden, net zoals ik kan begrijpen dat mensen Welcome To The North de ultieme groeiplaat vinden. Er staat daarvoor genoeg moois op (ik denk met name aan het titel-/openingsnummer, Bleed from Within, Into The Night en Open Your Mind, waarvan de laatste 2 iets melodieuzer en poppier klinken dan vele andere nummers).

Net iets minder dan de debuutplaat, ik open op 3* voor Welcome to the North.

Na een eerste luisterbeurt schouderophalend weer aan de kant gelegd maar vandaag valt het plaatje beter. De stemmige sound van deze band is haast onovertroffen en dan is zelfs zo'n allegaartje prima te doen. Wat niet verlet dat dit tussendoortje niet het niveau haalt van met name Boxer. You've Done it Again, Virginia is wel *erg* mooi...

3*.

Gewoonweg weer een klasseplaat van The National, al snap ik het gehunker naar een wat scherper randje ook wel weer; op zo'n nummer als Graceless lijkt het even te ontploffen maar de heren houden zich in lijkt het wel. Wat overblijft is de superbe sound met opnieuw 13 sterke songs, al moet ik eerlijk bekennen dat ik Boxer een stuk vaker opzet. Het zal mij ook benieuwen of ze hierna een wat andere richting induiken.